ตอนที่ 66 ขอบเขตสูงสุดของการวางมาด คือปล่อยให้อีกฝ่ายมโนไปเอง!

เมื่อมองข้อความบนหน้าจอ ฉินเทียนหมิงพลันรู้สึกถึงไอเย็นที่แล่นปราดจากฝ่าเท้าขึ้นสู่กะโหลกศีรษะ

เปิดการเชื่อมต่อใหม่อีกครั้งหลังเว้นช่วงไปสิบปีงั้นเหรอ?

ราชายาเสพติดกับขุนศึกในอเมริกาใต้?

ตระกูลเก่าแก่แห่งยุโรป?

ฉินเทียนหมิงหันไปมองพ่อของตน

เวลานี้ฉินเจิ้นหัวหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก

เมื่อครู่พวกเขายังแอบลำพองใจ คิดว่าตนเองเป็นสมาชิกรุ่นแรกที่ท่านหลินคัดเลือก เป็นเสาหลักคนสำคัญของคลับแห่งนี้

แต่ที่ไหนได้ อีกฝ่ายกลับมีขุมกำลังเบื้องหลังมหาศาลมาตั้งนานแล้ว! อิทธิพลของคนพวกนี้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในเจียงเฉิง แต่โยงใยไปทั่วทั้งโลก!

แม้กระทั่งกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่และขุนศึกผู้มีอำนาจล้นฟ้า จากปากของโค้ดเนมเหล่านี้ ก็เป็นเพียง "ฝูงแกะ" ที่จะบีบขย้ำเล่นเมื่อไรก็ได้!

……

ในเวลาเดียวกัน ณ ศาลาพักผ่อนในสวนหลังคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น

เสิ่นฉางซานนั่งหมดแรงอยู่บนม้านั่งหิน มือที่กำโทรศัพท์แน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูดโปน

เสิ่นเนี่ยนเวยที่ยืนอยู่ด้านข้าง พอเห็นข้อความในประวัติการสนทนาเลื่อนผ่านหน้าจอก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออกเช่นกัน

"คุณปู่คะ..." เสิ่นเนี่ยนเวยกลืนน้ำลายลงคอ น้ำเสียงแหบพร่า

"พวกเราคิดผิดไปแล้ว" เสิ่นฉางซานจ้องหน้าจอเขม็ง น้ำเสียงสั่นเครือ "ผิดไปไกลลิบ ฉันน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว คนที่มีอิทธิพลกว้างขวางขนาดนั้น จะมาเลือกคนในบ่อน้ำเล็ก ๆ อย่างเจียงเฉิงไปเป็นสมาชิกรุ่นก่อตั้งได้ยังไงกัน?"

บทสนทนาบนหน้าจอยังคงดำเนินต่อไป

[ช่างตีเหล็ก]: อย่ามัวแต่บ่น ในเมื่อคุณท่านเปิดช่องทางติดต่อแล้ว ก็ต้องมีคำสั่งใหม่แน่นอน

[ผู้เฝ้ามองดวงดาว]: สังเกตเห็นกันไหมว่าในรายชื่อมีคนใหม่เพิ่มเข้ามาสองคน ดูจากระดับสิทธิ์ที่หยาบขนาดนี้ น่าจะเพิ่งถูกดึงเข้ามา

[คนเก็บกวาด]: แถมดูจากพื้นที่ลงทะเบียนแล้ว เหมือนจะอยู่ในเขตประเทศเซี่ยด้วย? ในที่สุดคุณท่านก็เริ่มเดินหมากในประเทศเซี่ยแล้วงั้นหรือ?

[ควีนโพแดง]: เด็กใหม่ทำไมไม่พูดล่ะ? กลัวจนสติหลุดไปแล้วหรือว่าเป็นใบ้กันหมด? นี่ สองคนที่อยู่ข้างล่างน่ะ รายงานชื่อมาสิ

พอเห็น [ควีนโพแดง] เจาะจงเรียก มือของเสิ่นฉางซานก็กระตุกสั่นอย่างแรงทันที

ตอบกลับงั้นหรือ?

จะให้ตอบกลับยังไง?

รายงานชื่อกลุ่มทุนแสนล้านของตระกูลเสิ่นออกไปงั้นหรือ? ต่อหน้าสัตว์ประหลาดที่บงการราชายาเสพติดอเมริกาใต้กับกลุ่มทุนยุโรปพวกนี้ ทรัพย์สินแสนล้านมันจะมีค่าอะไรวะ!

เสิ่นฉางซานกัดฟันแน่น สะกดกลั้นความอยากพิมพ์ตอบกลับไว้อย่างสุดกำลัง

เขารู้ดีว่าตราบที่ยังไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของอีกฝ่าย และหลินเจ๋อยังไม่ได้เอ่ยปาก ยิ่งพูดมากก็ยิ่งผิดมาก สู้แกล้งทำเป็นตายไปเสียยังดีกว่า

ฉินเจิ้นหัวที่อยู่อีกฝั่งก็คิดไม่ต่างกัน เขาได้แต่กลั้นใจจ้องหน้าจอเขม็ง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

……

คฤหาสน์อวิ๋นติ่ง ห้องหนังสือชั้นสอง

โจวเหย่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้หมุน ตรงหน้ามีจอแสดงผลขนาดยักษ์สามจอ บนหน้าจอเต็มไปด้วยโค้ดระบบหลังบ้านและกระแสข้อมูลที่ไหลเวียนแน่นเอี้ยด

"บอสครับ ตาเฒ่าฉินเจิ้นหัวกับเสิ่นฉางซานสองคนนั้นกลายเป็นใบ้สนิทไปแล้ว ไม่กล้าพิมพ์มาสักตัวเดียว" โจวเหย่หันหน้าจอไปทางหลินเจ๋อ สีหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

หลินเจ๋อเอนหลังพิงโซฟา มือควงไฟแช็กโลหะเล่น พลางกวาดสายตามองประวัติการสนทนาบนหน้าจอ

"AI สองสามตัวที่นายตั้งค่าไว้ น้ำเสียงดูสมจริงใช้ได้เลยนี่" หลินเจ๋อเอ่ยขึ้น

"แน่นอนอยู่แล้วครับ" โจวเหย่โยนซองมันฝรั่งทอดลงบนโต๊ะ ก่อนจะอวดอย่างกระตือรือร้น "นี่ไม่ใช่พวกบอตปัญญาอ่อนตามท้องตลาดที่คุยได้แค่ตามสคริปต์หรอกนะ ผมไปดึงประวัติการแชตของแฮกเกอร์ระดับท็อป หัวหน้านักฆ่า แล้วก็กุนซือกลุ่มทุนในดาร์กเว็บมาหลายร้อยคนเพื่อทำดีปเลิร์นนิงเลยนะ"

โจวเหย่ชี้ไปยังโค้ดเนมเหล่านั้นบนหน้าจอ

"อย่างเช่น [คนเก็บกวาด] คนนี้ ผมเซตคาแรกเตอร์พื้นฐานให้เป็นหัวหน้าทหารรับจ้างที่ใช้เหตุผลอย่างเด็ดขาดและฆ่าคนไม่กะพริบตา คำพูดคำจาเลยสั้นกระชับ เน้นไปที่การลงมือทำจริง"

"ส่วน [ควีนโพแดง] ก็เซ็ตให้เป็นหญิงชนชั้นสูงในยุโรปที่กุมทรัพย์สินมหาศาล แถมมีนิสัยบ้าบิ่นประสาทแดกหน่อย ๆ เธอไม่เห็นหัวใครทั้งนั้น ยกเว้นคุณ"

"ที่สำคัญที่สุดคือ ทั้งห้าคนนี้ยังเซ็ตให้แบ่งพรรคแบ่งพวกและมีเรื่องขัดแย้งเล็ก ๆ น้อย ๆ กันด้วย การโต้ตอบที่คอยข่มคอยชิงดีชิงเด่นกันแบบนี้ จะยิ่งทำให้คนเชื่อได้ง่ายที่สุดว่าพวกเขามีตัวตนอยู่จริง"

อาผีที่ยืนอยู่ด้านข้าง เมื่อเห็นบทสนทนาอันสมจริงบนหน้าจอก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวเบา ๆ

ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเองว่าโจวเหย่ใช้เวลาแค่สิบนาทีก็ปั้นบัญชีพวกนี้ขึ้นมาได้ ตัวเขาเองก็คงเชื่อไปแล้วว่าในโลกนี้มีกลุ่มตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวแบบนี้อยู่จริง ๆ

ในโลกอินเทอร์เน็ต ฝีมือของไอ้เด็กโจวเหย่นี่ร้ายกาจเหลือร้ายจริง ๆ

หลินเจ๋อใช้นิ้วลูบเบา ๆ

ผลลัพธ์แบบนี้แหละคือสิ่งที่เขาต้องการ

เมื่อคนเราคิดว่าของบางอย่างมีไว้ให้ตนเองครอบครองเพียงผู้เดียว นานวันเข้าก็มักจะเกิดความเย่อหยิ่งลำพองใจขึ้นมา

ตระกูลฉินกับตระกูลเสิ่นครองความเป็นใหญ่ในเจียงเฉิงมานานเกินไป แม้จะมีความยำเกรงต่อหลินเจ๋ออยู่ในใจ แต่ความหยิ่งผยองที่ฝังลึกถึงกระดูกดำนั้นก็ยากจะลบล้างออกไปได้หมด

มีแต่ต้องสร้าง "คู่แข่ง" ที่ระดับสูงกว่า แข็งแกร่งกว่า และภักดีต่อหลินเจ๋ออย่างคลั่งไคล้เช่นเดียวกันขึ้นมาสักสองสามคนเท่านั้น ถึงจะเหยียบย่ำความรู้สึกเหนือกว่าอันน่าขันของสองตระกูลนี้ให้แหลกละเอียดได้อย่างแท้จริง

บัญชีเอไอทั้งห้าที่มีสัญลักษณ์ระบุภูมิภาคต่าง ๆ ทั่วโลกยังคงพูดคุยกันอย่างออกรส หลินเจ๋อหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะน้ำชาขึ้นมา แล้วกดเข้าสู่ระบบจัดการหลังบ้านของคลับคนไม่ธรรมดา

"บอสครับ จังหวะกำลังพอดีเลยใช่ไหม?" โจวเหย่หยุดมือ

หลินเจ๋อไม่ได้ตอบ นิ้วเคาะพิมพ์ตัวอักษรสองตัวลงบนแป้นพิมพ์เสมือน แล้วกดส่ง

[เงียบ]

เสี้ยววินาทีที่ข้อความถูกส่งออกไป นิ้วทั้งสิบของโจวเหย่ก็รัวแป้นพิมพ์ ล็อกสิทธิ์การส่งข้อความของบัญชีเอไอทั้งห้าในทันที

หน้าต่างช่องทางการสื่อสารทั้งหมดถูกล้างจนเกลี้ยง เหลือเพียงสองคำที่ผู้ถือสิทธิ์สูงสุดส่งไว้ ปรากฏเด่นตระหง่านอยู่ด้านบนสุด

ในเวลาเดียวกัน เสิ่นฉางซานกำลังจ้องหน้าจอเขม็ง นิ้วโป้งค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์เสมือน ไม่กล้ากดลงไปเสียที

ในช่องแชตมีข้อความพิมพ์ค้างไว้แล้วว่า "สวัสดีผู้อาวุโสทุกท่าน ผมมาจากเขตประเทศเซี่ย..."

เดิมทีเขาตั้งใจจะอาศัยโอกาสนี้ทำความรู้จักกับตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวผู้ควบคุมอเมริกาใต้และยุโรปเหล่านั้น ขอแค่ให้พอคุ้นหน้าคุ้นตากันไว้บ้างก็ยังดี

แต่เวลานี้ ตัวอักษรสีทองหม่นสองตัวบนหน้าจอกลับทำให้เขาเหงื่อกาฬแตกพลั่กไปทั้งร่าง

เงียบ

สองคำสั้น ๆ แสนเรียบง่าย ไร้ซึ่งเครื่องหมายวรรคตอนส่วนเกินใด ๆ

ทันทีที่มันถูกส่งออกมา ช่องทางการสื่อสารทั้งหมดก็ถูกบังคับล้างหน้าจอ บทสนทนาอันคึกคักก่อนหน้านี้พลันหายวับไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสองคำนี้แขวนเด่นอยู่ด้านบน

เสิ่นฉางซานสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งทะลุหน้าจอเข้ามาปะทะใบหน้า เขารีบกดย้อนกลับรัว ๆ เพื่อลบข้อความที่พิมพ์ค้างไว้เมื่อครู่ออกจนหมดเกลี้ยง

"คุณปู่ เป็นอะไรไปคะ?" เสิ่นเนี่ยนเวยที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยถาม เธอไม่ทันเห็นข้อความที่เสิ่นฉางซานตั้งใจจะพิมพ์เมื่อครู่

"เกือบทำผิดข้อห้ามใหญ่หลวงเข้าแล้ว" เสิ่นฉางซานวางโทรศัพท์มือถือราบบนโต๊ะหิน ล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าแล้วซับเหงื่อที่ผุดซึมบนหน้าผาก

"คุณท่านโกรธเหรอคะ?" เสิ่นเนี่ยนเวยเข้าใจน้ำหนักของสองคำนั้นเป็นอย่างดี

"คุณท่านกำลังปรามพวกเรา" เสิ่นฉางซานกดเสียงต่ำลงด้วยกลัวจะไปรบกวนบางสิ่งเข้า "ไม่เพียงแต่ปรามพวกสมาชิกเก่า แต่ยังเตือนพวกเราสองคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่อีกด้วย"

เขาชี้ไปที่หน้าจอ

"พวกโค้ดเนมพวกนั้นเมื่อครู่คุยกันเหิมเกริมเกินไป อ้าปากก็ฝูงแกะอเมริกาใต้ ปิดปากก็ตระกูลในยุโรป ต่อหน้าคุณท่านยังกล้าพล่ามโอ้อวดถึงเพียงนี้"

"คุณท่านไม่ชอบความเอะอะหนวกหู" เสิ่นฉางซานสรุปใจความสำคัญยิ่งออกมาได้ข้อหนึ่ง

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกครั้ง ประคองไว้ด้วยสองมือ

"เนี่ยนเวย สั่งการลงไป"

"ช่วงนี้คนในตระกูลเสิ่นทุกคน ทั้งระดับบนและระดับล่าง ต้องทำตัวให้เจียมเนื้อเจียมตัวที่สุด ห้ามทำตัวโดดเด่นเป็นอันขาด โดยเฉพาะเรื่องที่พุ่งเป้าไปที่ตระกูลฉู่ ทำได้แค่วางหมากอย่างลับ ๆ เท่านั้น อย่าได้เอะอะโวยวายให้วุ่นวายในที่แจ้งเป็นอันขาด"

เสิ่นเนี่ยนเวยพยักหน้ารับคำสั่ง

เธอเองก็เข้าใจดีว่า ในแวดวงของ "คลับคนไม่ธรรมดา" แห่งนี้ กลุ่มทุนระดับแสนล้านอย่างตระกูลเสิ่น เป็นเพียงกุ้งฝอยตัวจ้อยที่อยู่ชั้นล่างสุดเท่านั้นจริง ๆ