ตอนที่ 71 จับตัวฉู่เส้าเจี๋ยได้ยังไม่พอ! ต้องทำลายตระกูลฉู่ให้สิ้นซาก!

ฉู่เส้าเจี๋ยนอนหมอบอยู่บนพื้นยางมะตอยขรุขระ สองมือกอดรองเท้าส้นสูงของเสิ่นเนี่ยนเวยไว้แน่น

"ท่านประธานเสิ่น! บรรพบุรุษเสิ่น! คุณปล่อยผมไปเถอะครับ จะเอาเงินเท่าไหร่เดี๋ยวผมให้พ่อโอนให้เดี๋ยวนี้เลย!" ฉู่เส้าเจี๋ยร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหล หมดคราบความยโสโอหังของลูกคุณหนูเสเพลอันดับหนึ่งแห่งเจียงเฉิงไปจนสิ้น

เสิ่นเนี่ยนเวยขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ ยกเท้าเตะเข้าที่ไหล่ของฉู่เส้าเจี๋ยเต็มแรง

"ไสหัวไป" เสิ่นเนี่ยนเวยจัดชายเสื้อโค้ตตัวยาวของตัวเองให้เข้าที่

ชายฉกรรจ์สองคนจากหน่วยลับตระกูลเสิ่นก้าวเข้ามาทันที ล็อกแขนฉู่เส้าเจี๋ยคนละข้างแล้วลากไปยังกระโปรงหลังรถราวกับลากหมาตาย

ในจังหวะนั้นเอง แสงไฟสูงสว่างจ้าหลายดวงพลันสาดส่องมาจากปลายอีกด้านของสะพานยกระดับจนแสบตา

เสียงยางรถยนต์เสียดสีกับพื้นถนนดังหวีดแหลมบาดหู กรีดผ่านความเงียบงันของค่ำคืน

รถออดี้ A8 สีดำห้าคันแล่นเรียงแถวหน้ากระดาน เหยียบคันเร่งมิดพุ่งทะยานตรงมายังขบวนรถของตระกูลเสิ่น ก่อนจะเบรกจอดสนิทห่างออกไปเพียงไม่กี่สิบเมตร ปิดตายทางออกอีกฝั่งของสะพานยกระดับอย่างสิ้นเชิง

ประตูรถเปิดออกพร้อมเพรียงกัน

ฉินเทียนหมิงในเสื้อโค้ตสีดำก้าวลงมาจากรถคันตรงกลาง

เบื้องหลังของเขามีบอดี้การ์ดตระกูลฉินในชุดสูทสีดำล้วนเดินตามมาหลายสิบนาย

"ท่านประธานเสิ่น ดึกดื่นป่านนี้มายืนตากลมหนาวอยู่ตรงนี้ ไม่กลัวเป็นหวัดเหรอครับ" ฉินเทียนหมิงเดินเข้ามาใกล้ พลางเหลือบมองฉู่เส้าเจี๋ยที่กำลังดิ้นรนเอาเป็นเอาตายอยู่บนพื้น

เสิ่นเนี่ยนเวยหันกลับมา สีหน้าพลันเย็นเยียบลงทันที

"ท่านประธานฉินขยับตัวไวจังเลยนะคะ" เสิ่นเนี่ยนเวยก้าวเท้าในรองเท้าส้นสูงไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

ฉินเทียนหมิงยิ้มบางๆ พลางชี้นิ้วไปที่ฉู่เส้าเจี๋ยบนพื้น "ไอ้หมอนี่ ผมต้องพาตัวไปครับ"

เสิ่นเนี่ยนเวยปฏิเสธทันควัน "ด้วยเหตุผลอะไรคะ คนนี้ตระกูลเสิ่นของเราเป็นฝ่ายดักจับได้ ท่านประธานฉินคิดจะมาชุบมือเปิบกลางทางงั้นเหรอ"

ฉินเทียนหมิงหุบยิ้ม น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นหนักแน่นขึ้น "ท่านประธานเสิ่น คนจริงไม่พูดอ้อมค้อม ผมไม่รู้หรอกนะว่าท่านผู้เฒ่าบ้านคุณได้อายุขัยไปเท่าไหร่ แต่พ่อผมเหลือเวลาแค่ปีเดียว ผ่านไปวันหนึ่งก็ลดลงไปวันหนึ่ง ภารกิจวันนี้ ตระกูลฉินของเราต้องคว้ามาให้ได้"

ฉินเทียนหมิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นข้อเสนอ "ขอแค่ท่านประธานเสิ่นยอมปล่อยมือ เค้กชิ้นใหญ่อย่างฉางเซิ่งเรียลเอสเตท ตระกูลฉินจะไม่แตะเลยแม้แต่แดงเดียว ยกให้พวกคุณทั้งหมด"

เสิ่นเนี่ยนเวยมองฉินเทียนหมิงราวกับมองคนโง่

"ท่านประธานฉิน คุณคิดว่าตระกูลเสิ่นของเราขาดแคลนเงินพวกนั้นเหรอคะ" เสิ่นเนี่ยนเวยย้อนถาม

สีหน้าของฉินเทียนหมิงพลันมืดครึ้มลงทันตา

ฉู่เส้าเจี๋ยที่อยู่ข้างๆ ฟังแล้วถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

อายุขัยหนึ่งปี? ท่านผู้นั้น?

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย!

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขาฟังเข้าใจ นั่นคือฉางเซิ่งเรียลเอสเตทกำลังถูกนำมาใช้เป็นข้อต่อรอง

"อาฉิน! คุณหนูเสิ่น! พวกคุณอย่ามาแตกคอกันเพราะผมเลยครับ!" ฉู่เส้าเจี๋ยดิ้นรนพลางตะโกนลั่น "พ่อผมกำลังจะหอบเงินหนีไปซินเต่าแล้ว! ขอแค่พวกคุณปล่อยผมไป เค้กชิ้นนี้ของฉางเซิ่งผมตัดสินใจเองได้ แบ่งให้สองตระกูลพวกคุณคนละครึ่งเลย!"

ฉินเทียนหมิงก้าวเข้าไป ก่อนจะสะบัดหลังมือฟาดหน้าฉู่เส้าเจี๋ยฉาดใหญ่เสียงดังสนั่น

เพียะ!

ฉู่เส้าเจี๋ยถูกตบจนมุมปากแตก ฟันปนลิ่มเลือดกระเด็นหลุดออกมา

"ฉางเซิ่งงั้นเหรอ" ฉินเทียนหมิงสะบัดมือ "เศษเหล็กพรรค์นั้น ยังกล้าสะเออะเอามาพูดตอนนี้อีก หุบปากไปซะ!"

ฉินเทียนหมิงหันกลับมามองเสิ่นเนี่ยนเวยอีกครั้ง

"ท่านประธานเสิ่น วันนี้คนคนนี้ ผมต้องพาตัวไปให้ได้ครับ" ฉินเทียนหมิงยกมือขึ้น

บอดี้การ์ดของตระกูลฉินก้าวขึ้นหน้าทันที พลางสอดมือเข้าไปในอกเสื้อสูท

คนของหน่วยลับตระกูลเสิ่นไม่ยอมอ่อนข้อเช่นกัน ต่างกระชับกระบองสไลด์และมีดดาบในมือแน่น

บรรยากาศตึงเครียดพร้อมปะทะกันทุกเมื่อ

เสิ่นเนี่ยนเวยไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว "ฉินเทียนหมิง คุณลองขยับดูสิคะ วันนี้ถ้าเราเปิดฉากปะทะกันที่นี่ เรื่องบานปลายขึ้นมาใครก็คุมไม่อยู่ ถึงตอนนั้นถ้า 'ท่านผู้นั้น' ลงโทษ ตระกูลฉินจะรับผิดชอบไหวเหรอ"

ฉินเทียนหมิงชะงักกึกไปทันที

เขาไม่กล้าเสี่ยงกับเรื่องนี้จริงๆ

สิ่งที่คุณหลินต้องการคือคนที่ทำงานเป็น หากเปิดศึกนองเลือดจนกลายเป็นเรื่องเอิกเกริกและดึงดูดความสนใจที่ไม่จำเป็น ก็เท่ากับล้ำเส้นตายของคลับคนไม่ธรรมดา

ฉินเทียนหมิงสูดหายใจเข้าลึก

"เสิ่นเนี่ยนเวย ในเมื่อคุณจับตัวได้ก่อน ผมไม่แย่งก็ได้" ฉินเทียนหมิงชี้ไปทางฉู่เส้าเจี๋ย "แต่เงื่อนไขของภารกิจระบุไว้ชัดเจนว่า 'หลังจากตระกูลฉู่ล่มสลาย' ถึงค่อยพาตัวกลับไปอย่างลับๆ ตอนนี้ไอ้แก่ฉู่ฉางเฟิงยังยักย้ายถ่ายเททรัพย์สินอยู่ในบริษัท ฉางเซิ่งยังไม่ตายสนิทเลยด้วยซ้ำ คุณคิดจะส่งงานก่อนกำหนดหรือไง"

เสิ่นเนี่ยนเวยขมวดคิ้วมุ่น

นี่เป็นช่องโหว่จริงๆ

ภารกิจที่คุณหลินมอบหมาย มีเงื่อนไขข้อแรกคือตระกูลฉู่ต้องล่มสลาย

แน่นอนว่าสำหรับตัวตนระดับคุณท่านแล้ว ตระกูลฉู่เพียงตระกูลเดียวไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย เผลอๆ ตอนที่คุณท่านออกภารกิจ อาจแค่ระบุติดปลายนวมไปอย่างนั้น ไม่ได้ใส่ใจความเป็นความตายของตระกูลฉู่จริงๆ ด้วยซ้ำ

แต่ประเด็นคือ คุณท่านจะคิดอย่างไรไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือพวกเขาต้องทำตามข้อกำหนดของภารกิจอย่างเคร่งครัดครบถ้วน!

หากคุณท่านต้องการให้ตระกูลฉู่พินาศย่อยยับจริงๆ แต่พวกเขากลับปล่อยให้ตระกูลฉู่อยู่ในสภาพกึ่งเป็นกึ่งตาย นั่นก็ถือว่าทำงานไม่ได้เรื่อง!

ถึงตอนนั้น ต่อให้ถูกเตะออกจากคลับก็ยังถือว่าเบาไปด้วยซ้ำ หากต้องลงเอยด้วยจุดจบแบบเดียวกับหวังเจี้ยนซู่และตระกูลฉู่ ถึงคิดจะเสียใจทีหลังก็ไม่ทันแล้ว!

ขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังคุมเชิงกันอยู่นั้น เสิ่นเนี่ยนเวยเอียงหูฟังอะไรบางอย่าง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดเปิดลำโพง

"เทียนหมิง ฉันอาเสิ่นของแกเอง" เสิ่นฉางซานจากปลายสายเอ่ยขึ้นตรงๆ

ฉินเทียนหมิงส่งเสียงหึในลำคอ "ผู้เฒ่าเสิ่น สบายดีนะครับ ไม่ทราบว่ามีอะไรจะชี้แนะผมงั้นเหรอครับ"

"ชี้แนะอะไรกัน แต่เรื่องคนคนนี้ ตระกูลเสิ่นคงยอมถอยให้ไม่ได้หรอกนะ" เสิ่นฉางซานแสดงจุดยืนชัดเจน "อายุขัยหนึ่งปี ใครจะมองว่ามากเกินไปล่ะ แต่เทียนหมิง เมื่อกี้แกเตือนได้ถูก ฉู่ฉางเฟิงยังไม่ตายสนิท ตอนนี้พาตัวไปส่งต่อหน้าคุณท่าน มันก็ไม่ตรงตามกฎจริงๆ"

เสิ่นฉางซานเสนอขึ้นมา "เอาอย่างนี้ คนให้เนี่ยนเวยคุมตัวไปขังไว้ก่อน สองตระกูลเราค่อยวัดกันด้วยความสามารถ ใครต้อนฉู่ฉางเฟิงจนมุมได้ก่อน ภารกิจนี้ก็ถือเป็นของคนนั้น ใครทำสำเร็จ คนนั้นค่อยพาตัวไปรับรางวัล เป็นยังไง"

ฉินเทียนหมิงคิดคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว

หากลงมือแย่งคนตอนนี้ ความเสี่ยงย่อมสูงเกินไป

แต่ถ้าทำตามข้อเสนอของเสิ่นฉางซาน แข่งกันว่าใครจะจัดการฉู่ฉางเฟิงได้ก่อน ตระกูลฉินก็ยังมีโอกาส

"ตกลง เอาตามที่ผู้เฒ่าเสิ่นว่าก็แล้วกัน" ฉินเทียนหมิงตอบรับ "ฉู่เส้าเจี๋ยให้อยู่ที่ตระกูลเสิ่นของพวกคุณไปก่อน แต่ถ้าเกิดข้อผิดพลาดอะไรขึ้นมาระหว่างนั้น ผมจะคิดบัญชีกับพวกคุณแน่"

เสิ่นเนี่ยนเวยกดตัดสายทันที

"พาตัวไป!"

ชายฉกรรจ์หน่วยลับสองคนเอาเทปกาวปิดปากฉู่เส้าเจี๋ย แล้วยัดเขาเข้าไปในกระโปรงท้ายรถ ก่อนจะปิดฝากระโปรงลงมาเสียงดังสนั่น

ขบวนรถของตระกูลเสิ่นสตาร์ตเครื่องอย่างรวดเร็ว ขับเบี่ยงหลบรถของตระกูลฉิน มุ่งหน้าตรงไปยังคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น

ฉินเทียนหมิงมองไฟท้ายของขบวนรถตระกูลเสิ่นที่ลับหายไปในความมืด ก่อนจะเปิดประตูแล้วก้าวขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังทันที

"ประธานฉิน ตอนนี้เราจะไปไหนต่อครับ" คนขับรถหันมาถาม

"ไปสำนักงานใหญ่ฉางเซิ่งเรียลเอสเตท!" ฉินเทียนหมิงสั่งด้วยน้ำเสียงร้อนรน "เร็วเข้า! ไปให้เร็วที่สุด ห้ามปล่อยให้ฉู่ฉางเฟิงหนีไปได้เด็ดขาด!"

ในเวลาเดียวกัน

ณ ห้องหนังสือชั้นสองของคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง

โจวเหย่นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ มองภาพจากกล้องวงจรปิดบนทางยกระดับที่ดักจับมาได้พลางลูบคางตัวเอง

"บอส สองตระกูลนี้รู้ใจกันดีแฮะ นึกว่าจะเปิดฉากตีกันซะอีก" โจวเหย่เอ่ยอย่างประหลาดใจ

"ถ้าตีกันก็ยิ่งวุ่นวายน่ะสิ ดูท่าเสิ่นเนี่ยนเวยกับฉินเทียนหมิงจะยังไม่โง่ขนาดนั้น" หลินเจ๋อเอนหลังพิงโซฟา เอ่ยอย่างสบายอารมณ์ "ทางฝั่งฉู่ฉางเฟิงมีความเคลื่อนไหวอะไรบ้าง"

สิบนิ้วของโจวเหย่รัวบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว "ระบบรักษาความปลอดภัยกับระบบเครือข่ายภายในของสำนักงานใหญ่ฉางเซิ่งโดนผมยึดไว้หมดแล้ว ตอนนี้ไอ้แก่นั่นกำลังหลบอยู่ในห้องทำงานชั้นบนสุด กะจะโอนเงินสดหลายร้อยล้านที่เหลืออยู่ในบัญชีไปยังหมู่เกาะเคย์แมนครับ"

"สกัดเอาไว้" หลินเจ๋อพูดเพียงสี่คำ

"รับทราบครับ"