ตอนที่ 74 นึกว่าชนะแน่แล้วเหรอ เสิ่นเนี่ยนเวยตอกกลับแทงใจดำทุกคำ!

ห้องโถงใหญ่ คฤหาสน์ตระกูลเสิ่น

เสิ่นเนี่ยนเวยก้าวเข้ามาด้วยท่าทีกระฉับกระเฉง เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินสีเขียวดังก้องกังวาน

ชายฉกรรจ์จากหน่วยลับสองคนเดินตามหลังมา พลางลากตัวฉู่เส้าเจี๋ยที่ถูกมัดไว้อย่างแน่นหนาเข้ามาด้วย

โครม!

ฉู่เส้าเจี๋ยถูกเหวี่ยงลงกับพื้นอย่างแรง ปากยังคงถูกปิดแน่นด้วยเทปกาว ทำได้เพียงส่งเสียงครางอู้อี้อยู่ในลำคอ

เสิ่นฉางซานนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือตรงตำแหน่งประธาน พลางยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ หนึ่งอึก

"คุณปู่คะ พาตัวกลับมาแล้วค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยจัดชายเสื้อโค้ตตัวยาวเล็กน้อย

เสิ่นฉางซานพยักหน้ารับ สายตาจับจ้องไปยังฉู่เส้าเจี๋ยบนพื้น

"ระหว่างทางไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม"

"ไม่มีค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี" เสิ่นเนี่ยนเวยตอบ

เสิ่นฉางซานวางถ้วยชาลง แล้วยกมือส่งสัญญาณให้ลูกน้องดึงเทปกาวที่ปากของฉู่เส้าเจี๋ยออก

แคว้ก!

"อ๊าก!"

ฉู่เส้าเจี๋ยร้องลั่น ผิวหน้าถูกดึงจนขึ้นรอยแดงเถือก

เขาไม่สนใจความเจ็บปวด ตะเกียกตะกายอยู่บนพื้นแล้วโขกศีรษะให้เสิ่นฉางซานอย่างบ้าคลั่ง

"ผู้เฒ่าเสิ่น! ท่านผู้ใหญ่ใจกว้าง ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วยเถอะครับ! ผมไม่เคยล่วงเกินท่านเลยนะ!" ฉู่เส้าเจี๋ยร้องไห้จนน้ำหูน้ำตาไหลเปรอะเปื้อนไปหมด

เสิ่นฉางซานไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา ก่อนหันไปหาเสิ่นเนี่ยนเวย

"รีบส่งคนไปสำนักงานใหญ่ฉางเซิ่งเดี๋ยวนี้ ในเมื่อฉินเทียนหมิงกล้าตั้งกฎนี้ขึ้นมา มันต้องเริ่มลงมือระหว่างทางแล้วแน่ ๆ เราจะช้าไม่ได้" เสิ่นฉางซานพูดเร็วขึ้น "โทรหาเหล่าหลิวที่ธนาคารเจี้ยนโจว ให้เขายื่นเรื่องอายัดบัญชีส่วนตัวของฉู่ฉางเฟิงทันที อย่าปล่อยให้ฉู่ฉางเฟิงโอนเงินออกไปได้เด็ดขาด!"

เสิ่นเนี่ยนเวยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เตรียมจะกดโทรออก

แต่ยังไม่ทันได้กดโทรออก หน้าจอก็พลันสว่างวาบ มีสายเรียกเข้าด่วนโทรเข้ามาพอดี

ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือสายสืบที่ตระกูลเสิ่นวางไว้ในกรมตำรวจนครบาล

เสิ่นเนี่ยนเวยใจกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ก่อนจะกดรับสาย

"รองประธานเสิ่น เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ" เสียงปลายสายกดต่ำ แฝงแววตื่นตระหนกที่ไม่อาจซ่อนมิด

"พูดมา"

"เมื่อสิบนาทีก่อน ที่ตึกสำนักงานใหญ่ฉางเซิ่งเรียลเอสเตท ฉู่ฉางเฟิงตกจากห้องทำงานชั้นสิบสอง เสียชีวิตคาที่ครับ"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเสริมว่า "คนที่แจ้งความคือบอดี้การ์ดของตระกูลฉิน บอกว่าไปทวงหนี้แล้วเกิดมีปากเสียงกัน ระหว่างยื้อยุดเลยพลั้งมือผลักฉู่ฉางเฟิงตกหน้าต่างไป มีการเปิดดูกล้องวงจรปิดในที่เกิดเหตุแล้ว เป็นไปตามที่บอดี้การ์ดคนนั้นพูดจริง ๆ ครับ"

แปะ

เสิ่นเนี่ยนเวยถือโทรศัพท์ไม่อยู่ มันร่วงหลุดมือลงบนพรมทันที

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น!" เสิ่นฉางซานรีบถามคาดคั้นทันที

เขารู้นิสัยหลานสาวคนนี้ดี ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ไม่เคยสะทกสะท้าน แต่นี่กลับเสียอาการถึงเพียงนี้ เรื่องที่เกิดขึ้นต้องไม่ธรรมดาแน่!

เสิ่นเนี่ยนเวยก้มเก็บโทรศัพท์ขึ้นมา สูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามข่มใจให้สงบลง

"คุณปู่คะ ฉู่ฉางเฟิงตายแล้วค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยกดเสียงต่ำ รีบรายงานข้อมูลที่ได้รับจากสายในกรมตำรวจทันที "ตกจากชั้นสิบสองของตึกฉางเซิ่ง เสียชีวิตคาที่ คนแจ้งความคือบอดี้การ์ดของตระกูลฉินค่ะ"

ลูกวอลนัตที่เสิ่นฉางซานคลึงเล่นอยู่ในมือชะงักกึก วอลนัตสองลูกกระทบกันในฝ่ามือส่งเสียงกริ๊กเบา ๆ

"ฉินเทียนหมิงไอ้สารเลวน้อยนี่ ลงมือเหี้ยมจริง ๆ!" เสิ่นฉางซานหน้าเขียวคล้ำ "เล่นบีบให้คนตกตึกตรง ๆ แถมยังหาแพะรับบาปไปมอบตัวที่โรงพัก วิธีการเด็ดขาดไม่เบา"

เสิ่นเนี่ยนเวยขมวดคิ้วแน่น "เงื่อนไขหลักของภารกิจคือการล่มสลายของตระกูลฉู่ ตอนนี้พอฉู่ฉางเฟิงตาย เช้าวันพรุ่งนี้ฉางเซิ่งเรียลเอสเตทก็คงถูกธนาคารกับบรรดาเจ้าหนี้รุมทึ้งกลืนกินทั้งเป็น ตระกูลฉินถือว่าเดินหมากก้าวแรกสำเร็จแล้วค่ะ"

"เดินก้าวแรกสำเร็จแล้วมันจะทำไม?" เสิ่นฉางซานแค่นเสียงเย็น พลางกระแทกไม้เท้าลงบนพื้นหินสีเขียวอย่างแรง "คนยังอยู่ในมือเรา! ถ้าไม่มีฉู่เส้าเจี๋ย ตระกูลฉินก็ส่งมอบงานไม่ได้เหมือนกัน! ไป เพิ่มคนเฝ้าไอ้เด็กนี่ให้ดี ฉินเทียนหมิงคงใกล้จะมาพังประตูเต็มทีแล้ว"

สิ้นเสียง พ่อบ้านก็วิ่งกระหืดกระหอบข้ามลานเรือนเข้ามาในห้องโถงใหญ่

"ท่านผู้เฒ่าครับ คุณหนูใหญ่ครับ! คุณชายเทียนหมิงตระกูลฉินพาคนหลายสิบคนบุกเข้ามา คนเฝ้าประตูขวางไม่อยู่เลยครับ!"

"ปล่อยให้มันเข้ามา" เสิ่นฉางซานเอนหลังพิงเก้าอี้ไท่ซือ ยกถ้วยชาขึ้นมาใช้ฝาปาดใบชาเบา ๆ

ไม่กี่สิบวินาทีต่อมา ฉินเทียนหมิงก็สาวเท้ายาวเข้ามาในห้องโถงใหญ่ ด้านหลังมีบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำตามติดมานับสิบคน ท่าทางดุดันคุกคาม

"ผู้เฒ่าเสิ่น ประธานเสิ่น ขออภัยด้วยที่มารบกวนดึกดื่นครับ" ฉินเทียนหมิงยกมือประสานคารวะด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

เสิ่นฉางซานไม่แม้แต่จะปรายตามอง จิบชาอย่างไม่รีบร้อน "เทียนหมิงเอ๊ย ดึกดื่นค่อนคืนพาคนบุกเข้ามาในตระกูลเสิ่นของฉันมากมายขนาดนี้ เล่นใหญ่ไม่เบานี่ ทำไมล่ะ ฉินเจิ้นหัวไม่ได้สั่งสอนเรื่องมารยาทให้แกเหรอ"

ฉินเทียนหมิงลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งลงตามอำเภอใจ "เรื่องมันด่วน จะมีมารยาทหรือไม่มี ผู้เฒ่าเสิ่นก็โปรดอภัยด้วยเถอะครับ ผมเพิ่งได้ยินมาว่า ฉู่ฉางเฟิงแห่งฉางเซิ่งเรียลเอสเตทกระโดดตึกตายแล้ว"

"งั้นเหรอ" เสิ่นฉางซานแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง "นับเป็นเรื่องแปลกใหม่จริง ๆ เจ้าเฒ่าฉู่นี่ไม่ระวังเอาซะเลย"

"ฉู่ฉางเฟิงทำชั่วไว้สารพัด ทั้งเบี้ยวเงินค่าก่อสร้างคนข้างล่าง พอโดนทวงหนี้บีบจนทนไม่ไหวเลยโดดตึก ก็สมควรตายแล้วครับ" ฉินเทียนหมิงยกขานั่งไขว่ห้างอย่างไม่เกรงใจ "ท่านผู้เฒ่า ตอนอยู่บนสะพานยกระดับพวกเราตกลงกันไว้แล้วนี่ครับ ใครทำให้ฉู่ฉางเฟิงจนตรอกได้ก่อน ภารกิจนี้ก็ถือเป็นของคนนั้น"

ฉินเทียนหมิงชี้ไปยังฉู่เส้าเจี๋ยที่กำลังนอนดิ้นกระดึ๊บอยู่บนพื้นเหมือนตัวหนอน "เงื่อนไขก็บรรลุแล้ว พรุ่งนี้เช้าฉางเซิ่งเรียลเอสเตทก็จะเข้าสู่กระบวนการล้มละลายเพื่อชำระบัญชี ตอนนี้ คงถึงเวลาส่งคนมาให้ผมแล้วมั้งครับ"

สิ้นเสียงของฉินเทียนหมิง บรรยากาศในห้องโถงใหญ่ตระกูลเสิ่นพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที บอดี้การ์ดตระกูลฉินหลายสิบคนก้าวประชิดไปข้างหน้าพร้อมกันหนึ่งก้าว

เหล่าชายฉกรรจ์แห่งหน่วยลับตระกูลเสิ่นไม่มีใครยอมถอย สะบัดกระบองดิ้วในมือออกมาทันที

เสิ่นเนี่ยนเวยยืนขวางอยู่หน้าฉู่เส้าเจี๋ย ไม่ยอมถอยร่นแม้แต่ครึ่งก้าว

"ประธานฉิน คุณคิดจริง ๆ หรือว่าแค่บีบให้ฉู่ฉางเฟิงตายแล้ว เรื่องนี้จะถือว่าจบลงน่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยถามกลับ

ฉินเทียนหมิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นั่งไขว่ห้างกระดิกเท้า "คนก็ตายไปแล้ว พรุ่งนี้เปิดตลาดฉางเซิ่งก็ถูกบังคับปิดสถานะและชำระบัญชี แบบนี้ยังไม่จบอีกเหรอครับ"

"คุณนี่อำมหิตจริง ๆ แม้แต่บอดี้การ์ดของตัวเองก็ยังผลักออกไปรับเคราะห์แทนได้" เสิ่นเนี่ยนเวยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดดูรายงานสรุปที่สายข่าวจากตำรวจนครบาลส่งมา "ผลักตกลงมาจากชั้นสิบสองจนตายคาที่ทันที จัดฉากเป็นข้อพิพาททางเศรษฐกิจแล้วให้บอดี้การ์ดเข้ามอบตัว เขียนบทได้ราบรื่นดีนี่ กล้องวงจรปิดในที่เกิดเหตุก็คงจัดการลบจนเกลี้ยงแล้วล่ะสิ"

ฉินเทียนหมิงขมวดคิ้ว "ในเมื่อประธานเสิ่นรู้กระจ่างแจ้งขนาดนี้แล้ว ยังมีอะไรต้องพูดไร้สาระอีก ในเมื่อผมทำสำเร็จแล้ว ก็ส่งคนมาให้ผมสิ"

"ฝันไปเถอะ" เสิ่นเนี่ยนเวยโยนโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะน้ำชาเสียงดัง "ฉินเทียนหมิง ตอนนี้คุณก่อเรื่องจนมีคนตายแล้วนะ หน่วยสืบสวนคดีอาญาเข้าควบคุมพื้นที่เกิดเหตุแล้ว! ธุรกิจมูลค่าหลายหมื่นล้านอย่างฉางเซิ่งเรียลเอสเตท ประธานกรรมการกลับตกตึกตายในออฟฟิศตัวเอง คุณคิดว่าทางการตาบอดหรือไง แค่บอดี้การ์ดคนเดียวเข้ามอบตัวจะกลบเกลื่อนตบตาไปได้เหรอ"

สีหน้าของฉินเทียนหมิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย กำลังจะอ้าปากโต้แย้ง แต่เสิ่นเนี่ยนเวยไม่เปิดโอกาสให้เขาเลย

"วันนี้ฉู่ฉางเฟิงวิ่งเต้นยืมเงินไปทั่ว ทั้งถูกธนาคารเจี้ยนโจวดึงสินเชื่อคืน ทั้งถูกสวนโลจิสติกส์บีบคอ เรื่องพวกนี้ทางการแค่ตรวจเช็กดูนิดเดียว ทุกอย่างก็จะชี้เป้ามาที่ตระกูลฉินและตระกูลเสิ่นที่เปิดฉากขายชอร์ตฉางเซิ่งขนานใหญ่เมื่อเช้านี้แล้ว!" เสิ่นเนี่ยนเวยรุกไล่ทีละก้าว "ตระกูลฉินของคุณตอนนี้เป็นเหมือนถังดินปืนขนาดยักษ์ที่กำลังถูกย่างอยู่บนจุดปะทะแท้ ๆ!"

"บอดี้การ์ดรับผิดไปแล้ว เบาะแสก็ขาดตอนไปแล้ว" ฉินเทียนหมิงฝืนเถียงข้าง ๆ คู ๆ

"นั่นเขาเรียกว่ายิ่งปิดยิ่งเผยพิรุธต่างหาก!" เสิ่นฉางซานที่เงียบมาตลอดเคาะลูกวอลนัตในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง "เทียนหมิงเอ๊ย ครั้งนี้แกเลอะเลือนแล้ว!"