ตอนที่ 80 ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ระดับท็อป 16 ชุดส่งถึงที่!

ในเวลาเดียวกัน ขบวนรถของตระกูลฉินกำลังมุ่งหน้ากลับคฤหาสน์

ฉินเจิ้นหัวนั่งอยู่เบาะหลัง ถือโทรศัพท์พลางจ้องดูประวัติการแชตในกลุ่มเช่นกัน

สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากตกตะลึงกลายเป็นคลั่งไคล้ถึงขีดสุด

เมื่อครู่ยังกระหยิ่มใจที่ยื้อชีวิตตัวเองต่อได้อีกหนึ่งปี

แต่ตอนนี้ คำพูดของเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ในต่างแดนกลับเปิดประตูสู่โลกใบใหม่ให้เขาอย่างสิ้นเชิง

"เทียนหมิง! แกเห็นหรือยัง!" ฉินเจิ้นหัวยื่นโทรศัพท์ไปจ่อตรงหน้าลูกชาย "อายุขัยเป็นแค่ชิปเริ่มต้นเท่านั้น! ในมือท่านยังมีของที่ดียิ่งกว่านี้อีก!"

ฉินเทียนหมิงมองบทสนทนาบนหน้าจอพลางกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

"พ่อครับ นี่... นี่เป็นเรื่องจริงทั้งหมดเหรอครับ"

"มันจะเก๊ได้ยังไง! แกไม่เห็นหรือไงว่าท่านแค่ชี้นิ้วทีเดียวก็ทำให้ฉันกลับมาหนุ่มขึ้นได้แล้ว!" ฉินเจิ้นหัวหายใจกระชั้นถี่ "ตระกูลฉินต้องเกาะขาท่านไว้ให้แน่น! ห้ามปล่อยให้ตระกูลเสิ่นได้หน้าอยู่ฝ่ายเดียวเด็ดขาด!"

ฉินเทียนหมิงพยักหน้ารัวเป็นระวิง

ภายในรถโรลส์-รอยซ์

โจวเหย่มองดูข้อมูลหลังบ้าน ปฏิกิริยาของฉินเจิ้นหัวและเสิ่นฉางซานล้วนตกอยู่ในสายตาของเขาทั้งหมด

"บอส ปลาฮุบเหยื่อติดเบ็ดแน่นเลยครับ" โจวเหย่ยิ้มเจ้าเล่ห์

หลินเจ๋อยังคงหลับตานิ่ง

"แค่ปล่อยให้อยากไว้ก็พอ ไม่ต้องไปรับปากอะไรมาก ปล่อยให้หิวเข้าไว้ ถึงจะยอมทำงานให้อย่างว่าง่าย"

นิ้วของโจวเหย่เคาะคำสั่งบรรทัดสุดท้ายลงบนคีย์บอร์ด

[แจ้งเตือนระบบ: ปิดช่องทางการสื่อสารชั่วคราว รอเปิดภารกิจครั้งถัดไป]

หน้าต่างสนทนาถูกล้างจนเกลี้ยงอีกครั้ง กลับคืนสู่ความมืดมิดอันลึกลับดังเดิม

ฉินเจิ้นหัวกับเสิ่นฉางซานมองกล่องข้อความที่เปลี่ยนเป็นสีเทาพร้อมกัน ในใจรู้สึกกระวนกระวายเหมือนถูกกรงเล็บแมวข่วน

เร็วเกินไปแล้ว!

พวกเขายังไม่ทันได้ถามอะไรเพิ่มสักสองสามคำ เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ก็พากันออฟไลน์ไปจนหมด

ความรู้สึกค้างคาใจจนทรมานแบบนี้ ยิ่งทำให้พวกเขากระหายต่อภารกิจครั้งถัดไปอย่างรุนแรง

……

เรื่องเก็บกวาดแบ่งเค้กของตระกูลฉู่ หลินเจ๋อไม่ได้เข้าไปก้าวก่ายอีก

ทางด้านตระกูลเสิ่นและตระกูลฉินต่างแสดงศักยภาพของตระกูลมหาเศรษฐีเก่าแก่แห่งเจียงเฉิง สะสางเรื่องราวทั้งหมดได้อย่างหมดจดเรียบร้อย

แม้กระทั่งคดีที่ฉู่ฉางเฟิงตกตึกตาย ก็ไม่สาวมาพาดพิงถึงตระกูลฉินเลยแม้แต่น้อย

สองวันผ่านไปเช่นนี้

ณ ชั้นใต้ดินชั้นที่สามของคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง

รถบรรทุกหนักตู้ทึบไร้โลโก้และป้ายทะเบียนหลายคันแล่นลงมาตามทางลาดส่วนบุคคล ขนตู้คอนเทนเนอร์โลหะผสมขนาดยักษ์เข้าไปด้านใน

เสิ่นเนี่ยนเวยสวมรองเท้าบูตพื้นเรียบกันลื่น ในมือถือเอกสารผ่านพิธีการศุลกากรและเอกสารส่งมอบปึกหนา วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาในห้องควบคุมหลักชั้นใต้ดิน

"คุณหลินคะ" เสิ่นเนี่ยนเวยค้อมตัวลงเล็กน้อย "อาร์เรย์ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ระบายความร้อนด้วยของเหลวสิบหกชุดตามรายการ รวมถึงเครื่องเข้ารหัสระดับพิเศษที่เหนือกว่าเกรดพลเรือนอีกสามเครื่อง ขนส่งมาถึงครบทั้งหมดแล้วค่ะ"

หลินเจ๋อส่งเสียงอืมในลำคอ พลางเอี้ยวตัวไปมองเล็กน้อย

"ขนลงมา"

อาผีไม่พูดไม่จา มือข้างหนึ่งคว้าชะแลงข้างตัวขึ้นมา แล้วตรงเข้าไปงัดแถบฉนวนกันความร้อนและกันกระแทกพิเศษชั้นนอกสุดออกอย่างฉับไว

โจวเหย่ที่ตามหลังมายืดคอยาวมองดู

วินาทีที่ลังถูกงัดเปิดออก ดวงตาของโจวเหย่ก็เบิกค้าง พุ่งพรวดไปข้างหน้าสองก้าวทันที หากอาผีไม่ยื่นมือไปดึงคอเสื้อด้านหลังไว้ ใบหน้าของเขาคงกระแทกเข้ากับท่อพัดลมระบายความร้อนของตู้แร็กแถวนอกสุดไปแล้ว

"อาร์เรย์ระบายความร้อนด้วยของเหลวรุ่นสั่งทำพิเศษเจเนอเรชันที่เจ็ดของแบล็กออบซิเดียน..."

มือของโจวเหย่สั่นระริก อยากจะลูบคลำแต่ก็ไม่กล้าแตะต้องแผงโลหะด้านหลังเลยแม้แต่น้อย

"นี่มันไปกวาดเอาของก้นหีบจากสถาบันวิจัยชั้นนำแห่งไหนของยุโรปมากันเนี่ย!"

เขาหันขวับกลับมา เสียงแหลมสูงจนแทบหลง

"แล้วเครื่องเข้ารหัสพวกนี้ ปกติไม่มีทางผ่านศุลกากรทั่วไปได้เลย ขนข้ามมาได้ยังไงกันครับ?"

เสิ่นเนี่ยนเวยได้ยินคำนี้ หัวใจยังคงเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง

ขนข้ามมางั้นเหรอ?

เพื่อไอ้ของต้องห้ามหนักหลายตันสิบกว่าชิ้นนี้ บริษัทนอมินีหลักสามแห่งที่ตระกูลเสิ่นวางรากฐานไว้บนเส้นทางเดินเรือเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มาตลอดแปดปีเต็ม ถึงกับพังยับเยินไปอย่างสิ้นเชิง

แค่ค่าวิ่งเต้นเปิดเส้นทางลักลอบนำเข้าทางทะเลกับค่าจ้างกองกำลังคุ้มกันพิเศษ เงินที่จ่ายไปก็ท่วมมูลค่าสินค้าไปกว่าสองเท่าแล้ว

แต่เสิ่นเนี่ยนเวยกลับไม่กล้าปริปากบ่นถึงความยากลำบากแม้แต่คำเดียว

บรรดาผู้ยิ่งใหญ่ผู้วางตัวสูงส่งในช่องแชตต่างแดนพวกนั้น ที่เอะอะก็เรียก "เศรษฐีบ้านนอก" กับ "หนูตัวจ้อย" ติดปาก ได้บดขยี้ความเย่อหยิ่งอันน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่ในใจของคุณหนูตระกูลเสิ่นคนนี้จนแหลกสลายไปนานแล้ว

หากคิดจะปีนป่ายขึ้นไปในคลับคนไม่ธรรมดา นอกจากการแสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพในการลงมือทำ ก็ไม่มีเรื่องอื่นใดให้ต้องพูดถึงอีก

"ประกอบเครื่อง" หลินเจ๋อวางถ้วยชาในมือลง

ชั้นใต้ดินชั้นสามเดิมทีก็เทคอนกรีตสร้างตามมาตรฐานห้องนิรภัยอยู่แล้ว ชั้นกันระเบิดรวมถึงพื้นที่กั้นโซนเดิมจึงไม่ต้องจัดวางใหม่

โจวเหย่นั่งยองๆ อยู่กับพื้น คว้าเป้สีดำของตัวเองมา เครื่องมือสารพัดชนิดร่วงกระจายเกลื่อนพื้น

"ขอเวลาผมสี่ชั่วโมง!"

โจวเหย่ไม่รอฟังคำตอบรับจากหลินเจ๋อด้วยซ้ำ เขาโถมเข้าใส่กองอาเรย์ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่เพิ่งแกะกล่องพวกนั้นเหมือนหมาบ้า

เสียงคลิกล็อกของหัวต่อสายไฟเบอร์ออปติก

เสียงอัดแรงดันในท่อระบายความร้อนด้วยของเหลว

เสียงสั่นสะเทือนเบาๆ จากเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลอิสระที่เริ่มเชื่อมต่อระบบเพื่อทดสอบการทำงาน

สารพัดเสียงดังประสานกันก้องในพื้นที่ปิดใต้ดิน กดดันจนหัวใจเต้นระทึกอย่างรุนแรง

เสิ่นเนี่ยนเวยยืนตัวตรงแน่วมาตลอด ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

สองชั่วโมงผ่านไป

สามชั่วโมงผ่านไป

ชั้นใต้ดินสามที่เดิมทีมีเพียงแสงสลัวจากไฟฉุกเฉิน พลันสว่างวาบขึ้นด้วยแนวแสงสีน้ำเงินเข้มเป็นพรืด

นั่นคือสัญญาณไฟพัลส์แรงดันสูงที่เกิดขึ้นยามคลัสเตอร์ประมวลผลระดับท็อปทั้งสิบหกชุดเดินเครื่องเต็มกำลังพร้อมกัน

โจวเหย่นั่งอยู่ตรงกลางแผงควบคุมโลหะสีดำ ใบหน้าเปรอะคราบเขม่าจากท่อระบายความร้อน แต่แววตาคู่นั้นกลับเป็นประกายวาวโรจน์จนน่ากลัว

"เชื่อมต่อได้แล้ว..."

กระทั่งท่าทางเคาะแป้นพิมพ์ของโจวเหย่ก็ไม่เหมือนปกติ เดิมทีแค่นิ้วทั้งสิบเร็วรัวจนเป็นภาพติดตา แต่ตอนนี้นั่งอยู่ตรงนั้น กล้ามเนื้อทั่วร่างอยู่ในภาวะเกร็งแน่นอย่างประหลาด

ป้ายชีวิต [จอมบงการไซเบอร์] ภายใต้การสนับสนุนของซูเปอร์คอมพิวเตอร์ชุดนี้ ซึ่งมีประสิทธิภาพเพียงพอจะรองรับเมทริกซ์ป้องกันระดับโครงสร้างพื้นฐานของประเทศขนาดกลาง ได้ทลายขีดจำกัดพลังการคำนวณของร่างกายมนุษย์ลงอย่างสิ้นเชิง

"บอส" โจวเหย่เอ่ยโดยไม่หันกลับมา "พลังการคำนวณรวมของที่นี่ มากกว่าโน้ตบุ๊กเครื่องก่อนของผมเกินสามร้อยเท่า"

"ทำอะไรได้บ้าง" หลินเจ๋อเดินไปหน้าจอ

"ตอนนี้เหรอครับ"

โจวเหย่วางนิ้วบนปุ่มเอ็นเทอร์ หัวเราะหึๆ สองที

"กล้องวงจรปิดเครือข่ายทั่วไป ฐานข้อมูลเครือข่ายภายในทั่วทั้งเจียงเฉิง หรือแม้กระทั่งลอจิกการประมวลผลร่วมข้ามเขตระหว่างสามระบบใหญ่อย่างทหาร ตำรวจ และพลเรือน ในสายตาผมมันก็เหมือนภาพวาดดินสอบนกระจกแผ่นหนึ่ง"

"จะลบก็ลบ จะแก้ก็แก้ได้ตามใจชอบ"

เสิ่นเนี่ยนเวยที่ยืนฟังอยู่ด้านหลัง แผ่นหลังพลันเกร็งตึงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

จะลบก็ลบ จะแก้ก็แก้งั้นเหรอ?

นั่นไม่ได้หมายความว่า ตอนนี้แค่เจ้าบ้าเทคโนโลยีผมเผ้ารุงรังคนนี้เคาะแป้นพิมพ์ไม่กี่ครั้ง ทรัพย์สินหลายหมื่นล้านในบัญชีของตระกูลเสิ่นก็กลายเป็นศูนย์ได้ในพริบตาหรอกเหรอ

สีหน้าของหลินเจ๋อยังคงนิ่งสนิท ไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

หนึ่งพันล้าน

ทุ่มเงินไปขนาดนี้ ได้ผลลัพธ์ระดับนี้ก็นับว่าแค่พอผ่านเกณฑ์

"ทดสอบเสร็จหรือยัง"

"เรียบร้อยแล้วครับ! เสถียรสุดๆ! ระบบระบายความร้อนด้วยของเหลวเอาอยู่หมัด เดินเครื่องเต็มกำลังไปสิบนาที อุณหภูมิยังไม่เกินสี่สิบห้าองศาด้วยซ้ำ!" โจวเหย่มุดออกมาจากกองสายเคเบิล

หลินเจ๋อพยักหน้า

"นายทำความคุ้นเคยกับของชุดนี้ไปก่อน ถือโอกาสยึดการควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยเครือข่ายทั้งหมดของเจียงเฉิงมาด้วย อย่าทิ้งร่องรอยไว้ล่ะ"

โจวเหย่ไม่แม้แต่จะหันกลับมา สองมือรัวแป้นพิมพ์เร็วจนแทบมองไม่ทัน

"บอสวางใจได้เลย! มีเจ้านี่อยู่ ใครก็อย่าหวังจะสืบมาถึงพวกเราได้!"