ตอนที่ 62 คำเชิญจากคุณหลิน! สองผู้นำตระกูลคลั่งถึงขีดสุด!

ภายในห้องหนังสือชั้นสองของคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง

โจวเหย่เคาะนิ้วลงบนปุ่มเอนเทอร์เป็นครั้งสุดท้าย

รหัสพิเศษสองชุดที่ผ่านการเข้ารหัสหลายชั้นถูกส่งผ่านโพรโทคอลดัดแปลงของ Onion Routing วิ่งวนรอบเซิร์ฟเวอร์บอตเน็ตกว่าสิบแห่งทั่วโลกครบหนึ่งรอบเต็ม ก่อนจะพุ่งตรงเข้าสู่สมาร์ตโฟนเป้าหมายทั้งสองเครื่องอย่างแม่นยำ

"บอส ส่งเรียบร้อยแล้วครับ" โจวเหย่ละมือจากคีย์บอร์ด พลางหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นมากระดกอึกใหญ่ "ขอแค่พวกเขากดเปิดลิงก์ ระบบหลังบ้านจะดึงข้อมูลอัตลักษณ์บุคคลมาผูกไว้ทันที นอกจากตัวพวกเขาเองแล้ว ต่อให้เป็นเทวดาหน้าไหนก็ไม่มีทางปลดล็อกแอปนี้ได้"

หลินเจ๋อนั่งพิงพนักโซฟาพลางพยักหน้ารับเบา ๆ

นี่เป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น

คลับคนไม่ธรรมดาจำเป็นต้องมีช่องทางการสื่อสารที่ปลอดภัยและเป็นความลับขั้นสูงสุด

เมื่อดึงคนเหล่านี้เข้ามาอยู่ในกรอบเดียวกันได้ ต่อไปเรื่องหลายอย่างก็ไม่จำเป็นต้องให้เขาออกหน้าสั่งการด้วยตัวเองอีก

ในเวลาเดียวกัน ณ คฤหาสน์ตระกูลเสิ่น เมืองเจียงเฉิง

เสิ่นฉางซานนั่งอยู่ในศาลากลางสวนหลังบ้าน มือถือกาน้ำชาดินเผาจื่อซา รับฟังพ่อบ้านข้างกายรายงานความเคลื่อนไหวล่าสุดในแวดวงธุรกิจของเจียงเฉิง

"ท่านผู้เฒ่าครับ วันนี้ฉางเซิ่งเรียลเอสเตทเปิดตลาดมาก็ราคาดิ่งแตะฟลอร์ทันที ทางฝั่งฉู่ฉางเฟิงร้อนรนจนบีบให้ธนาคารเจี้ยนโจวปล่อยกู้สองพันล้านมาอุดรอยรั่วไปพลาง ๆ ครับ" พ่อบ้านค้อมตัวลงเล็กน้อย "คุณหนูใหญ่กำลังคุมแผนขั้นต่อไปอยู่ที่บริษัท เตรียมจะตัดสภาพคล่องทางการเงินของตระกูลฉู่ให้ขาดสะบั้นครับ"

เสิ่นฉางซานยกชาขึ้นจิบคำหนึ่ง

"ยัยหนูเนี่ยนเวยยังใจร้อนไปหน่อย ฉู่ฉางเฟิงปักหลักในเจียงเฉิงมานานขนาดนี้ ไม่มีทางล้มลงง่ายๆ ปานนั้นหรอก บอกให้เธอรู้จักพอ ได้ประโยชน์แล้วก็เพลาๆ มือลงบ้าง"

สิ้นเสียงพูด โทรศัพท์ส่วนตัวบนโต๊ะหินก็พลันสั่นสะเทือนอย่างแรง

โทรศัพท์เครื่องนี้เป็นเบอร์ส่วนตัวของเสิ่นฉางซาน ทั่วทั้งเจียงเฉิงมีคนรู้เบอร์ไม่เกินห้าคน ปกติแล้วแทบจะไม่เคยดังเลยด้วยซ้ำ

เสิ่นฉางซานวางกาน้ำชาจื่อซาลง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

บนหน้าจอไม่มีสายเรียกเข้า มีเพียงข้อความเอสเอ็มเอสแจ้งเตือนหนึ่งข้อความ

เมื่อเปิดอ่าน ด้านในเป็นเพียงชุดรหัสยาวเหยียดที่ดูยุ่งเหยิงไร้ระเบียบ และมีลิงก์ดาวน์โหลดหน้าตาธรรมดาๆ แนบมาที่ส่วนท้าย

เสิ่นฉางซานขมวดคิ้ว

ด้วยระบบรักษาความปลอดภัยของตระกูลเสิ่น ข้อความขยะไม่ระบุที่มาเช่นนี้ไม่มีทางเจาะผ่านไฟร์วอลล์มาถึงโทรศัพท์ส่วนตัวของเขาได้เด็ดขาด

เว้นเสียแต่ว่า คนที่ส่งข้อความนี้มาจะมีฝีมือทางเทคโนโลยีเหนือชั้นกว่าทีมรักษาความปลอดภัยของตระกูลเสิ่นไปไกลลิบ

เงาร่างหนึ่งพลันผุดวาบขึ้นมาในหัวของเสิ่นฉางซานทันที

เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย กดเปิดลิงก์นั้นทันที

หน้าจอดับวูบลงในพริบตา

ไม่ถึงหนึ่งวินาที อินเทอร์เฟซสีดำสนิทก็เด้งขึ้นมา ตรงกลางปรากฏคำว่า "ไม่ธรรมดา" สีทองอร่าม

จากนั้น กล่องข้อความแจ้งเตือนอันไร้อารมณ์ความรู้สึกก็เด้งขึ้นมาที่ด้านล่างของหน้าจอ:

[เริ่มกระบวนการยืนยันตัวตน]

[กรุณาหันหน้าตรงเข้าหากล้องหน้า เพื่อสแกนม่านตาและโครงสร้างกระดูกใบหน้า]

พ่อบ้านที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นเข้าจึงรีบก้าวเข้ามา "ท่านผู้เฒ่าครับ แอปนี้ไม่รู้ที่มาที่ไป อาจมีความเสี่ยง ให้ฝ่ายเทคนิคช่วยตรวจสอบดูก่อนไหมครับ"

"หุบปาก" เสิ่นฉางซานตวาดห้ามทันควัน สองมือยกโทรศัพท์ขึ้นแล้วหันหน้าตรงเข้าหาหน้าจอ

แสงสีแดงจาง ๆ กะพริบวาบขึ้นที่ด้านบนของหน้าจอ

[การยืนยันม่านตาผ่าน]

[กรุณากดลงบนพื้นที่ที่กำหนดบนหน้าจอ เพื่อผูกข้อมูลลายนิ้วมือและลักษณะอัตราการเต้นของหัวใจ]

เสิ่นฉางซานทำตามโดยกดนิ้วหัวแม่มือลงบนหน้าจอ

[กรุณาอ่านออกเสียงตัวเลขต่อไปนี้ เพื่อเก็บข้อมูลคลื่นเสียง]

เสิ่นฉางซานอ่านตัวเลขบนหน้าจอทีละตัวอย่างชัดถ้อยชัดคำ

การยืนยันตัวตนทั้งสามขั้นตอนเสร็จสิ้นลงเรียบร้อย

ตัวอักษรสีทองบนหน้าจอค่อย ๆ สลายหายไป ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหน้าอินเทอร์เฟซด้านในที่ดูสะอาดตาอย่างยิ่ง

มีเพียงสามหมวดหมู่เท่านั้น: [รายชื่อสมาชิก], [ช่องทางสื่อสาร], [โถงภารกิจ]

เสิ่นฉางซานกดเปิดรายชื่อสมาชิก

ด้านในมีรูปโปรไฟล์อยู่เพียงสามรูป

รูปบนสุดเป็นภาพว่างเปล่าสีดำสนิท ไม่มีชื่อใด ๆ ทว่าขอบรูปกลับประดับด้วยลวดลายสีทองหม่น

รูปโปรไฟล์สองรูปด้านล่าง รูปหนึ่งคือตัวเสิ่นฉางซานเอง ส่วนอีกรูปหนึ่งระบุชื่อว่า "ฉินเจิ้นหัว"

เสิ่นฉางซานกำโทรศัพท์ในมือแน่นขึ้นมาทันที ลมหายใจพลันหนักหน่วงขึ้นในพริบตา

เขาเดาไม่ผิดจริง ๆ!

นี่คือฝีมือของคุณหลิน!

ก่อนหน้านี้การใช้เงินหนึ่งพันล้านซื้ออายุขัยสิบปี เป็นเพียงแค่การซื้อขายครั้งหนึ่ง

พอการซื้อขายจบลง ทั้งสองฝ่ายก็ไม่มีอะไรติดค้างกันอีก

แต่ซอฟต์แวร์ตัวนี้ในตอนนี้กลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

นี่คือตั๋วผ่านทางที่คุณหลินใช้ดึงพวกเขาเข้าสู่วงในอย่างแท้จริง!

"ไม่ธรรมดา..." เสิ่นฉางซานจ้องมองคำสองคำนี้ที่อยู่ด้านบนสุดของหน้าจอ ริมฝีปากสั่นระริก

เขาใช้ชีวิตมาเกินค่อนคน กุมบังเหียนทรัพย์สินนับแสนล้าน คลื่นลมมรสุมลูกไหนบ้างที่ไม่เคยพานพบ

แต่ในเวลานี้ เขากลับรู้สึกเหมือนเด็กหนุ่มที่เพิ่งได้รับหนังสือแจ้งผลการตอบรับเข้ามหาวิทยาลัย หัวใจเต้นกระหน่ำไม่ยอมหยุด

เสิ่นฉางซานกดสลับหน้าจอออกจากซอฟต์แวร์ทันที แล้วต่อสายหาฉินเจิ้นหัว

ปลายสายกดรับแทบจะในเสี้ยววินาที

"เหล่าฉิน" เสิ่นฉางซานพยายามสะกดกลั้นน้ำเสียงที่สั่นเครืออย่างสุดความสามารถ "ได้รับหรือยัง"

เสียงของฉินเจิ้นหัวที่ไม่อาจซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้ได้ดังมาจากปลายสาย

"ได้รับแล้ว เพิ่งยืนยันตัวตนเสร็จ" ฉินเจิ้นหัวหอบหายใจหนัก "เหล่าเสิ่น แบบนี้ถือว่าพวกเรา... เข้าสู่วงในอย่างเป็นทางการแล้วใช่ไหม"

"ใช่" เสิ่นฉางซานผุดลุกขึ้นยืน เดินวนไปวนมาอยู่ในศาลา "ในเมื่อท่านดึงพวกเราเข้ามาในช่องทางนี้ ก็แสดงว่าท่านยังพอใจผลงานที่ผ่านมาของพวกเราอยู่ นี่คือวาสนาอันยิ่งใหญ่เทียมฟ้า!"

"ฉันจะรีบเรียกเทียนหมิงกลับมาเดี๋ยวนี้" ฉินเจิ้นหัวรัวคำพูดออกมา "เรื่องไร้สาระของตระกูลฉู่พักเอาไว้ก่อน ความเคลื่อนไหวทางฝั่งท่านคือเรื่องสำคัญที่สุด!"

พอวางสาย เสิ่นฉางซานก็หันไปมองพ่อบ้านทันที

"รีบโทรหาเนี่ยนเวยเดี๋ยวนี้! สั่งให้เธอวางมือจากงานทุกอย่าง แล้วรีบกลับมาที่คฤหาสน์ภายในสิบนาที!"

พ่อบ้านชะงักไป "นายท่านครับ ตอนนี้คุณหนูใหญ่กำลังประชุมคณะกรรมการอยู่ที่สำนักงานใหญ่ว่านหาว เพื่อเข้าควบคุมโครงสร้างทรัพย์สินทั้งหมดของว่านหาว ถ้าจะให้เธอกลับมาตอนนี้..."

"ฉันไม่สนว่าเธอกำลังประชุมอะไร!" เสิ่นฉางซานขึ้นเสียง "ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา ก็ต้องให้เธอกลับมาที่คฤหาสน์ก่อน! รีบไปโทรเดี๋ยวนี้!"

……

ใจกลางเมืองเจียงเฉิง ณ ตึกสำนักงานใหญ่เดิมของว่านหาวกรุ๊ป

ภายในห้องประชุมระดับสูงบนชั้นบนสุด บรรยากาศตึงเครียดกดดันถึงขีดสุด

เสิ่นเนี่ยนเวยในชุดสูททำงานทะมัดทะแมงนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ เธอฟาดปึกรายงานทางการเงินลงบนโต๊ะอย่างแรงจนกระดาษปลิวกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น

"บัญชีท่าเรือขนส่งทั้งสามแห่งในสังกัดว่านหาว ทำไมจนป่านนี้ยังเคลียร์ไม่เสร็จคะ" เสิ่นเนี่ยนเวยไม่ได้ขึ้นเสียง แต่น้ำเสียงกลับเฉียบขาดทรงพลัง "ให้เวลาตั้งสามวัน แต่กลับเอาเรื่องหลอกเด็กพรรค์นี้มาตบตาฉันเหรอ? จำนวนตู้คอนเทนเนอร์เข้าออกท่าเรือกับแบบยื่นภาษีต่างกันตั้งสองเท่า พวกคุณคิดว่าฉันตาบอดหรือไง"

ผู้บริหารระดับสูงสิบกว่าคนที่นั่งขนาบสองข้างต่างเงียบกริบ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา

พวกเขาเคยชินกับการแต่งบัญชีมานาน ใครจะไปคิดว่าพอคุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่นเข้ามาดูแล จะตรวจสอบบัญชีได้อย่างเฉียบขาดดุดันขนาดนี้

"คุณเสิ่นครับ บัญชีของท่าเรือพวกนี้มันยุ่งเหยิงมากจริง ๆ แล้วเวลาก็กระชั้นชิดเกินไป..." รองประธานที่รับผิดชอบฝ่ายการเงินจำต้องฝืนใจเอ่ยปากขึ้นมา

"ฉันไม่อยากฟังข้ออ้างค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยเอ่ยขัดขึ้นทันควัน "ก่อนเที่ยงคืนวันนี้ ถ้าตัวเลขในบัญชียังไม่ตรง พรุ่งนี้พวกคุณก็ไม่ต้องมาทำงานแล้ว ไปรายงานตัวที่สถานีตำรวจได้เลย"