ตอนที่ 56 ใช้ปัญญาชิงค่าหัวห้าล้าน! อาผีตายสนิทในดาร์กเว็บ!

หลังจากอาผีเล่าเรื่องที่หักคอลูกชายของซ่งพาเมื่อห้าปีก่อนจบ ห้องหนังสือก็ตกอยู่ในความเงียบไปสองสามวินาที

โจวเหย่ที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ละมือออกจากแป้นพิมพ์ แล้วยกนิ้วโป้งให้อาผี

"พี่ผี โหดจริงครับ" โจวเหย่เอ่ยชมจากใจจริง

อาผีไม่ได้พูดอะไร เขายังคงยืนแยกขาในท่าพักอย่างสงบนิ่งอยู่เยื้องไปทางด้านหลังของหลินเจ๋อ

หลินเจ๋อเอนหลังพิงโซฟา เคาะนิ้วลงบนขอบโต๊ะน้ำชาเบาๆ สองที

"ค่าหัวห้าล้านดอลลาร์แขวนหราอยู่บนดาร์กเว็บ ถึงตอนนี้จะอยู่ในประเทศ แต่ยังไงก็เป็นเรื่องน่ารำคาญใจอยู่ดี" หลินเจ๋อมองไปทางโจวเหย่ "จัดการได้ไหม"

"เรื่องขี้ผงครับ" โจวเหย่ยืดตัวตรงทันที สองมือวางกลับลงบนแป้นพิมพ์ "ดาร์กเว็บเนี่ยสนแต่เงินไม่สนคน ขอแค่ทำให้พวกนั้นเชื่อว่าเป้าหมายตายแล้ว ค่าหัวก็จะถูกถอนไปเอง"

"นายจะปลอมใบมรณบัตรของอาผีเหรอ" หลินเจ๋อถาม

"ไม่ใช่แค่เอกสารหรอกครับ" นิ้วทั้งสิบของโจวเหย่รัวแป้นพิมพ์เป็นระวิง บรรทัดโค้ดหนาทึบบนหน้าจอคอนโซลสีดำเลื่อนขึ้นอย่างรวดเร็วอีกครั้ง "การรับมือกับขุนศึกขี้ระแวงอย่างซ่งพา แค่กระดาษแผ่นเดียวไม่ได้ผลหรอก ต้องให้เขาเห็นอะไรที่เป็นรูปธรรมจริงๆ"

โจวเหย่เคาะแป้นพิมพ์สองสามที แล้วดึงภาพข่าวการปะทะด้วยอาวุธที่เพิ่งเกิดขึ้นในแถบเมียนมาเหนือขึ้นมาหลายภาพ

บนพื้นเจิ่งนองไปด้วยโคลนตม รถกระบะถูกระเบิดพังยับเยิน รวมถึงศพของกลุ่มติดอาวุธที่นอนเกลื่อนกลาดระเกะระกะ

"พี่ผี ขอยืมข้อมูลใบหน้าพี่มาใช้หน่อยนะ"

โจวเหย่พูดพลางรันสคริปต์ประมวลผลภาพขนาดเล็กขึ้นมา

เขาตัดโครงสร้างกระดูกจากใบหน้าด้านข้างอันเลือนรางของอาผี มาผสานเข้ากับอัลกอริทึมสร้างโมเดลสามมิติในระบบ แล้วเริ่มตัดต่อภาพข่าวระดับสูง

ผ่านไปไม่ถึงสองนาที

ภาพถ่ายความละเอียดสูงสามภาพก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

ฉากหลังของภาพคือจุดปะทะกลางป่าดงดิบ

ในแอ่งโคลนมีศพสวมชุดยุทธวิธีสีดำนอนคว่ำหน้า ใบหน้าซีกหนึ่งถูกสะเก็ดระเบิดเฉือนหายไปจนเนื้อแหลกเหลว

แต่ใบหน้าอีกครึ่งซีกที่เหลือ ไม่ว่าจะเป็นแนวโหนกคิ้วหรือความโค้งมนของแนวกราม ล้วนเหมือนกับอาผีทุกกระเบียดนิ้ว

กระทั่งรอยแผลเป็นจากมีดจางๆ ที่ข้างคอของอาผี ก็ยังถูกถอดแบบออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

อาผีก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าว พลางจ้องมองภาพบนหน้าจอ

"สภาพศพดูอนาถไปหน่อยมั้ง" น้ำเสียงของอาผีทุ้มต่ำ ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

"จะเล่นละครทั้งทีก็ต้องให้เนียนสิครับ" โจวเหย่หัวเราะหึๆ "ข้อมูล EXIF เบื้องหลังภาพนี้ผมเขียนขึ้นใหม่ทั้งหมด ตั้งเวลาถ่ายไว้เมื่อบ่ายวานนี้ พิกัดระบุตำแหน่งอยู่ในเขตรบรัฐกะเหรี่ยงตรงชายแดนไทย-เมียนมา ต่อให้เป็นผู้เชี่ยวชาญการตรวจสอบภาพถ่ายระดับท็อป ก็ไม่มีทางจับร่องรอยการตัดต่อได้แน่นอน"

หลินเจ๋อมองภาพบนหน้าจอ พลางตระหนักถึงความสามารถของโจวเหย่ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

ป้ายชีวิตกลายพันธุ์ที่ทุ่มเงินไปถึงยี่สิบล้าน ช่างเป็นการกวาดล้างแบบมิติต่างระดับอย่างแท้จริง

ในโลกอินเทอร์เน็ต โจวเหย่อยากให้ใครรอดก็รอด อยากให้ใครตายก็ต้องตาย

"ได้รูปแล้ว ขั้นต่อไปจะทำยังไง" หลินเจ๋อยกแก้วน้ำขึ้นจิบคำหนึ่ง

"ถ้าส่งให้ซ่งพาตรงๆ มันจะดูไม่เนียนครับ" โจวเหย่สลับหน้าต่างไปยังหน้าล็อกอินดาร์กเว็บ "ผมกะจะกวนน้ำให้ขุ่นสักหน่อย"

โจวเหย่ดึงพร็อกซี IP ของเครื่องซอมบี้ที่เตรียมไว้นานแล้ว เชื่อมต่อไปยังเซิร์ฟเวอร์ในยุโรป อเมริกาใต้ และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตามลำดับ

"เมื่อกี้ผมสมัครบัญชีนักฆ่าในดาร์กเว็บไว้สามบัญชี" โจวเหย่อธิบายไปพลางลงมือไปพลาง "สถานที่ลงทะเบียนและประวัติความเคลื่อนไหวของทั้งสามบัญชีนี้ต่างกันโดยสิ้นเชิง ตอนนี้ผมจะใช้ทั้งสามบัญชีส่งรายงานภารกิจสำเร็จไปยังอีเมลค่าหัวของซ่งพาแยกกัน"

เสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังก้องไปทั่วห้องหนังสือ

อีเมลฉบับแรกส่งสำเร็จ ที่อยู่ IP แสดงผลว่าอยู่ในโคลอมเบีย เนื้อหาในอีเมลเรียบง่ายมาก: เป้าหมายถูกฝ่ายเรายิงสังหารในการปะทะแถบชายแดนแล้ว แนบภาพถ่ายศพมุมกว้างหนึ่งภาพ พร้อมกับเรียกให้โอนเงินห้าล้านดอลลาร์เข้ากระเป๋าเงินคริปโตแบบไม่ระบุตัวตนที่กำหนดไว้

ตามติดมาด้วยฉบับที่สอง ที่อยู่ IP อยู่ในยูเครน เนื้อหาในอีเมลใช้น้ำเสียงโอหังอย่างยิ่ง: หัวของอีการาตรีเป็นของฉันแล้ว รูปที่เหลือจะส่งให้หลังจากได้รับเงินมัดจำครึ่งหนึ่ง

อีเมลฉบับที่สามส่งออกจากกรุงเทพฯ แนบภาพถ่ายใบหน้าโคลสอัปที่ชัดเจนที่สุด พร้อมอ้างว่าเป้าหมายตายเพราะการหักหลังกันเอง และเรียกร้องให้ซ่งพาจ่ายเงินค่าหัวทันที

พอส่งอีเมลทั้งสามฉบับเสร็จ โจวเหย่ก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก

"เรียบร้อยครับ" โจวเหย่ถูมือไปมา "ตอนนี้สายข่าวฝั่งซ่งพางงเป็นไก่ตาแตกแน่ คนสามกลุ่มจากสามที่ส่งรูปศพเดียวกันมา ทุกคนต่างบอกว่าเป็นฝีมือตัวเอง แล้วก็พากันมาทวงเงินหมดเลย"

อาผีมองดูการกระทำทั้งหมดของโจวเหย่ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาเป็นพิเศษ "พวกเขาจะไม่ไปตรวจสอบที่เกิดเหตุหรือ"

"ตรวจสอบไม่ได้หรอกครับ" โจวเหย่หันกลับมา "พิกัดฉากหลังที่ผมเลือกไว้ เมื่อวานบ่ายเพิ่งโดนปืนใหญ่ของกองทัพรัฐบาลเมียนมาถล่มไป อย่าว่าแต่ศพเลย แม้แต่ตอไม้สภาพสมบูรณ์สักต้นยังหาไม่เจอ แบบนี้เขาเรียกว่าตายไปแล้วไร้หลักฐานยืนยัน"

หลินเจ๋อวางแก้วน้ำลง

"เงินห้าล้านดอลลาร์นี้ นายเอาเข้ากระเป๋าได้ไหม" หลินเจ๋อถาม

โจวเหย่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาจะเป็นประกายขึ้นมา

"บอสครับ ความคิดคุณยอดเยี่ยมไปเลย" โจวเหย่หันขวับกลับไปที่หน้าจอทันที "เดิมทีผมแค่อยากป่วนเรื่องค่าหัวให้ล่ม ในเมื่อคุณเอ่ยปากแล้ว เงินก้อนนี้ไม่เอาก็โง่เต็มที"

โจวเหย่เข้าสู่ดาร์กเว็บอีกครั้ง แล้วแฮกเข้าแพลตฟอร์มคนกลางที่ซ่งพาใช้ตั้งค่าหัวโดยตรง

"เงินห้าล้านดอลลาร์ของซ่งพาถูกฝากไว้ในระบบเอสโครว์ของแพลตฟอร์มดาร์กเว็บล่วงหน้า แพลตฟอร์มมีกลไกตัดสินอัตโนมัติ" นิ้วของโจวเหย่รัวแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว "ผมจะแก้โค้ดตรรกะระดับล่างของแพลตฟอร์มโดยตรง ปรับระดับการตัดสินของรายงานการสังหารทั้งสามฉบับนี้ให้ขึ้นสู่ระดับสูงสุดทั้งหมด"

แถบความคืบหน้าสีเขียวเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ

"ระบบตัดสินว่าเกิดข้อขัดแย้งทางตรรกะ" โจวเหย่จ้องหน้าจอ "ตอนนี้แพลตฟอร์มเชื่อว่าเป้าหมายตายแล้วจริง แต่ไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นฝีมือของฝ่ายไหน ตามกฎของดาร์กเว็บ เงินก้อนนี้จะเข้าสู่สถานะถูกอายัดเพราะมีข้อพิพาท"

"แล้วยังไงต่อ" หลินเจ๋อถาม

"จากนั้นผมก็ใช้สิทธิ์แบ็กเอนด์ เปลี่ยนบัญชีรับเงินของพวกนักฆ่าทั้งสามคน ให้โอนไปเข้าจุดพักเงินสำหรับฟอกในต่างประเทศแห่งเดียวกันทั้งหมดครับ" โจวเหย่กดปุ่มเอนเทอร์

แถบความคืบหน้าโหลดเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ในพริบตา

"เงินออกแล้วครับ" โจวเหย่ดีดนิ้ว "ผมสั่งให้เงินก้อนนี้หมุนเวียนผ่านบัญชีออฟชอร์ในสิบกว่าประเทศไปสามร้อยกว่ารอบ สุดท้ายก็แปลงเป็นบิตคอยน์ทั้งหมด"

โจวเหย่หันหน้าจอคอมพิวเตอร์ไปทางหลินเจ๋อ

หลินเจ๋อพยักหน้า "ทำได้ดีมาก เงินก้อนนี้นายเก็บไว้เถอะ ถือเป็นค่าเหนื่อย"

โจวเหย่จ้องมองแอดเดรสกระเป๋าเงินบิตคอยน์ยาวเหยียดบนหน้าจอ มือชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ ไม่ยอมกดลงไปเสียที

เขาหันไปมองหลินเจ๋อที่กำลังเอนหลังอยู่บนโซฟา

"บอสครับ นี่มันตั้งห้าล้านดอลลาร์เลยนะ" โจวเหย่กลืนน้ำลายลงคอ เสียงสั่นเล็กน้อย "แปลงเป็นเงินหยวนได้ตั้งสามสิบกว่าล้าน คุณยกให้ผมง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอครับ"

หลินเจ๋อยกแก้วบนโต๊ะน้ำชาขึ้นมาจิบคำหนึ่ง

"คิดว่าน้อยไปหรือ"

"ไม่ครับไม่ ไม่เลย!" โจวเหย่ส่ายหน้ารัวเป็นกลองป๋องแป๋ง "ผมแค่... แค่รู้สึกว่าเงินก้อนนี้มันได้มาง่ายเกินไป"

หลินเจ๋อวางแก้วน้ำลง "ห้องเซิร์ฟเวอร์พันล้านฉันยังอนุมัติให้นายได้ จะมางกอะไรกับเงินแค่นี้ บอกให้เอาก็เอาไป"