ตอนที่ 67 ประกาศภารกิจแรก! รางวัลคืออายุขัยหนึ่งปี!

อีกด้านหนึ่ง ณ คฤหาสน์เก่าตระกูลฉิน

ฉินเทียนหมิงก็กำลังจ้องหน้าจอโทรศัพท์ของพ่อตาตาไม่กะพริบเช่นกัน

ตัวอักษรสีทองเข้มสองตัวนั้นสร้างแรงกดดันจนเขาแทบหายใจไม่ออก

"พ่อ ผู้ยิ่งใหญ่พวกนี้โดนสั่งห้ามพูดเหรอครับ" ฉินเทียนหมิงถาม

"ยังต้องถามอีกเรอะ" ฉินเจิ้นหัวยกถ้วยชาขึ้น แต่มือกลับสั่นจนน้ำชาหกกระฉอกเต็มโต๊ะ

เขาจึงจำใจวางถ้วยชาลง

"เกือบไปแล้ว" ฉินเจิ้นหัวพรูลมหายใจยาว "เมื่อกี้ฉันยังคิดจะถาม 'ควีนโพแดง' ท่านนั้นอยู่เลยว่าทางฝั่งยุโรปมีเคล็ดลับยืดอายุขัยยังไงบ้าง"

"โชคดีจริง ๆ ที่ฉันพิมพ์ช้า" ฉินเจิ้นหัวถอนหายใจออกมาอย่างสะเทือนอารมณ์

ฉินเทียนหมิงที่อยู่ข้าง ๆ ถูมือไปมา พลอยนึกหวาดเสียวตามไปด้วย

คนระดับนี้ หากพลาดพลั้งไปแม้เพียงนิดเดียว ย่อมหมายถึงจุดจบที่ไม่มีวันฟื้นคืน

คุณหลินมอบอายุขัยให้ได้ ก็ย่อมริบคืนไปได้เช่นกัน

หากเผลอทำให้ท่านไม่พอใจ แค่ความคิดเพียงแวบเดียว อายุขัยหนึ่งปีที่ฉินเจิ้นหัวอุตส่าห์ซื้อมาได้อย่างยากลำบากคงถูกลบล้างเหลือศูนย์ทันที

"เทียนหมิง จำไว้นะ" ฉินเจิ้นหัวทำสีหน้าเคร่งขรึม "ในคลับนี้ พวกเรามีหน้าที่แค่ดูเท่านั้น ถ้าท่านไม่สั่งให้พูด ก็ห้ามส่งข้อความแม้แต่เครื่องหมายวรรคตอนตัวเดียวเด็ดขาด"

ฉินเทียนหมิงพยักหน้ารับรัวเร็ว

"อีกอย่างเรื่องตระกูลฉู่ อย่าเพิ่งไปไล่ต้อนให้กระชั้นชิดเกินไป" ฉินเจิ้นหัวเปลี่ยนหัวข้อสนทนา "ข้อมูลที่ท่านให้มายังไม่พอจะบดขยี้ตระกูลฉู่ให้สิ้นซาก แสดงว่าท่านอยากค่อย ๆ เล่นสนุก ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ต้องเดินตามจังหวะของท่าน"

"เข้าใจแล้วครับ!" ฉินเทียนหมิงพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น

......

คฤหาสน์อวิ๋นติ่ง ภายในห้องหนังสือบนชั้นสอง

โจวเหย่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ สายตาจับจ้องข้อมูลระบบหลังบ้าน

"บอส ทั้งสองตระกูลเงียบกริบสนิทเลยครับ" โจวเหย่หัวเราะหึ ๆ "ตาเฒ่าเสิ่นฉางซานเมื่อกี้พิมพ์ร่างข้อความค้างไว้ครึ่งหนึ่งแล้ว แต่ก็ลบทิ้งไปหมด ท่าทางจะหวาดกลัวไม่เบา"

อาผียืนอยู่ด้านข้างด้วยความสงสัยเล็กน้อย

"บอส ในเมื่อสร้างห้องแชตขึ้นมาแล้ว ทำไมถึงไม่ยอมให้พวกเขาคุยกันล่ะครับ"

หลินเจ๋อเอนหลังพิงโซฟา ยกน้ำขึ้นจิบหนึ่งอึก

"วงสังคมเพิ่งจะสร้างขึ้นมา สิ่งที่ต้องห้ามที่สุดก็คือการรวมหัวจับกลุ่มกันเองของคนข้างล่าง" หลินเจ๋อวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะน้ำชา "ถ้าพวกเขารู้เบื้องลึกเบื้องหลังของกันและกันจนเริ่มแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ได้ ต่อไปจะทำให้พวกเขายอมถวายหัวทำงานให้ฉันได้ยังไง"

สิ่งที่เขาต้องการคือการควบคุมสายตรงแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาด

สมาชิกทุกคนต้องหมุนรอบตัวเขาเท่านั้น

โจวเหย่ยกนิ้วโป้งให้

"ล้ำลึกจริง ๆ ครับ ไม้นี้ของบอสไม่เพียงสยบตระกูลเสิ่นกับตระกูลฉินได้อยู่หมัด แต่ยังตอกย้ำภาพลักษณ์ของ AI ทั้งห้าตัวในใจพวกเขาให้ดูสมจริงขึ้นไปอีก"

"ผู้มีอิทธิพลระดับโลกตั้งห้าคน พอเจอบอสพูดไปแค่สองคำก็หุบปากเงียบกริบกันหมด"

"พลังข่มขวัญนี่เต็มพิกัดจริง ๆ"

หลินเจ๋อไม่ได้เอ่ยปากตอบโจวเหย่

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าระบบจัดการหลังบ้านอีกครั้ง

ปราบจนอยู่หมัดแล้ว ก็ถึงเวลาต้องให้รางวัลล่อใจ

เมื่อกดเข้าไปที่เมนูประกาศภารกิจของคลับคนไม่ธรรมดา กล่องข้อความว่างเปล่าก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอสีดำสนิท

นิ้วมือของเขาเคาะลงบนแป้นพิมพ์เสมือนจริงอย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

[ภารกิจเฉพาะเจาะจง: หลังจากตระกูลฉู่ล่มสลาย ให้นำตัวฉู่เส้าเจี๋ยกลับมาอย่างลับ ๆ]

[เงื่อนไข: ตัดขาดความสัมพันธ์ทางสังคมทั้งหมดของเป้าหมาย ห้ามทำให้ทางการไหวตัวทัน และไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้]

พิมพ์สองบรรทัดนี้เสร็จ หลินเจ๋อก็ชะงักมือลง สายตาจับจ้องไปยังช่องระบุรางวัลด้านล่างสุด

โจวเหย่เลื่อนเก้าอี้หมุนเข้ามาใกล้ จ้องหน้าจอโทรศัพท์พลางยกมือขึ้นลูบคาง

"บอสครับ ถ้าจะให้ตาเฒ่าสองคนนั้นยอมทำงานให้ รางวัลภารกิจนี้เราควรให้อะไรดี หุ้นลมของฉางเซิ่งเรียลเอสเตท หรือว่าจะให้เงินสดสักหลายร้อยล้านไปตรง ๆ เลยดีครับ"

อาผีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยกมือฟาดท้ายทอยโจวเหย่ไปทีหนึ่ง

"แกจะไปรู้อะไร! รางวัลที่บอสออกโรงเองทั้งที จะเป็นของไร้รสนิยมพรรค์เงินทองพวกนั้นได้ยังไง" อาผีพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

โจวเหย่ลูบหัวป้อย ๆ ไม่กล้าเถียงกลับ ได้แต่มองตาขวางใส่

หลินเจ๋อไม่สนใจการหยอกล้อของทั้งสองคน ปลายนิ้วขยับพิมพ์ข้อความลงบนหน้าจอทันที

[อายุขัยหนึ่งปี]

แล้วกดปุ่มเผยแพร่

ติ๊ง

เสียงแจ้งเตือนใสกังวานดังขึ้นท่ามกลางห้องหนังสืออันเงียบสงบ

ในเวลาเดียวกัน บนหน้าจออุปกรณ์ของสมาชิกทุกคนในคลับคนไม่ธรรมดา พลันมีแถบประกาศสีแดงสดเด้งปักหมุดขึ้นมาพร้อมกัน

เสิ่นฉางซานประคองโทรศัพท์ไว้ด้วยสองมือ ดวงตาจับจ้องกล่องข้อความแจ้งเตือนภารกิจสีแดงนั้นตาไม่กะพริบ

แม้สายลมเอื่อย ๆ จะพัดผ่านศาลาพักผ่อน แต่เขากลับรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว กระทั่งจังหวะหายใจก็ปั่นป่วนไปหมด

"เนี่ยนเวย..." น้ำเสียงของเสิ่นฉางซานแหบพร่า สองมือสั่นระริกขณะหันหน้าจอโทรศัพท์ไปหาเธอ "เธอดูรางวัลภารกิจนี้สิ"

เสิ่นเนี่ยนเวยมองเห็นตัวอักษรสี่ตัวนั้นชัดเจน ทั้งร่างพลันแข็งทื่อ สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ

อายุขัยหนึ่งปี!

เป็นอายุขัยจริง ๆ!

ก่อนหน้านี้เธอคาดเดาความเป็นไปได้สารพัด นึกว่าหลินเจ๋ออาจจะใช้ทรัพยากรหายากบางอย่างมาเป็นข้อแลกเปลี่ยน เพราะสมาชิกคนอื่นในคลับล้วนเป็นผู้มีอิทธิพลล้นฟ้า ทรัพยากรธรรมดาทั่วไปไม่มีทางเข้าตาพวกเขาแน่

แต่พอตัวอักษร [อายุขัยหนึ่งปี] ปรากฏขึ้นในโถงภารกิจจริง ๆ ความรู้สึกตกตะลึงนั้นกลับเกินกว่าจะหาถ้อยคำใดในโลกมาบรรยาย

"คุณปู่คะ แค่โค่นตระกูลฉู่แล้วจับตัวฉู่เส้าเจี๋ยส่งไป ก็จะได้มีชีวิตอยู่ต่ออีกตั้งหนึ่งปีฟรี ๆ เลยเหรอคะ" เสิ่นเนี่ยนเวยหายใจกระชั้น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง

"ฟรี ๆ เรอะ แกเรียกสิ่งนี้ว่าฟรี ๆ รึไง!" เสิ่นฉางซานผุดลุกขึ้นยืนพรวด ชายแขนเสื้อตัวกว้างกวาดผ่านโต๊ะหินจนกาน้ำชาจื่อซาหล่นกระแทกพื้นแตกกระจาย "นี่คือความเมตตา! ความเมตตาอันล้นพ้นจากสวรรค์ชัด ๆ! ตอนนั้นฉันต้องจ่ายเงินถึงหนึ่งพันล้านเพื่อซื้อมาสิบปี ส่วนตาแก่อย่างฉินเจิ้นหัวยิ่งต้องยอมควักถึงสามพันล้านกว่าจะได้มาแค่ปีเดียว!"

เสิ่นฉางซานเดินวนไปเวียนมาบนพื้นหินในศาลาพักผ่อน ฝีเท้ายาวและเร่งรีบ ไม่หลงเหลือความสุขุมเยือกเย็นตามปกติเลยแม้แต่น้อย

"เงื่อนไขภารกิจดูชัดเจนหรือยัง หลังตระกูลฉู่พินาศย่อยยับ!" เสิ่นฉางซานหันขวับกลับมา นิ้วเคาะลงบนหน้าจอโทรศัพท์อย่างแรง "คุณท่านต้องการแค่ผลลัพธ์ ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน ก็ต้องทำให้ฉางเซิ่งเรียลเอสเตทตายสนิทให้ได้! ต้องให้ตระกูลฉู่พังพินาศไปแล้วเท่านั้น การไปจับตัวฉู่เส้าเจี๋ยถึงจะไม่ทิ้งปัญหาตามมาทีหลัง!"

เสิ่นเนี่ยนเวยรีบหยิบโทรศัพท์เครื่องที่ใช้ประจำออกมา แล้วกดโทรหาผู้บริหารระดับสูงคนสำคัญหลายคนทันที

"ฉันจะระดมเงินทุนหมุนเวียนทั้งหมดของตระกูลเสิ่นเดี๋ยวนี้ เพื่อเปิดฉากชอร์ตหุ้นฉางเซิ่งเรียลเอสเตทในตลาดหลักทรัพย์แบบเต็มกำลัง" เสิ่นเนี่ยนเวยสั่งการผ่านสายอย่างรวดเร็ว "แจ้งท่าเรือกับเขตโลจิสติกส์ ให้ตัดช่องทางการขนส่งวัสดุก่อสร้างทั้งหมดในเครือตระกูลฉู่ให้สิ้นเชิง ปิดตายทางรอดของพวกมันในเจียงเฉิงซะ!"

"ยังไม่พอ!" เสิ่นฉางซานตวาดขัดทันควัน "แค่ปิดตายทางรอดน่ะไม่พอ ไปติดต่อตระกูลฉิน เวลานี้ต้องร่วมมือกันทุบหม้อข้าวพวกมันให้แหลก ใครกล้าเสนอหน้าออกมาปกป้องฉางเซิ่งเรียลเอสเตทในเวลานี้ มันผู้นั้นคือศัตรูคู่อาฆาตของสองตระกูลเรา! ขวางทางเป็นฆ่า!"

ในเวลาเดียวกัน ณ ห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์เก่าตระกูลฉิน

ปัง!

เสียงกระแทกหนักหน่วงดังลั่น ที่พักแขนไม้ของเก้าอี้ไท่ซือถูกฉินเจิ้นหัวตบจนหักสะบั้นไปท่อนหนึ่ง

ฉินเทียนหมิงสะดุ้งตกใจ รีบสาวเท้าเข้าไปหา

"พ่อครับ ใจเย็น ๆ ก่อน หมอบอกว่าพ่อห้ามตื่นเต้นหรือมีอารมณ์รุนแรงนะครับ"

"ช่างหัวแม่หมอสิวะ!" ดวงตาของฉินเจิ้นหัวแดงก่ำจนเห็นเส้นเลือดฝอย หลังมือที่กำโทรศัพท์แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขายื่นหน้าจอไปจ่อตรงหน้าลูกชายทันที "เทียนหมิง ดูสิ! แกดูภารกิจที่คุณท่านปล่อยออกมานี่!"

ฉินเทียนหมิงชะโงกหน้าเข้าไปดู สีหน้าพลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

อายุขัยหนึ่งปี!

สิ่งที่ตระกูลฉินของพวกเขาขาดแคลนที่สุดในตอนนี้คืออะไร ก็คือชีวิตของฉินเจิ้นหัวนี่แหละ!

เวลาหนึ่งปีที่แลกมาด้วยเงินสามพันล้านนั้น ผ่านไปแต่ละวันก็ยิ่งเหลือน้อยลง ฉินเจิ้นหัวนอนอยู่บนเตียงทุกคืนไม่เคยหลับสนิทเลยสักครั้ง

บัดนี้ โอกาสในการต่อชีวิตกลับมาวางอยู่ตรงหน้าแล้ว