ตอนที่ 81 ทางเลือกของเสิ่นเนี่ยนเวย! ไม่เอาอายุขัยแต่ขอพลังงาน!

หลินเจ๋อไม่ได้อยู่นาน เขาหมุนตัวเดินตรงไปยังลิฟต์

อาผีกับเสิ่นเนี่ยนเวยก้าวตามหลังไปติดๆ

ประตูลิฟต์ปิดลง ตัวเลขบอกชั้นเปลี่ยนไปอย่างต่อเนื่อง

เสิ่นเนี่ยนเวยเดินตามหลังอยู่ครึ่งก้าว พลางลอบมองแผ่นหลังของหลินเจ๋อ

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์สิบหกชุด บวกกับเครื่องเข้ารหัสระดับกองทัพอีกสามเครื่อง

เพื่อจะขนของพวกนี้เข้ามาในเจียงเฉิง ครั้งนี้ตระกูลเสิ่นยอมเจ็บตัวควักเนื้อก้อนโต

เรื่องเงินใต้โต๊ะฝั่งศุลกากรไม่ต้องพูดถึง แค่เส้นทางลักลอบนำเข้าทางน้ำในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ใช้มาแปดปี ก็ต้องยอมสละบริษัทบังหน้าตัวหลักไปถึงสามแห่ง

แต่เธอรู้แก่ใจดีว่า ทั้งหมดนี้คุ้มค่า

การบ่นว่าลำบากต่อหน้าหลินเจ๋อนั้นไร้ความหมาย คลับคนไม่ธรรมดามองแค่ผลลัพธ์เท่านั้น

เมื่อลิฟต์หยุดลงที่ชั้นสอง ประตูก็เลื่อนเปิดออก

ทั้งสามคนเดินตามกันเข้าไปในห้องหนังสือ

หลินเจ๋อเดินไปนั่งลงบนโซฟาหนังแท้ ส่วนอาผีเดินตรงไปยังโต๊ะชงชาอย่างคล่องแคล่วเพื่อเริ่มต้มน้ำชงชา เสียงน้ำเดือดปุดๆ ดังชัดเจนในห้องหนังสืออันเงียบสงบ

"ครั้งนี้จัดการได้รวดเร็วดี" หลินเจ๋อเอ่ยปาก "อุปกรณ์พวกนี้ผมพอใจมาก"

เสิ่นเนี่ยนเวยก้มศีรษะลงเล็กน้อยด้วยท่าทีนอบน้อม

"ท่านพอใจก็ดีแล้วค่ะ นี่เป็นสิ่งที่ตระกูลเสิ่นสมควรทำอยู่แล้ว"

"ผมไม่ชอบฟังคำพูดตามมารยาท" หลินเจ๋อเอ่ยขัดพลางรับถ้วยชาที่อาผียื่นให้ "มีให้ก็ต้องมีรับ เรื่องตระกูลฉู่บวกกับอุปกรณ์พวกนี้ ตระกูลเสิ่นลงแรงไปไม่น้อย ตระกูลฉินได้อายุขัยไปหนึ่งปี เธอต้องการอะไรล่ะ?"

หัวใจของเสิ่นเนี่ยนเวยเต้นรัวขึ้นมาทันที

สิ่งที่เธอรอก็คือประโยคนี้!

ในหัวพลันนึกถึงคำกำชับก่อนหน้านี้ของเสิ่นฉางซาน และประวัติการสนทนาที่เห็นในช่องสื่อสารภายในของคลับคนไม่ธรรมดาเมื่อคืนนั้น

ของอย่างอายุขัย สำหรับตาแก่ที่ขาข้างหนึ่งก้าวลงหลุมไปแล้วอย่างฉินเจิ้นหัวและเสิ่นฉางซาน มันคือสมบัติล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้จริงๆ

แต่เธอเพิ่งอายุสามสิบกว่าๆ ร่างกายยังแข็งแรงสมบูรณ์ดี ไม่จำเป็นต้องใช้อายุขัยเลยสักนิด

เธอต้องเดิมพันดูสักตั้ง

"ท่านคะ ตอนนี้ฉันยังไม่ต้องการอายุขัยค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าเอ่ยปาก

หลินเจ๋อมองเธอโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ

เสิ่นเนี่ยนเวยพูดต่อ "ผู้น้อยบังอาจ ได้เห็นประวัติการสนทนาในช่องของคลับ รุ่นพี่ 'ผู้เฝ้ามองดวงดาว' ท่านนั้นเคยพูดถึง... [เปี่ยมล้นพลังงาน]"

เธอวางตัวนอบน้อมลงอย่างมาก

"ฉันเข้ามารับช่วงดูแลกิจการของตระกูลเสิ่นได้ไม่นาน แต่ละวันมีเรื่องให้ต้องจัดการมากเกินไป หลายปีมานี้ต้องพึ่งยาและกาแฟดำประคองตัวตลอด ตอนนี้อาการปวดไมเกรนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ หลายครั้งก็เหนื่อยล้าจนแทบไม่ไหว หากท่านอนุญาต ฉันอยากจะขอพลังงานสักส่วนหนึ่งค่ะ"

หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักโซฟา

ผู้หญิงคนนี้ไม่โลภเลยสักนิด เป้าหมายชัดเจนมาก รู้ว่าในตอนนี้ตัวเองต้องการอะไรมากที่สุด

คิดจะหาเงิน หรือกระทั่งอยากไต่เต้าขึ้นไปในคลับคนไม่ธรรมดา ลำพังแค่เงินทุนในมือนั้นไม่พอ ยังต้องมีสมองที่ปลอดโปร่งและเรี่ยวแรงอันเหลือล้นอีกด้วย

หลินเจ๋อเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา

ป้ายชีวิตด้านลบพวกนั้นในคลังยังไม่อาจนำมาใช้ประโยชน์ได้ชั่วคราว

หากคิดจะซื้อใจคน ก็ต้องพึ่งพาป้ายชีวิตประเภทเสริมพลัง

[เปี่ยมล้นพลังงาน] จัดอยู่ในป้ายชีวิตประเภทสถานะพื้นฐาน

คนหนุ่มสาวที่ร่างกายแข็งแรงในสังคมมีถมเถไป การดึงป้ายชีวิตนี้มาจากนักศึกษามหาวิทยาลัยที่โต้รุ่งเล่นเกมทุกวันแต่ยังคงกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวามีต้นทุนต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ไม่จำเป็นต้องเสียเงินถึงไม่กี่พันหยวนด้วยซ้ำ

"ต้องการแค่พลังงานส่วนหนึ่งงั้นเหรอ?" หลินเจ๋อยกถ้วยชาขึ้น เป่าใบชาที่ลอยอยู่ด้านบน

"ใช่ค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยก้มศีรษะลงต่ำยิ่งกว่าเดิม "ขอท่านโปรดเมตตาด้วยค่ะ"

"พรุ่งนี้มาที่คฤหาสน์ เธอจะได้ในสิ่งที่ต้องการ" หลินเจ๋อวางถ้วยชาลง ก้นถ้วยกระเบื้องเคลือบกระทบกับโต๊ะไม้แท้ ส่งเสียงดังกังวานใส

เสิ่นเนี่ยนเวยถอยออกจากห้องหนังสือ โดยมีอาผีเดินนำไปส่งเธอจนถึงประตูใหญ่ของคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง

สายลมราตรีพัดมาวูบหนึ่ง เสิ่นเนี่ยนเวยถึงเพิ่งรู้ตัวว่าแผ่นหลังของตนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ

ปลายส้นสูงกระทบลงบนแผ่นหินเขียวถี่รัว เธอสาวเท้าอย่างรวดเร็วก่อนจะเปิดประตูรถแล้วก้าวขึ้นไปนั่งที่เบาะหลัง

"กลับคฤหาสน์ เร็วเข้า"

คนขับเหยียบคันเร่ง รถพุ่งทะยานฝ่าความมืดมิดยามค่ำคืนออกไป

เสิ่นเนี่ยนเวยเอนกายพิงเบาะหนังแท้ หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระดอนขึ้นมาถึงลำคอ

พรุ่งนี้!

พรุ่งนี้ไปที่คฤหาสน์ ก็จะได้ [เปี่ยมล้นพลังงาน] แล้ว!

หากเป็นจริงอย่างที่ขาใหญ่ในกลุ่มคนนั้นพูดไว้ พลังงานที่ไม่มีวันหมดสิ้น...

เสิ่นเนี่ยนเวยกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ณ คฤหาสน์ตระกูลเสิ่น

ภายในห้องโถงใหญ่เปิดโคมไฟติดผนังไว้เพียงสองสามดวง ส่องแสงสีสลัวราง

เสิ่นฉางซานสวมเสื้อคอกลมผ่าหน้านั่งอยู่บนเก้าอี้พนักสูงโบราณ มือคลึงลูกวอลนัทสองผลกระทบกันดังกริ๊กๆ ไม่หยุด

ครั้นเห็นเสิ่นเนี่ยนเวยก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา เสียงลูกวอลนัทก็พลันเงียบลง

"ของส่งเข้าไปเรียบร้อยแล้วใช่ไหม" เสิ่นฉางซานเอ่ยถามเสียงต่ำ

"ส่งเข้าไปครบทั้งหมดแล้วค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยเดินเข้าไปรินน้ำชาเย็นชืดให้ตัวเองถ้วยหนึ่งแล้วยกดื่มรวดเดียวจนหมด

เสิ่นฉางซานพยักหน้า

"คนที่ชื่อโจวเหย่นั่น ไว้ใจได้แค่ไหน"

"น่ากลัวมากค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยนึกย้อนถึงภาพเหตุการณ์ที่ชั้นใต้ดินสาม "เขาใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็ทดสอบเชื่อมต่อระบบเครือข่ายทั้งหมดเสร็จสิ้น ตอนจะกลับฉันได้ยินเขาพูดต่อหน้าคุณท่านว่า ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นกล้องวงจรปิด เครือข่ายภายใน หรือแม้แต่ระบบข้อมูลของทหาร ตำรวจ และพลเรือนทั้งหมดในเจียงเฉิง ล้วนโปร่งใสไร้สิ่งกีดกั้นต่อหน้าเขาทั้งสิ้น"

แกร๊ก!

ลูกวอลนัทในมือเสิ่นฉางซานร่วงหล่นลงพื้นลูกหนึ่ง ก่อนจะกลิ้งหลุนๆ ออกไปไกล

ชายชราไม่มีกะจิตกะใจจะก้มลงเก็บ ได้แต่มองหลานสาวด้วยสีหน้าตกตะลึงสุดขีด

"ควบคุมได้เบ็ดเสร็จเลยรึ"

"ใช่ค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยยืนยันอย่างหนักแน่น "จะแก้ไขหรือลบข้อมูลเมื่อไหร่ก็ได้ ตอนนี้คุณท่านกุมระบบตาฟ้าที่ใหญ่ที่สุดในเจียงเฉิงไว้ในมือแล้ว"

เสิ่นฉางซานกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดคอ

ตระกูลฉินรับหน้าที่ออกหน้าทำงานสกปรก ส่วนตระกูลเสิ่นคอยจัดหาอุปกรณ์ระบบตาฟ้า

การวางหมากของคลับคนไม่ธรรมดาในเจียงเฉิงเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว

วิธีการเช่นนี้ ช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน

"คุณท่านพอใจกับอุปกรณ์ชุดนี้ไหม" เสิ่นฉางซานรีบถามถึงเรื่องสำคัญ

"พอใจค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยวางถ้วยชาลง "คุณท่านเรียกฉันเข้าไปในห้องทำงาน แล้วพูดประโยคหนึ่งว่า มีการเสียสละย่อมมีผลตอบแทน"

เสิ่นฉางซานลุกพรวดขึ้นมาทันที ด้วยความที่ลุกเร็วเกินไปจึงซวนเซเกือบจะทรงตัวไม่อยู่

"คุณท่านจะตบรางวัลให้เจ้าเรอะ" ลมหายใจของชายชราเริ่มกระชั้นถี่ "แล้วเจ้าตอบไปว่ายังไง"

เสิ่นเนี่ยนเวยปรับท่านั่งให้สำรวมเรียบร้อย

"ฉันไม่ได้ขอเงิน แล้วก็ไม่ได้ขออายุขัยค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยมองผู้เป็นปู่ "ฉันขอ [เปี่ยมล้นพลังงาน] จากคุณท่านมาหนึ่งส่วน"

ทันทีที่สี่คำนี้หลุดออกมา เสิ่นฉางซานก็ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ราวกับถูกตรึง

ผ่านไปครึ่งนาทีเต็มๆ กว่าเขาจะได้สติกลับมา

"คุณท่าน... ตอบตกลงรึ" เสียงของเสิ่นฉางซานสั่นเครือ

"คุณท่านบอกว่าพรุ่งนี้ให้ฉันไปที่คฤหาสน์ แล้วฉันจะได้สิ่งที่ต้องการค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยตอบ

"ดี! ดี! ดีมาก!"

เสิ่นฉางซานเอ่ยคำว่าดีติดกันสามครั้ง พลางเดินวนไปวนมาในห้องโถงใหญ่ด้วยความตื่นเต้น

"'ผู้เฝ้ามองดวงดาว' ในกลุ่มคนนั้นพูดเรื่องจริง! อายุขัยเป็นเพียงแค่ชิปพื้นฐานเท่านั้น! แม้แต่สิ่งที่จับต้องไม่ได้อย่าง 'พลังงาน' คุณท่านก็ยังประทานให้ได้ดั่งใจนึก!"

เสิ่นฉางซานยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้นฮึกเหิม

"เจ้าเลือกได้ถูกต้องที่สุดแล้ว! เจ้าเพิ่งจะอายุสามสิบต้นๆ การขออายุขัยถือว่าสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ หากเจ้าแก้ปัญหาเรื่องพลังงานไม่พอใช้ได้ เรือลำใหญ่ของตระกูลเสิ่นลำนี้ เจ้าก็จะกุมหางเสือได้อย่างมั่นคงเบ็ดเสร็จ!"

"ตระกูลเสิ่นของเราครั้งนี้แม้จะทุ่มเงินไปหลายพันล้าน แถมยังเสียเส้นทางลักลอบนำเข้าไปถึงสามสาย แต่กลับได้กำไรมหาศาล!"

เมื่อเสิ่นเนี่ยนเวยเห็นคุณปู่ตื่นเต้นถึงเพียงนี้ ก้อนหินที่หนักอึ้งอยู่ในใจของเธอก็เหมือนถูกยกออกไป

"คุณปู่คะ ฝั่งตระกูลฉินตอนนี้มีความเคลื่อนไหวอะไรบ้างไหมคะ" เสิ่นเนี่ยนเวยถาม

พอพูดถึงตระกูลฉิน เสิ่นฉางซานก็แค่นเสียงฮึออกมา

"ฉินเจิ้นหัว ไอ้เฒ่าสารเลวนั่น พอได้อายุขัยมาหนึ่งปี ตอนนี้ก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา พอฉู่ฉางเฟิงตายปุ๊บ มันก็รีบกระโจนเข้าใส่ทันที"

"ตระกูลเสิ่นของเราจะยอมตามหลังไม่ได้เด็ดขาด เดินหน้ากลืนกินให้เต็มกำลัง!"