ตอนที่ 69 ฉู่ฉางเฟิงคิดจะหนีงั้นเหรอ ตาข่ายฟ้าดินรอต้อนรับอยู่!

ฉู่ฉางเฟิงปล่อยมือ ร่างของรองประธานก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

การตัดเส้นทางโลจิสติกส์ เท่ากับบีบเส้นเลือดใหญ่ของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์จนขาดใจ

ในเจียงเฉิง คนที่มีอิทธิพลมากพอจะสั่งปิดศูนย์โลจิสติกส์ใหญ่ทั้งสามแห่งได้ในชั่วข้ามคืน มีเพียงตระกูลเดียวเท่านั้น

ตระกูลเสิ่น!

ยังไม่ทันที่ฉู่ฉางเฟิงจะตั้งสติได้ โทรศัพท์สายตรงบนโต๊ะทำงานก็กรีดร้องขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

ฉู่ฉางเฟิงคว้าหูโทรศัพท์ขึ้นมารับ

ปลายสายคือประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงิน เสียงรอบข้างเต็มไปด้วยเสียงรัวแป้นพิมพ์และเสียงคนรับโทรศัพท์ดังอึกทึกวุ่นวายไปหมด

"ประธานฉู่ครับ สภาพคล่องทางการเงินของบริษัทเราถูกลอบโจมตีรอบด้านแล้วครับ!" ซีเอฟโอตะโกนลั่นสุดเสียง "ในตลาดมีกระแสเงินทุนนิรนามหลายสายกำลังกระหน่ำชอร์ตเซลหุ้นของเราอย่างบ้าคลั่ง มันรุนแรงจนผิดปกติมาก แถมยัง..."

"แถมอะไรอีกล่ะ! พูดมา!"

"ผู้จัดการหลิวของธนาคารเจี้ยนโจว ผู้จัดการซุนของธนาคารไห่ฟา แล้วก็ผู้จัดการจางของธนาคารเพื่อการเกษตรและพาณิชย์ ส่งหนังสือทนายร่วมกันมาทวงหนี้ครับ! พวกเขาเรียกร้องให้เราคืนเงินกู้ระยะสั้นสองพันล้านที่เพิ่งปล่อยกู้เมื่อวานนี้ก่อนห้าโมงเย็น ไม่อย่างนั้นจะยื่นเรื่องต่อศาลเพื่อขออายัดบัญชีต่างประเทศทั้งหมดของเราทันที!"

ปัง!

หูโทรศัพท์หลุดจากมือฉู่ฉางเฟิง ร่วงกระแทกลงบนโต๊ะ

สมองของฉู่ฉางเฟิงอื้ออึงไปหมด เขารีบคว้าโทรศัพท์มือถือส่วนตัวกดโทรหาผู้จัดการหลิวแห่งธนาคารเจี้ยนโจวทันที

คราวนี้ปลายสายกดรับอย่างรวดเร็ว

แต่ยังไม่ทันที่ฉู่ฉางเฟิงจะได้อ้าปาก อีกฝ่ายก็ระเบิดอารมณ์ใส่ทันควัน

"เหล่าฉู่! นายไปล่วงเกินใครเข้าวะ!" ผู้จัดการหลิวแผดเสียงลั่นมาตามสาย "เมื่อวานฉันยอมเสี่ยงติดคุกอนุมัติเงินสองพันล้านนั่นให้นาย แต่วันนี้นายกลับลากฉันลงหลุมเนี่ยนะ?!"

ฉู่ฉางเฟิงพยายามสะกดกลั้นโทสะไว้สุดชีวิต

"เหล่าหลิว หมายความว่ายังไง เมื่อวานก็ตกลงกันไว้แล้ว..."

"ตกลงกับผีน่ะสิ!" ผู้จัดการหลิวตัดบทเสียงกร้าว "เมื่อกี้ฉินเจิ้นหัวโทรมาหาฉันด้วยตัวเอง! ระบุชื่อนายสั่งให้ฉันดึงเงินกู้ของฉางเซิ่งกลับคืนมาให้ได้ภายในวันนี้! ไม่ใช่แค่โทรมาหาฉันเท่านั้นนะ แต่เขายังส่งคนหอบหลักฐานเส้นทางการเงินตรงไปที่คณะกรรมการกำกับดูแลการธนาคารและประกันภัยแล้วด้วย!"

ผู้จัดการหลิวตัดสายทิ้งไปทันที ทิ้งไว้เพียงเสียงสัญญาณตู้ดๆ ดังสะท้อนออกมาจากโทรศัพท์

ฉู่ฉางเฟิงรู้สึกมือเท้าเย็นเฉียบไปหมด

คำพูดเมื่อวานซืนที่คฤหาสน์ตระกูลฉิน ตอนที่ฉินเจิ้นหัวเอนหลังพิงโซฟาพลางชี้นิ้วไปทางประตูใหญ่ บัดนี้ดังก้องสะท้อนอยู่ในหูของเขาทีละคำ

"น้ำโคลนของว่านหาวน่ะ มันลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ใครยื่นมือเข้ามา ก็ต้องโดนตัดมือนั้นทิ้ง"

ฉู่ฉางเฟิงสะดุ้งวาบไปทั้งตัว รีบยืดตัวขึ้นนั่งตรงทันที

ตอนนั้นเขายังนึกว่าฉินเจิ้นหัวขี้ขลาดตาขาว โดนเรื่องของว่านหาวทำให้ขวัญหนีดีฝ่อไปแล้วเสียอีก

แต่พอย้อนคิดดูตอนนี้ ฉินเจิ้นหัวน่ะสืบรู้ตื้นลึกหนาบางทะลุปรุโปร่งมาตั้งแต่แรกแล้วต่างหาก!

การล่มสลายของว่านหาวไม่ใช่การข้ามถิ่นมาเหยียบของมังกรต่างถิ่นอะไรเลย แต่มันคือการล้างไพ่ของสองยักษ์ใหญ่แห่งเจียงเฉิง หรือกระทั่งตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวที่หนุนหลังพวกเขาอยู่ต่างหาก!

ตระกูลฉินกับตระกูลเสิ่นจับมือกันแล้ว!

มิน่าล่ะศูนย์โลจิสติกส์ถึงถูกตัดขาดทั้งหมดในชั่วข้ามคืน มิน่าล่ะในตลาดหุ้นถึงมีเงินทุนมหาศาลโผล่มาเททุบอย่างไร้เหตุผล

นี่กะจะเอาตระกูลฉู่ของเขามาสังเวยเซ่นธงเปิดศึกชัดๆ!

ฉู่ฉางเฟิงลนลานคว้าโทรศัพท์ตั้งโต๊ะ กดต่อสายหาจ้าวเจี้ยนกั๋วผู้นำตระกูลจ้าว

ตู้ด—— ตู้ด——

เสียงสัญญาณดังอยู่สิบกว่าครั้ง ก่อนจะตัดสายไปเอง

ฉู่ฉางเฟิงยังไม่ยอมแพ้ กดโทรหาซ่งหมิงหลี่ผู้นำตระกูลซ่งต่อทันที

คราวนี้สายติด

"เหล่าซ่ง! ทางฝั่งฉางเซิ่งเกิดเรื่องแล้ว นายต้องช่วยดึงฉันขึ้นมาหน่อยนะ" ฉู่ฉางเฟิงร้อนรนจนเสียงเพี้ยนไปหมด

เสียงของซ่งหมิงหลี่จากปลายสายฟังดูเหมือนกำลังสะกดกลั้นอารมณ์ไว้อย่างถึงที่สุด

"เหล่าฉู่ นายยังมีหน้าโทรมาหาฉันอีกเหรอ!" ซ่งหมิงหลี่กดเสียงต่ำคำรามลอดสายมา "นายรู้ไหมว่าแค่เพราะตามนายไปคฤหาสน์ตระกูลฉินรอบเดียว เช้าวันนี้โรงงานเคมีภัณฑ์ในเครือตระกูลซ่งของฉันก็โดนกรมคุ้มครองสิ่งแวดล้อมสั่งปิดระงับกิจการไปหมดแล้ว!"

ฉู่ฉางเฟิงถึงกับอึ้งงันไป

"จ้าวเจี้ยนกั๋วยิ่งอนาถกว่า บ่อนใต้ดินที่ลูกชายมันเปิดไว้เพิ่งโดนกวาดล้างยกแก๊งไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ตัวมันตอนนี้นอนคุกอยู่โน่นแล้ว!" ซ่งหมิงหลี่หอบหายใจอย่างหนักหน่วง "ตระกูลฉินกับตระกูลเสิ่นเป็นบ้าไปแล้ว! พวกมันกำลังไล่ล้างบางเคลียร์พื้นที่!"

ฉู่ฉางเฟิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รู้สึกแห้งผากไปหมดทั้งลำคอ

"เหล่าซ่ง พวกเราสามตระกูลร่วมมือกัน..."

"ร่วมมือกับผีน่ะสิ!" ซ่งหมิงหลี่สบถด่าทันควัน "เหล่าฉู่ ฉันไม่สนหรอกนะว่านายไปล่วงเกินเทพเซียนองค์ไหนมา แต่นายอยากรนหาที่ตายก็อย่าลากพวกฉันไปเป็นเบาะรองตายด้วย ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ความร่วมมือทั้งหมดระหว่างสองตระกูลเราขอยกเลิก!"

แป๊ก

สายถูกตัดไปแล้ว

ฉู่ฉางเฟิงถือหูโทรศัพท์ค้างไว้อย่างนั้น สายตาเหม่อมองไปยังกำแพงสีขาวฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานอย่างไร้วิญญาณ

จบเห่แล้ว

พังพินาศย่อยยับโดยสิ้นเชิง

ธนาคารเรียกคืนเงินกู้ ตลาดหุ้นถูกถล่มยับ โลจิสติกส์ถูกตัดขาด พันธมิตรพากันหักหลัง

บริษัทยักษ์ใหญ่ระดับหมื่นล้านอย่างฉางเซิ่งเรียลเอสเตทยื้อได้ไม่ถึงครึ่งวัน สายป่านทางการเงินก็ขาดสะบั้นลงโดยสิ้นเชิง

ยื้อได้เต็มที่ก็แค่ถึงตอนปิดตลาดช่วงบ่าย ฉางเซิ่งเรียลเอสเตทคงต้องเข้าสู่กระบวนการล้มละลายและชำระบัญชี เพราะไม่มีเงินพอจ่ายตั๋วแลกเงินก้อนโตกับหนี้ธนาคาร

แต่ฉู่ฉางเฟิงสมกับเป็นจอมเขี้ยวลากดินที่กรำศึกมาหลายสิบปี หลังตื่นตระหนกอยู่เพียงชั่วครู่ เขาก็บังคับตัวเองให้สงบลงได้

ในเมื่อรักษาบริษัทไว้ไม่ได้ ก็ต้องรักษาคน! รักษาเงิน!

เขาเปิดลิ้นชัก หยิบพาสปอร์ตต่างประเทศสามเล่มที่ทำเตรียมไว้เมื่อหลายปีก่อนโยนลงบนโต๊ะ แล้วกดโทรศัพท์สายในทันที

"ให้ผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัยมาพบฉันเดี๋ยวนี้!"

สองนาทีต่อมา ชายร่างกำยำที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าก็ผลักประตูเดินเข้ามา

"ประธานฉู่"

"เฉียงจื่อ พาลูกน้องฝีมือดีที่สุดสักสิบกว่าคน แบ่งนั่งรถสองคัน" ฉู่ฉางเฟิงเลื่อนพาสปอร์ตบนโต๊ะไปให้ "ไปที่วิลล่าเขตใต้ พาตัวเส้าเจี๋ยออกมาให้ฉัน ไม่ว่าพวกทวงหนี้ข้างนอกจะโวยวายยังไง ลุยฝ่าออกมาเลย!"

จางเฉียงหน้าบากหยิบพาสปอร์ตขึ้นมา

"แล้วยังไงต่อครับ"

"ตรงไปที่สนามบินทันที" ฉู่ฉางเฟิงสั่งรัวเร็ว "ฉันเตรียมเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวไว้แล้ว ส่งเส้าเจี๋ยขึ้นเครื่องไปซินเต่า พอฉันเคลียร์บัญชีก้อนสุดท้ายของบริษัทเสร็จ จะรีบตามไปสมทบกับพวกนาย"

จางเฉียงพยักหน้ารับ ก่อนจะหันหลังสาวเท้ายาวเดินออกไป

ฉู่ฉางเฟิงทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เปิดคอมพิวเตอร์แล้วเริ่มโอนสภาพคล่องก้อนสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่ในบัญชีบริษัท

ขอแค่ไปถึงซินเต่า อาศัยเงินทุนในบัญชีต่างประเทศ เขาก็ยังพลิกฟื้นกลับมาได้อีกครั้ง

...

สวนหลังคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น

เสิ่นเนี่ยนเวยวางสาย พลางหันไปมองเสิ่นฉางซานที่กำลังนั่งอยู่บนม้านั่งหิน

"คุณปู่คะ ฝั่งตลาดหุ้นเรากดฉางเซิ่งจนจมมิด ตอนนี้หุ้นของตระกูลฉู่กลายเป็นเศษกระดาษไปแล้วค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยรายงานความคืบหน้า "ส่วนทางโลจิสติกส์ก็คุมเข้มอย่างแน่นหนา แม้แต่แมลงวันตัวเดียวยังบินรอดออกไปไม่ได้เลยค่ะ"

เสิ่นฉางซานหลับตาพักสายตา ในมือยังคงคลึงลูกวอลนัตสองลูกวนไปมา

"ฉู่ฉางเฟิงมีความเคลื่อนไหวอะไรบ้าง" เสิ่นฉางซานถาม

"สายข่าวของเราในฉางเซิ่งรายงานว่า ฉู่ฉางเฟิงสั่งให้จางเฉียงผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัยพาคนไปที่วิลล่าเขตใต้ค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยเปิดแผนที่ในโทรศัพท์มือถือ "ดูจากเส้นทางแล้ว น่าจะไปรับตัวฉู่เส้าเจี๋ยมุ่งหน้าไปสนามบินเพื่อหนีออกนอกประเทศค่ะ"

เสิ่นฉางซานลืมตาขึ้นทันที ลูกวอลนัตในมือพลันหยุดหมุน

"หนีงั้นเหรอ" เสิ่นฉางซานหัวเราะเยาะ "คนที่คุณท่านเจาะจงตัวมา มันจะหนีรอดไปได้ยังไง"

เสิ่นเนี่ยนเวยเก็บมือถือ

"หนูส่งรถไปสี่คันพร้อมคนหลายสิบคน ไปดักรอบนเส้นทางมุ่งหน้าสู่สนามบินแล้วค่ะ ขอแค่รถของจางเฉียงโผล่มา ก็จะลงมือทันที"

"ยังไม่รัดกุมพอ" เสิ่นฉางซานส่ายหน้า คิ้วขมวดมุ่น "ทางฝั่งตระกูลฉินเป็นยังไงบ้าง"

"ฉินเทียนหมิงก็เคลื่อนไหวแล้วค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยพูดเร็วรัว "คนของตระกูลฉินตรงไปคุมรอบนอกวิลล่าเขตใต้แล้ว ส่วนแก๊งทวงหนี้ของซ่างจวีก็เป็นฉินเทียนหมิงที่แอบส่งข่าวให้ ตอนนี้ทั่วทั้งเขตใต้วุ่นวายเละเทะไปหมด คนของตระกูลฉินรอให้จางเฉียงฝ่าวงล้อมออกมา แล้วค่อยอาศัยจังหวะชุลมุนชิงตัวฉู่เส้าเจี๋ยไปค่ะ"

เสิ่นฉางซานแค่นเสียงฮึ เดินวนไปมาสองก้าวในศาลา

"ฉินเจิ้นหัว ไอ้จิ้งจอกเฒ่านี่ดีดลูกคิดเก่งจริง คิดจะยืมมือคนอื่นฆ่าคน แล้วนั่งรอชุบมือเปิบล่ะสิ"

"รางวัลอายุขัยหนึ่งปี พวกเราไม่มีทางยอมยกให้ตระกูลฉินเด็ดขาด" เสิ่นฉางซานหยุดฝีเท้า "เนี่ยนเวย แกพาคนไปด้วยตัวเอง! เอาพวกยอดฝีมือของหน่วยลับตระกูลเสิ่นไปด้วย ไม่ว่าใครจะขวาง ชิงตัวฉู่เส้าเจี๋ยกลับมาให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน!"

"ค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยตอบรับอย่างเด็ดขาด แล้วหมุนตัวเดินออกไปทันที

นี่คือศึกแรกหลังจากที่ตระกูลเสิ่นเข้าร่วมคลับคนไม่ธรรมดา จะต้องชนะให้งดงามที่สุด