ตอนที่ 57 เก็บดอกเบี้ยก่อน! ข้อมูลลับสะเทือนชีวิตของคุณชายตระกูลฉู่!

หัวใจของโจวเหย่กระตุกวูบ

จริงสิ อุปกรณ์ตัวท็อปมูลค่าหนึ่งพันล้าน เจ้านายยังตอบตกลงได้โดยไม่กะพริบตาเลยสักนิด

เงินห้าล้านดอลลาร์นี้ในสายตาคนทั่วไปอาจเป็นตัวเลขมหาศาล แต่สำหรับเจ้านายแล้ว คงเป็นแค่ตัวเลขชุดหนึ่งจริง ๆ

ได้ติดตามเจ้านายที่มีวิสัยทัศน์ขนาดนี้ ยังจะต้องการอะไรอีก!

"ขอบคุณครับเจ้านาย!" โจวเหย่รีบเก็บกุญแจกระเป๋าบิตคอยน์ลงในไดรฟ์เข้ารหัสส่วนตัวทันที ทั่วทั้งร่างตื่นตัวกระปรี้กระเปร่าราวกับถูกอัดฉีดพลัง "หลังจากนี้คุณมีอะไรจะสั่งไหมครับ? คุณชี้ไปทางไหน ผมพร้อมลุยทางนั้นเลย!"

หลินเจ๋อโน้มตัวไปข้างหน้า ประสานมือทั้งสองข้างวางไว้บนหัวเข่า

"ตรวจสอบฉู่เส้าเจี๋ย"

พอได้ยินชื่อนี้ แววตาของโจวเหย่ก็พลันวาบประกายเหี้ยมเกรียมขึ้นมา

"รับทราบครับ" สองมือของโจวเหย่วางกลับลงบนคีย์บอร์ดในพริบตา นิ้วทั้งสิบรัวเร็วเสียจนเห็นเป็นภาพติดตา "ผมจะเจาะเข้าเซิร์ฟเวอร์ภายในของฉางเซิ่งเรียลเอสเตทในเครือตระกูลฉู่โดยตรง ลอกคราบไอ้เด็กนี่ให้หมดเปลือกเลย!"

ภายในห้องหนังสือกลับมามีเพียงเสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วอีกครั้ง

ป้ายชีวิต [จอมบงการไซเบอร์] ของโจวเหย่ทำงานเต็มกำลัง ไฟร์วอลล์อันน่าสงสารของฉางเซิ่งเรียลเอสเตทตรงหน้าเขาบางยิ่งกว่ากระดาษเสียอีก เพียงสามวินาทีก็ถูกเจาะทะลวงเปิดประตูหลังเข้าไปอย่างไร้ความปรานี

บัญชีภายในที่เข้ารหัสไว้สารพัด รายงานการประชุม หรือกระทั่งประวัติการแชตส่วนตัวของผู้บริหารระดับสูง ล้วนไหลทะลักขึ้นมาบนหน้าจอราวกับสายน้ำ

"เจอแล้วครับ" โจวเหย่จ้องหน้าจอพลางกวาดตาอ่านอย่างรวดเร็ว "ไอ้เวรนี่สารเลวจริง ๆ โครงการทางใต้ของเมืองนั่น นอกจากจะใช้กำลังบีบรื้อถอนแล้ว ยังยักยอกเงินชดเชยที่ดินไปสามร้อยล้านเพื่อเอาไปโปะหนี้ในบ่อนคาสิโนที่มาเก๊าด้วย"

"แล้วก็ตรงนี้ ที่ดินชานเมืองฝั่งตะวันตกเมื่อปีที่แล้ว มันจ้างคนไปหักขาคู่แข่ง บังคับให้ยอมถอนตัว"

"อ้อจริงด้วย มันยังมีไดรฟ์ออนไลน์ส่วนตัวอีก ข้างในเก็บคลิปนักศึกษาสาวไว้ตั้งหลายสิบคน ล้วนแต่วางยาให้สลบแล้วถ่ายไว้ทั้งนั้น"

ยิ่งอ่านโจวเหย่ก็ยิ่งโมโห กัดฟันจนส่งเสียงกรอด

"เจ้านายครับ ข้อมูลพวกนี้แค่สุ่มหยิบมาสักเรื่องปล่อยออกไป ก็พอจะส่งมันเข้าไปนอนคุกสักแปดถึงสิบปีแล้ว ถ้าส่งให้กองปราบปรามอาชญากรรมทางเศรษฐกิจกับฝ่ายคดีอุกฉกรรจ์ทั้งหมด ชาตินี้ทั้งชาติฉู่เส้าเจี๋ยไม่มีทางได้ออกมาแน่นอน!" โจวเหย่หันไปมองหลินเจ๋อด้วยสีหน้าตื่นเต้น "ผมส่งให้นักข่าวกับตำรวจเลยตอนนี้ไหมครับ?"

"ส่งให้ตำรวจทำไมล่ะ" หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักโซฟา น้ำเสียงราบเรียบ

โจวเหย่ชะงักไป

"ไม่จับเหรอครับ?"

"ถ้าจับมันเข้าไปจริง ๆ แล้วนายจะเชือดมันด้วยมือตัวเองได้ยังไง" หลินเจ๋อเคาะนิ้วลงบนโต๊ะน้ำชาเบา ๆ "อีกอย่าง หมาแก่อย่างฉู่ฉางเฟิงระแวดระวังตัวมาก ถ้าฉู่เส้าเจี๋ยโดนจับเข้าไปตรง ๆ ฉู่ฉางเฟิงคงตัดหางปล่อยวัดทันที โยนความผิดทั้งหมดให้ลูกชาย แล้วตระกูลฉู่ก็จะไม่สะเทือนถึงรากฐาน"

หลินเจ๋อชะงักไปครู่หนึ่ง

"สิ่งที่ฉันต้องการ คือให้ตระกูลฉู่ยอมควักเงินออกมาเรื่อย ๆ ใช้เส้นสาย ผลาญคอนเนกชันเพื่อปกป้องไอ้ขยะนี่ จนกระทั่งสูบเลือดตระกูลฉู่จนแห้งเหือด"

โจวเหย่ฟังแล้วรู้สึกเย็นวาบไปทั่วแผ่นหลัง

นี่สิถึงจะเรียกว่าการฆ่าคนทำลายจิตใจอย่างแท้จริง

ไม่ยอมให้ตายสบาย แต่จะกรีดแผลลงบนร่าง แล้วปล่อยให้เบิ่งตามองดูเลือดค่อย ๆ ไหลจนหมดตัว

"แยกข้อมูลพวกที่จะทำให้โดนโทษประหารหรือจำคุกตลอดชีวิตไปเก็บไว้ในไดรฟ์เข้ารหัสต่างหาก กดเรื่องไว้ก่อน" หลินเจ๋อสั่งการ "เลือกเฉพาะเรื่องฮุบที่ดินผิดกฎหมาย เลี่ยงภาษี ข้อพิพาทการรื้อถอน แล้วก็พวกบัญชีเน่าเฟะออกมา ตกแต่งมันสักหน่อย"

"ตกแต่งเสร็จแล้วส่งให้ใครครับ?" โจวเหย่ถาม

หลินเจ๋อเอ่ยออกมาสองชื่อ

"ฉินเทียนหมิง เสิ่นเนี่ยนเวย"

โจวเหย่สร้างแพ็กเกจเมลเข้ารหัสขึ้นมาใหม่สองไฟล์บนคอมพิวเตอร์ทันที

"เจ้านายครับ มีที่อยู่อีเมลไหมครับ?"

"ไม่มี นายหาเอาเอง" หลินเจ๋อลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจ "พอหาเจอแล้วก็ส่งไปตรง ๆ เลย บอกพวกเขาว่า นี่คือชิปต่อรองชุดแรก ให้พวกเขาดูเอาเองว่าจะทำยังไง"

โจวเหย่พยักหน้ารับคำ แล้วเริ่มค้นหาชื่อทั้งสองบนอินเทอร์เน็ต

เพียงไม่กี่วินาที หน้าจอก็ปรากฏข้อมูลสารานุกรมธุรกิจที่เปิดเผยต่อสาธารณะขึ้นมาสองชุด

โจวเหย่เพียงแค่กวาดตามอง มือที่กำลังเคาะคีย์บอร์ดก็พลันชะงักค้าง

ฉินซื่อกรุ๊ปแห่งเจียงเฉิง บริษัทยักษ์ใหญ่ที่มีมูลค่าตามราคาตลาดระดับแสนล้าน ครอบคลุมทั้งอสังหาริมทรัพย์ การแพทย์ และการเงิน ผู้นำองค์กรคนปัจจุบันคือฉินเทียนหมิง

เสิ่นซื่อกรุ๊ปแห่งเจียงเฉิง ผู้กุมกิจการขนส่งทางเรือและท่าเรือโลจิสติกส์มากกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของเจียงเฉิง ตระกูลเก่าแก่ร้อยปีที่มีรากฐานหยั่งลึก ผู้รับผิดชอบหลักคือเสิ่นเนี่ยนเวย

สองชื่อนี้ในเจียงเฉิงถือเป็นตัวตนระดับเพดานสูงสุดที่ยากจะเอื้อมถึง

ปกติเวลาออกข่าวโทรทัศน์ แม้แต่ผู้นำเบอร์หนึ่งของเมืองยังต้องให้ความเกรงใจ

โจวเหย่ค่อย ๆ หันหน้ากลับไปอย่างแข็งทื่อ มองหลินเจ๋อที่กำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องหนังสือ

"บอสครับ... สองคนนี้คือ..." โจวเหย่กลืนน้ำลายลงคอ ไม่กล้าพูดต่อ

"พวกเขากำลังช่วยผมจัดการเรื่องจิปาถะอยู่น่ะ" หลินเจ๋อตอบโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา "ส่งเมลไปก็พอ พวกเขารู้ว่าต้องทำยังไง"

ประตูห้องหนังสือปิดลง

โจวเหย่นั่งนิ่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ รู้สึกราวกับโลกทัศน์ของตนถูกจับกดไถไปกับพื้นจนแหลกละเอียด

ผู้นำกลุ่มบริษัทแสนล้าน กับคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเก่าแก่ร้อยปี

พอออกมาจากปากบอส กลับกลายเป็นแค่เบ๊สองคนที่คอย "จัดการเรื่องจิปาถะ" เนี่ยนะ?

โจวเหย่นึกย้อนไปตอนที่ตนเพิ่งฟื้นขึ้นมา ตอนนั้นยังคิดว่าเรื่องที่บอสจะจัดการตระกูลฉู่เป็นแค่เรื่องเพ้อฝันแท้ ๆ

ดูตอนนี้สิ ตระกูลฉู่มันจะไปนับเป็นตัวอะไรได้วะ!

ถ้าบอสคิดจะบี้ตระกูลฉู่ให้ตายจริง ๆ แค่ฉินเทียนหมิงกับเสิ่นเนี่ยนเวยเอ่ยปากคำเดียว ก็น่าจะทำให้ฉู่ฉางเฟิงล้มละลายจนต้องโดดตึกได้แล้ว

มิน่าล่ะบอสถึงเลือกใช้มีดทื่อค่อย ๆ เฉือนเนื้อ

นี่มันเห็นเจียงเฉิงเป็นสวนสนุก แล้วเล่นเกมแมวจับหนูชัด ๆ!

โจวเหย่สูดหายใจเข้าลึก พยายามสะกดความตกตะลึงในใจลงไป

เขารีบรวบรวมไฟล์ประวัติด้านมืด "ที่ไม่ถึงตาย" เหล่านั้นของฉู่เส้าเจี๋ย แล้วแยกส่งไปยังอีเมลส่วนตัวที่มีการเข้ารหัสของฉินเทียนหมิงและเสิ่นเนี่ยนเวย

ส่งเรียบร้อย

......

คฤหาสน์ตระกูลเสิ่น ห้องหนังสือชั้นสอง

เสิ่นเนี่ยนเวยบีบนวดต้นคอที่เมื่อยล้า กาแฟข้างมือเย็นชืดไปนานแล้ว

ทรัพย์สินของว่านหาวกรุ๊ปมีขนาดใหญ่โตเกินไป แค่สะสางบัญชีเน่าของบรรดาท่าเรือโลจิสติกส์เหล่านั้น ก็สูบพลังงานของเธอไปค่อนคืนแล้ว

ที่มุมขวาล่างของหน้าจอคอมพิวเตอร์ จู่ ๆ ก็มีกล่องแจ้งเตือนอีเมลนิรนามเด้งขึ้นมา

เสิ่นเนี่ยนเวยคลิกเมาส์เปิดดู

ข้างในเป็นไฟล์ซิปโดยไม่มีข้อความใดทิ้งไว้

เธอคลิกแตกไฟล์ด้วยความเคยชิน เอกสาร PDF กว่าสิบไฟล์และไฟล์เสียงอีกหลายคลิปพลันปรากฏขึ้นเต็มหน้าจอ

เพียงกวาดตามองแวบแรก การเคลื่อนไหวของเสิ่นเนี่ยนเวยก็พลันชะงักค้าง

"รายละเอียดบัญชีลับโครงการปรับปรุงเมืองเก่าทางใต้ของฉางเซิ่งเรียลเอสเตท"

"คลิปเสียงฉบับเต็มเหตุการณ์ใช้ความรุนแรงพัวพันอิทธิพลมืดในการประมูลที่ดินชานเมืองฝั่งตะวันตก"

"สัญญากู้ยืมหนี้สามร้อยล้านในบ่อนมาเก๊าและเส้นทางการยักยอกเงินทุนของฉู่เส้าเจี๋ย"

มือที่จับเมาส์ของเสิ่นเนี่ยนเวยเกร็งแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกดเปิดคลิปเสียงเรื่องที่ดินชานเมืองฝั่งตะวันตก

เสียงด่าทออย่างโอหังของฉู่เส้าเจี๋ยดังออกมาจากลำโพงทันที เคล้าไปกับเสียงทึบหนักของท่อนไม้ที่ฟาดลงบนกระดูก

"ที่ดินแปลงนี้กูเล็งไว้ มึงกล้ายื่นซองประมูล วันนี้กูจะหักขามึงทั้งสองข้างซะ!"

เสียงบันทึกคมชัดอย่างยิ่ง แม้แต่เสียงลมในฉากหลังยังได้ยินชัดเจนทุกเม็ด

เสิ่นเนี่ยนเวยรู้สึกได้ถึงเหงื่อกาฬที่ผุดพรายขึ้นเต็มแผ่นหลัง

หากข้อมูลชุดนี้ถูกเปิดเผยสู่สาธารณะเมื่อไร ก็ส่งฉู่เส้าเจี๋ยเข้าคุกได้ทันที

ยิ่งไปกว่านั้นคือรายละเอียดการยักยอกเงินกองกลางสามร้อยล้านนั่น ไม่ว่าจะเป็นฉู่เส้าเจี๋ยเล่นที่ห้องไหนในมาเก๊า ดีลเลอร์คนไหนแจกไพ่ ไปจนถึงหมายเลขรายการโอนที่เงินถูกฟอกผ่านธนาคารใต้ดินแห่งไหนกลับเข้าประเทศ ทั้งหมดล้วนถูกแจกแจงไว้อย่างละเอียดยิบ

นี่ไม่ใช่สิ่งที่การสืบสวนทั่วไปจะหามาได้เลยสักนิด

ตกลงแล้วใครเป็นคนส่งข้อมูลนี้มากันแน่?