ตอนที่ 70 ดักซุ่มบนทางยกระดับสนามบิน หมาจนตรอกไร้ทางหนี!

ขณะที่ตระกูลฉินและตระกูลเสิ่นเตรียมบดขยี้ตระกูลฉู่ให้จมดิน ภายในคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง โจวเหย่ยังคงจ้องมองหน้าจอ หน้าต่างแจ้งเตือนภารกิจสีแดงฉานบานนั้นยังไม่เลือนหายไป

รางวัลอายุขัยหนึ่งปีแสดงเด่นหราอยู่ตรงนั้น

เขารู้ดีแก่ใจยิ่งกว่าใคร ขอแค่หลินเจ๋อเอ่ยปากคำเดียว อาผีก็ลอบเข้าไปในวิลล่าเขตใต้แล้วบิดหัวฉู่เส้าเจี๋ยหิ้วกลับมาที่คฤหาสน์คนเดียวได้สบาย ๆ

แต่เจ้านายกลับไม่ได้ทำแบบนั้น

ยอมเดินอ้อมเสียตั้งไกล โยนเหยื่อล่ออย่างอายุขัยหนึ่งปีออกไป เพื่อให้ตระกูลฉินและตระกูลเสิ่นพุ่งเข้าขย้ำตระกูลฉู่ราวกับหมาบ้า

บีบให้ตระกูลฉู่ที่มีมูลค่าหลายหมื่นล้านต้องพังพินาศ ริบไพ่ในมือของฉู่เส้าเจี๋ยที่เคยหยิ่งผยองจนหมดเกลี้ยง แล้วค่อยลากตัวกลับมาเหมือนหมาจนตรอกตัวหนึ่ง

ทั้งหมดนี้ไม่ใช่แค่การตั้งกฎให้คลับคนไม่ธรรมดา

แต่ยังทำเพื่อเขา... โจวเหย่คนนี้!

หน้าอกของโจวเหย่กระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ขอบตาร้อนผ่าว เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้หมุน ทรุดตัวลงหมายจะคุกเข่าลงกับพื้น

"ไม่ต้อง"

หลินเจ๋อนั่งอยู่บนโซฟาพลางโบกมือเบา ๆ "ที่นี่ผมไม่ถือธรรมเนียมแบบนี้"

โจวเหย่ชะงักค้างทั้งที่ย่อเข่าไปได้ครึ่งทาง เขายืดตัวตรงขึ้นแล้วยกแขนเสื้อขึ้นปาดหน้า

"เจ้านายครับ ชีวิตของผม..."

"ชีวิตนายเป็นของผมอยู่แล้ว ไม่ต้องมาคอยแสดงความภักดีซ้ำ ๆ ผมตัดสินใจเองได้" หลินเจ๋อยกแก้วบนโต๊ะน้ำชาขึ้นจิบ ขัดจังหวะการระบายความรู้สึกของโจวเหย่

หลินเจ๋อวางแก้วน้ำลงแล้วมองโจวเหย่

"อีกเดี๋ยวคนก็ถูกส่งมาแล้ว คิดไว้หรือยังว่าจะจัดการมันยังไง"

คำถามนี้ตรงไปตรงมามาก

โจวเหย่กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่นกร๊อบแกร๊บ

"หารถปราบดินมาคันหนึ่งครับ" โจวเหย่กัดฟันกรอด เค้นเสียงออกมาทีละคำ "มัดมันไว้กับพื้น แล้วบดขยี้ตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าขึ้นมาเรื่อย ๆ ผมจะให้มันได้ยินเสียงกระดูกตัวเองแตกละเอียด ให้มันเบิกตากว้างมองดูตัวเองกลายเป็นกองเศษเนื้อเละ ๆ!"

พ่อแม่ของเขาถูกรถปราบดินบดทับทั้งเป็นจนแหลกเหลว แม้แต่ตัวเขาเองก็โดนทับจนกระดูกแตกละเอียดไปทั้งตัว

หนี้เลือดนี้ ต้องชดใช้ด้วยเลือดเท่านั้น

อาผีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ออกความเห็นขึ้นมา "ยุ่งยากเกินไป แถมยังเลอะเทอะ ล้างพื้นลำบากมาก"

อาผีชะงักไปเล็กน้อยแล้วเสริมต่อ "ปล่อยให้สิ่งโสโครกพรรค์นั้นมาระคายสายตาคุณท่าน ถือเป็นการลบหลู่ร้ายแรง!"

"เจ้านายครับ..." โจวเหย่หันไปมองหลินเจ๋อ

"วิธีน่ะถูกแล้ว ผมเองก็สนับสนุนให้นายเอาคืนแบบตาต่อตา ฟันต่อฟัน เลือดล้างด้วยเลือด เพราะนี่คือสัญญาที่ผมให้ไว้กับนาย" หลินเจ๋อโน้มตัวไปข้างหน้า ประสานมือไว้บนหัวเข่า "แต่วิธีการมันยังหยาบเกินไปหน่อย"

หน้าต่างระบบกึ่งโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินเจ๋อ

[กระดูกแตกละเอียดหลายจุด (ร่วมกับอวัยวะภายในล้มเหลวหลายส่วน)]

นี่คือป้ายชีวิตด้านลบสีแดงระดับถึงแก่ชีวิตที่เขาลอกออกมาจากตัวโจวเหย่ ตอนช่วยชีวิตในห้องไอซียูก่อนหน้านี้ ตอนนี้มันนอนสงบนิ่งอยู่ในคลังป้ายชีวิต

"การเอารถปราบดินมาทับ มันจะไปกระตุ้นกลไกป้องกันตัวเองของสมองได้ง่ายมาก ถ้าฉู่เส้าเจี๋ยเจ็บจนช็อกตายไปเลย มันจะสบายเกินไปสำหรับมันน่ะสิ" น้ำเสียงของหลินเจ๋อราบเรียบ ทว่าทำให้อาผีรู้สึกหนาวเยือกขึ้นมาวูบหนึ่ง "ผมมีวิธีที่ดีกว่านั้น ให้มันได้ลิ้มรสความเจ็บปวดแบบเดียวกับนายในตอนนั้น ให้กระดูกทุกชิ้นทั่วร่างแตกละเอียดพร้อมกัน อวัยวะภายในค่อย ๆ เน่าเปื่อยไปทีละนิด และผมรับประกันเลยว่ามันจะมีสติรับรู้เต็มที่ตลอดเวลา ไม่มีสิทธิ์แม้กระทั่งจะสลบไปด้วยซ้ำ ถ้านายยังไม่หายแค้น ถึงตอนนั้นค่อยลงมือฆ่ามันด้วยตัวเองก็ยังไม่สาย"

โจวเหย่ฟังแล้วรู้สึกขนลุกเกรียวไปทั้งตัว

เขาเคยลิ้มรสความเจ็บปวดแบบนั้นมาแล้วกับตัว

ความสิ้นหวังยามนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ราวกับมีเข็มเหล็กนับพันเล่มทิ่มแทงบดขยี้อยู่ในอวัยวะภายใน ถ้าสามารถส่งคืนทั้งหมดนี้ให้ฉู่เส้าเจี๋ยได้แบบครบทุกเม็ดล่ะก็...

โจวเหย่พยักหน้าอย่างหนักแน่น "แล้วแต่เจ้านายจะจัดการเลยครับ!"

……

อีกด้านหนึ่ง บนทางยกระดับสนามบินเจียงเฉิง

รถเอสยูวีสีดำสามคันแล่นเรียงแถว เหยียบคันเร่งมิดบนช่องทางจราจร ความเร็วพุ่งเฉียดหนึ่งร้อยสี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง

ฉู่เส้าเจี๋ยขดตัวสั่นงันงกอยู่บนเบาะหลังของรถคันกลาง ในมือกำหนังสือเดินทางต่างประเทศเล่มนั้นไว้แน่น

จนถึงตอนนี้เขายังไม่เข้าใจเลยว่า เมื่อวานเขายังเป็นคุณชายเสเพลอันดับหนึ่งของเจียงเฉิง ไปไหนมาไหนมีแต่คนห้อมล้อมหน้าหลัง แล้วทำไมวันนี้ถึงกลายเป็นหนูข้ามถนนที่ทุกคนรุมสาปแช่งไปได้

ประตูบ้านถูกทุบพังยับเยิน สีแดงสาดเปรอะเต็มพื้น แม้แต่ฉู่ฉางเฟิงผู้เป็นพ่อก็ยังโทรมาสั่งให้เขารีบหนีเอาชีวิตรอด

"พี่เฉียง... ข้างหลังไม่มีพวกปาปารัสซีตามมาใช่ไหมครับ" ฉู่เส้าเจี๋ยกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อน เอ่ยถามจางเฉียงที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ

จางเฉียงเหลือบมองกระจกหลังแวบหนึ่ง

"นายน้อยวางใจได้ สลัดหลุดหมดแล้ว อีกห้ากิโลเมตรข้างหน้าก็ถึงสนามบิน เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวที่เถ้าแก่จัดเตรียมไว้ขอเส้นทางการบินเรียบร้อยแล้ว ขอแค่ขึ้นเครื่องได้ เทวดาหน้าไหนก็รั้งพวกเราไว้ไม่อยู่"

สิ้นเสียงลงไม่ทันไร

เอี๊ยด——

เสียงเบรกแสบแก้วหูดังสนั่นขึ้นบนสะพานทางด่วนยกระดับ

รถเอสยูวีคันนำหน้าหักพวงมาลัยอย่างแรง ตัวรถปัดดริฟต์ขวางถนน ก่อนพุ่งชนที่กั้นคอนกรีตเข้าอย่างจัง

คนขับรถของจางเฉียงตอบสนองไวมาก เหยียบคันเร่งส่งแล้วหักหลบท้ายรถคันหน้าได้อย่างฉิวเฉียด ก่อนจะหยุดนิ่งสนิทอยู่กลางถนน

"เกิดอะไรขึ้น!" จางเฉียงชักปืนพกออกมาพลางปลดเซฟตี้

เขามองลอดกระจกหน้ารถออกไป เห็นถนนทั้งสามเลนข้างหน้าถูกปิดกั้นไว้จนมิด

รถบรรทุกดินขนาดใหญ่สองคันจอดขวางกลางถนน ไม่ต่างอะไรกับป้อมปราการเหล็กกล้าขนาดยักษ์

หน้ารถบรรทุกดินมีรถเบนซ์ จี-คลาส สีดำจอดเรียงอยู่อีกสี่คัน

ประตูรถเปิดผางออก

ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำหลายสิบคนเดินเรียงแถวลงมา ในมือถือกระบองดิ้วและท่อเหล็กกันครบมือ

บรรยากาศรอบตัวคนพวกนี้ต่างจากกุ๊ยข้างถนนลิบลับ ย่างก้าวพร้อมเพรียงเป็นระเบียบ แผ่รังสีดุดันเหี้ยมเกรียม ทั้งหมดล้วนเป็นยอดฝีมือที่ตระกูลเสิ่นบ่มเพาะขึ้นมาในหน่วยลับตั้งแต่เด็ก!

รถพานาเมร่าสีขาวค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกมาจากด้านหลังขบวนรถเบนซ์ แล้วจอดสนิทลงกลางถนน

กระจกรถเลื่อนลง เสิ่นเนี่ยนเวยผลักประตู ก้าวเท้าที่สวมรองเท้าส้นสูงลงจากรถ

วันนี้เธอสวมชุดทำงานทะมัดทะแมง คลุมทับด้วยเสื้อโค้ตกันลมสีเบจ สายลมราตรีพัดพาเรือนผมยาวสยายพลิ้วไหว แผ่ออร่าน่าเกรงขามออกมาเต็มพิกัด

"ลงมา" เสิ่นเนี่ยนเวยยืนนิ่งอยู่กับที่ เอ่ยปากออกมาเพียงสองคำ

ยอดฝีมือหน่วยลับตระกูลเสิ่นหลายสิบคนกระจายตัวทันควัน ปิดล้อมรถเอสยูวีทั้งสามคันไว้อย่างแน่นหนา

จางเฉียงเหงื่อกาฬแตกพลั่กท่วมหัว

เขาจำผู้หญิงคนนั้นได้

คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเสิ่น เสิ่นเนี่ยนเวย!

นับตั้งแต่เสิ่นฉางซานฟื้นคืนชีพกลับมา เสิ่นเนี่ยนเวยก็ได้รับการสนับสนุนจากเขา กวาดล้างคลื่นใต้น้ำภายในตระกูลเสิ่นจนราบคาบ และก้าวขึ้นมาเป็นผู้กุมบังเหียนตัวจริง

"พี่เฉียง! เอาไงดี! พวกมันจะทำอะไรกันเนี่ย!" ฉู่เส้าเจี๋ยกรีดร้องอย่างเสียขวัญอยู่เบาะหลัง ทั้งร่างคุดคู้มุดอยู่ใต้เบาะหนังแท้

จางเฉียงกัดฟันแน่น ผลักประตูรถแล้วชูมือทั้งสองข้างขึ้นขณะก้าวลงไป

"คุณหนูเสิ่น!" จางเฉียงตะโกนสุดเสียง "พวกเราเป็นคนของฉางเซิ่งเรียลเอสเตท! คุณทำแบบนี้หมายความว่ายังไงครับ? เดี๋ยวประธานฉู่ก็มาถึงแล้ว คนวงการเดียวกันยังไงก็ต้องเจอหน้ากัน..."

"แกเป็นตัวอะไร ถึงมีหน้ามาต่อรองเงื่อนไขกับฉัน?"

เสิ่นเนี่ยนเวยไม่แม้แต่จะปรายตามอง พลางเชิดคางขึ้นเล็กน้อย

ยอดฝีมือหน่วยลับสองคนพุ่งชาร์จเข้าไปทันที จางเฉียงเพิ่งคิดจะขัดขืน ข้อพับเข่าก็ถูกฟาดด้วยกระบองเข้าอย่างจังจนทรุดคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุ้บ

คนที่เหลืออีกหลายสิบคนกรูเข้าล้อมรถคันกลางทันที ต่างเงื้อท่อเหล็กกระหน่ำทุบกระจกรถอย่างบ้าคลั่ง

เพล้ง!

กระจกนิรภัยแตกกระจายเกลื่อนพื้น

ฉู่เส้าเจี๋ยกรีดร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด เขาถูกกระชากผมลากตัวออกมาจากในรถอย่างไร้ความปรานี แล้วเหวี่ยงลงบนพื้นยางมะตอยตรงหน้าเสิ่นเนี่ยนเวย

"คุณหนูเสิ่น! ท่านประธานเสิ่น! ผมผิดไปแล้ว! ผมไม่เคยล่วงเกินคุณเลยนะครับ!" ฉู่เส้าเจี๋ยคุกเข่าอยู่กับพื้น น้ำมูกน้ำตาไหลอาบหน้า "ถ้าอยากได้เงิน ตระกูลฉู่เรามีให้ คุณบอกตัวเลขมาได้เลย!"

เสิ่นเนี่ยนเวยก้มมองคุณชายเสเพลชื่อดังแห่งเจียงเฉิงคนนี้ แววตาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

ฉู่เส้าเจี๋ยคงไม่รู้เลยว่า ตัวเองไปล่วงเกินตัวตนระดับไหนเข้า

ต่อหน้าท่านผู้นั้น เงินมันจะมีค่าห่าอะไร!