ตอนที่ 72 ล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกิน! ส่งฉู่ฉางเฟิงไปลงนรก!

ณ ห้องทำงานชั้นบนสุด สำนักงานใหญ่ฉางเซิ่งเรียลเอสเตท

ฉู่ฉางเฟิงตาแดงก่ำ เหงื่อกาฬผุดท่วมหัว จ้องแถบความคืบหน้าบนหน้าจอคอมพิวเตอร์เขม็ง

ความคืบหน้าการโอนเงิน: 99%

ขอแค่เงินก้อนนี้โอนสำเร็จ พอเขาไปถึงซินเต่าก็ยังคงเป็นเศรษฐีใช้ชีวิตสุขสบายได้ต่อ

ส่วนเรื่องเละเทะที่ทิ้งไว้ในเจียงเฉิง ใครอยากตามล้างตามเช็ดก็เชิญ

ทันใดนั้น หน้าจอคอมพิวเตอร์พลันกะพริบวูบ แถบความคืบหน้าหยุดค้างนิ่ง

ก่อนที่กล่องข้อความแจ้งเตือนสีแดงจะเด้งขึ้นมา:

[การโอนเงินล้มเหลว ช่องทางถูกล็อก]

ฉู่ฉางเฟิงรู้สึกเลือดแล่นพล่านขึ้นสมองจนโลกทั้งใบหมุนคว้าง

เขารัวคลิกเมาส์อย่างบ้าคลั่งราวกับคนเสียสติ พยายามเริ่มการโอนใหม่อีกครั้ง แต่ระบบกลับล่มสนิท บนหน้าจอหลงเหลือเพียงกล่องแจ้งเตือนสีแดงบาดตานั้น

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกถีบเปิดออกอย่างแรง

บานประตูไม้จริงกระแทกเข้ากับผนังเสียงดังสนั่น

ฉู่ฉางเฟิงสะดุ้งสุดตัวพลางเงยหน้าขึ้นมอง

ฉินเทียนหมิงนำบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำนับสิบคนก้าวอาด ๆ เข้ามา แล้วลงกลอนประตูด้านในห้องทำงานทันที

"ฉินเทียนหมิง!" ฉู่ฉางเฟิงผุดลุกขึ้นพรวด สองมือยันโต๊ะทำงานไว้ "แกคิดจะทำอะไรกันแน่! ทั้งตลาดหุ้น ธนาคาร โลจิสติกส์ ตระกูลฉินกับตระกูลเสิ่นของพวกแกร่วมมือกันบีบฉันจนตรอก ตอนนี้แม้แต่เส้นทางเงินก้อนสุดท้าย แกยังจะปิดตายอีกเหรอ!"

ฉินเทียนหมิงเดินมาหน้าโต๊ะทำงาน เลื่อนเก้าอี้ออกมานั่งลง แล้วเคาะโต๊ะเบา ๆ

"ฉู่ฉางเฟิง จะโทษก็ต้องโทษที่แกไปล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกินเอง" ฉินเทียนหมิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

สองมือของฉู่ฉางเฟิงสั่นระริก ในหัวเร่งทบทวนสิ่งที่ตัวเองทำลงไปในช่วงนี้อย่างรวดเร็ว

"คนที่ไม่ควรล่วงเกินงั้นเหรอ? ฉัน ฉู่ฉางเฟิง ทำธุรกิจในเจียงเฉิง อยู่ในกรอบมาตลอด! นอกจากตอนที่ว่านหาวกรุ๊ปล้มแล้วฉันแอบตามไปซดน้ำแกงแบ่งเศษเนื้อมานิดหน่อย ฉันไม่เคยไปล่วงเกินผู้ยิ่งใหญ่คนไหนเลยสักนิด!" ฉู่ฉางเฟิงตะโกนสุดเสียง

หลังจากฉินเทียนหมิงได้ยินฉู่ฉางเฟิงตะโกนประโยค "ไม่เคยล่วงเกินผู้ยิ่งใหญ่" ออกมา เขาก็นั่งเอนหลังอย่างผึ่งผายอยู่บนเก้าอี้ พลางล้วงกล่องซิการ์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ต

บอดี้การ์ดข้างกายรีบก้าวเข้ามาจุดไฟให้ทันที

ควันสีเทาอมฟ้าลอยฟุ้งไปทั่วห้องทำงาน พร้อมกลิ่นใบยาสูบอันเข้มข้น

"อยู่ในกรอบเหรอ?" ฉินเทียนหมิงทำราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก นิ้วที่คีบซิการ์ชี้ไปทางฉู่ฉางเฟิง "มาถึงขั้นนี้แล้ว แกยังคิดว่านี่เป็นแค่การแข่งขันทางธุรกิจอยู่อีกเหรอ?"

ฉู่ฉางเฟิงจ้องฉินเทียนหมิงเขม็ง แผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

"แล้วมันเพราะอะไรกันล่ะ! ตระกูลฉู่ของฉันกับตระกูลฉินและตระกูลเสิ่นของพวกแกไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน! ที่พวกแกตามบี้ไม่ยอมปล่อย ก็แค่จ้องจะฮุบเค้กก้อนโตหลายหมื่นล้านของฉางเซิ่งไม่ใช่หรือไง!" ฉู่ฉางเฟิงตบสองมือลงบนโต๊ะ กัดฟันยื่นข้อเสนอ "ฉินเทียนหมิง คนเราทำอะไรก็เหลือทางรอดให้กันบ้าง! ในบัญชีหมู่เกาะเคย์แมนของฉันยังมีเงินสดอีกแปดร้อยล้าน ขอแค่แกทำเป็นไม่เห็นฉันในวันนี้ ฉันจะโอนให้แกครึ่งหนึ่งทันที!"

เงินสดสี่ร้อยล้าน หากเป็นเวลาปกติ ไม่ว่าเถ้าแก่ใหญ่คนไหนในเจียงเฉิงก็ต้องตาลุกวาวอย่างแน่นอน

แต่ฉินเทียนหมิงกลับทำเพียงพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวง เปลือกตาไม่แม้แต่จะกระตุก

"สี่ร้อยล้าน? ฉู่ฉางเฟิง แกสำคัญตัวเองผิดไปแล้ว" ฉินเทียนหมิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "เค้กชิ้นเล็ก ๆ ของแกเนี่ย เมื่อก่อนฉันอาจจะสนใจอยู่บ้าง แต่ตอนนี้มันไม่ต่างอะไรกับเศษขยะเลยสักนิด สิ่งที่ฉันต้องการ คือให้ตระกูลฉู่ของแกดับสูญไปให้สิ้นซาก"

ฉู่ฉางเฟิงชะงักงัน

เขาสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอย่างแท้จริงจากแววตาของฉินเทียนหมิง

มันไม่ใช่ความอำมหิตในเชิงธุรกิจที่มุ่งบีบให้ล้มละลาย แต่เป็นความเลือดเย็นที่หมายจะเอาชีวิตของเขาจริง ๆ

"แกบ้าไปแล้ว..." ฉู่ฉางเฟิงถอยหลังไปสองก้าว แผ่นหลังชนเข้ากับโซฟาหนังแท้ "แกกล้าฆ่าฉันเหรอ? ที่นี่คือสำนักงานใหญ่ของฉางเซิ่งนะ! ต่อให้แกพังกล้องวงจรปิดไปแล้ว ข้างล่างก็ยังเต็มไปด้วยการ์ด ถ้าผมฉันร่วงไปแม้แต่เส้นเดียว พวกแกก็อย่าหวังว่าจะได้เดินออกไป!"

"ข้างล่างงั้นเหรอ?" ฉินเทียนหมิงคาบซิการ์ไว้พลางหัวเราะออกมา "เมื่อกี้แกคิดจะโอนเงินไปให้ใครล่ะ? ไม่ใช่ว่าระบบล่มไปแล้วหรือไง?"

ฉู่ฉางเฟิงหันขวับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ กล่องแจ้งเตือนสีแดงนั้นยังคงสว่างโร่อยู่

"แกคิดว่านั่นเป็นเพราะระบบขัดข้องงั้นเหรอ?" ฉินเทียนหมิงเคาะเถ้าบุหรี่ "อินทราเน็ตตระกูลฉู่ของแก รวมถึงกล้องวงจรปิดกับระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมดในตึกนี้ ถูกคนอื่นเข้าควบคุมไปหมดตั้งนานแล้ว ส่วนการ์ดพวกนั้นของแก ป่านนี้คงกำลังหัวหมุนกับการรับมือพวกซัพพลายเออร์กับคนงานที่มารุมทวงหนี้อยู่ข้างล่าง ใครจะมีเวลามาสนใจแก?"

สองขาของฉู่ฉางเฟิงพลันอ่อนยวบ เขารูดตัวจากโซฟาลงไปกองกับพรมบนพื้น

จักรวรรดิธุรกิจที่เขาภาคภูมิใจนักหนา กลับเปราะบางยิ่งกว่ากระดาษกรุหน้าต่าง แค่ถูกสะกิดเบา ๆ ก็ขาดวิ่นเสียแล้ว

"ฉินเทียนหมิง! แกทำงานให้ใครกันแน่!" ฉู่ฉางเฟิงแผดเสียงอย่างคุ้มคลั่ง "ใครกันแน่ที่อยากจะเอาชีวิตฉัน!"

ฉินเทียนหมิงลุกขึ้นยืน เดินมาหน้าโต๊ะทำงาน แล้วก้มมองฉู่ฉางเฟิงจากที่สูง

"แกไม่มีค่าพอที่จะรู้"

ฉินเทียนหมิงยกมือขึ้นส่งสัญญาณ

การ์ดร่างกำยำสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูปรี่เข้ามาทันที ทั้งคู่หิ้วปีกซ้ายขวาของฉู่ฉางเฟิงแล้วลากตัวตรงไปที่ริมหน้าต่าง

"ปล่อยฉัน! พวกแกจะทำอะไร! ฉินเทียนหมิง นี่แกกำลังฆ่าคนนะ! มันผิดกฎหมาย!" ฉู่ฉางเฟิงดิ้นรนสุดชีวิต สองเท้าถีบยันไปมาบนพรมราคาแพงอย่างสะเปะสะปะ

ฉินเทียนหมิงเดินมาที่หน้าต่างกระจกบานสูงจรดพื้น ทอดสายตามองทิวทัศน์ยามค่ำคืนด้านนอก

"สายป่านทางการเงินของฉางเซิ่งเรียลเอสเตทขาดสะบั้น ประธานกรรมการฉู่ฉางเฟิงแบกรับภาระไม่ไหว หลังลอบยักย้ายถ่ายโอนทรัพย์สินในห้องทำงานล้มเหลว จึงกลัวความผิดจนกระโดดตึกฆ่าตัวตาย" ฉินเทียนหมิงพูดราวกับกำลังอ่านแถลงการณ์ที่ร่างไว้ล่วงหน้า "บทละครเรื่องนี้ แกคิดว่าเป็นยังไงบ้าง?"

ฉู่ฉางเฟิงหวาดกลัวจนตัวสั่นเทิ้ม กลิ่นเหม็นหึ่งโชยออกมาจากเป้ากางเกง เขาฉี่ราดออกมาทันที

"ไม่! เทียนหมิง! ประธานฉิน! ปู่ฉิน! ฉันจะยกเงินทั้งหมดให้แก! หุ้นฉางเซิ่งฉันก็ให้หมดเลย! ไว้ชีวิตฉันเถอะนะ ฉันจะรีบไสหัวออกนอกประเทศทันที ชาตินี้จะไม่กลับมาเหยียบเจียงเฉิงอีกแล้ว!" ฉู่ฉางเฟิงแผดเสียงร้องขอชีวิตจนแหบพร่า

"สายไปแล้ว" ฉินเทียนหมิงหันกลับมา "โทษก็ต้องโทษที่แกมีลูกชายที่ดี และโทษที่...อายุขัยหนึ่งปีนั่นมันเย้ายวนใจเกินไป"

สิ้นเสียงประโยคสุดท้าย ฉินเทียนหมิงก็โบกมือ

การ์ดคนหนึ่งยกเท้าถีบเข้าใส่กระจกบานสูงจรดพื้นเต็มแรง

กระจกนิรภัยเทมเปอร์ดังกึก รอยแตกลามพรึ่บเป็นใยแมงมุมทั่วทั้งบาน ก่อนจะพังทลายร่วงกราวลงมาเสียงดังสนั่น

ลมหนาวบาดผิวจากความสูงชั้นสิบสองพัดกรูเข้ามาในห้องทำงานทันที หอบเอาเอกสารบนโต๊ะปลิวกระจัดกระจายว่อนไปทั่วห้อง

"ไม่——!"

ฉู่ฉางเฟิงกรีดร้องลั่นด้วยความสิ้นหวัง

การ์ดทั้งสองคนไม่ลังเลแม้แต่น้อย ผลักร่างเขาพ้นกรอบหน้าต่างออกไปทันที

เสียงหวีดร้องค่อย ๆ ไกลห่างออกไปอย่างรวดเร็วตามแรงร่วงหล่น เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงกระแทกหนักทึบ "ตุ้บ" ก็ดังแว่วมาจากเบื้องล่าง

โลกพลันเงียบสงบลงในพริบตา

ฉินเทียนหมิงเดินไปยังริมหน้าต่างที่แตกกระจาย แล้วชะโงกหน้าก้มลงไปมอง

ร่างของฉู่ฉางเฟิงร่วงกระแทกระเบียงดาดฟ้าของตึกเตี้ยชั้นสี่ สภาพร่างกายบิดเบี้ยวผิดรูป เลือดสด ๆ ไหลเจิ่งนองไปทั่วพื้นอย่างรวดเร็ว

"ประธานฉิน เรียบร้อยสะอาดเอี่ยมครับ" หัวหน้าการ์ดก้าวขึ้นมารายงาน พร้อมยื่นกระดาษทิชชูเปียกส่งให้แผ่นหนึ่ง

ฉินเทียนหมิงรับทิชชูมาเช็ดมือ แล้วโยนทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ใส่ใจ

"จัดฉากที่นี่หน่อย ทำให้เละเทะเข้าไว้ ให้ดูเหมือนว่าเขาเครียดจนหัวหมุนและจนตรอกจริง ๆ" ฉินเทียนหมิงสั่งลูกน้อง "ลบลายนิ้วมือให้เกลี้ยง อย่าให้เหลือร่องรอยว่าพวกเราเคยมาที่นี่"

"รับทราบครับ"