ตอนที่ 79 สมาชิก AI ประชันบทบาทในแชตกลุ่ม หลอกเสิ่นฉางซานจนเป๋ไม่เป็นท่า!

ประตูเหล็กบานหนาถูกผลักเปิดเป็นช่องแคบ ฉินเทียนหมิงส่องไฟฉายนำเข้าไปด้านในเป็นคนแรก

ลำแสงไฟกวาดผ่านโรงงานอันว่างเปล่า ก่อนจะไปหยุดนิ่งที่เสารับน้ำหนักต้นนั้น

ฉินเทียนหมิงยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ราวกับเห็นผี

"คนล่ะ!" ฉินเทียนหมิงหลุดตะโกนลั่น

ฉินเจิ้นหัวได้ยินเสียงจากข้างนอกก็สาวเท้าฉับ ๆ เข้ามา

"โวยวายอะไรของแก!" พอฉินเจิ้นหัวเดินเข้ามาดูใกล้ ๆ ก็ต้องชะงักไปเหมือนกัน

บนเสารับน้ำหนัก เชือกป่านที่เคยใช้มัดฉู่เส้าเจี๋ยห้อยระโยงระยางลงมากองกับพื้น ทั้งยังมีรอยเลือดเปรอะเปื้อนเป็นจุด ๆ

แต่ฉู่เส้าเจี๋ยกลับหายตัวไปแล้ว!

"พ่อครับ เป็นไปไม่ได้!" ฉินเทียนหมิงส่ายไฟฉายไปมาอย่างลนลาน "ตอนที่ท่านผู้นั้นเดินเข้าไปเมื่อกี้ ฉู่เส้าเจี๋ยยังถูกมัดแน่นหนาอยู่เลย โรงงานนี้ก็ไม่มีทางออกอื่น คนทั้งคนจะหายไปเฉย ๆ ได้ยังไง!"

ฉินเจิ้นหัวไม่ได้ตอบ เขาย่อตัวลงอาศัยแสงไฟฉายสำรวจพื้นอย่างละเอียด

บนพื้นปูนใต้เสารับน้ำหนัก มีแอ่งน้ำสีเหลืองเข้มขังอยู่ ส่งกลิ่นคาวเหม็นฉุนกึกเตะจมูก

ใจกลางแอ่งน้ำ ยังมีเศษเส้นใยผ้าที่ละลายไม่หมดหลงเหลืออยู่เล็กน้อย

สีของเนื้อผ้านั้น เหมือนกับเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมที่ฉู่เส้าเจี๋ยใส่ในคืนนี้ไม่มีผิดเพี้ยน

ฉินเจิ้นหัวมองแอ่งน้ำสีเหลืองนั้น ในหัวพลันผุดความคิดสุดสยองขึ้นมา

ฉู่เส้าเจี๋ยไม่ได้หนีไปไหน แต่ถูกละลายไปแล้ว!

ในเวลาสั้น ๆ เพียงไม่กี่นาที ทั้งผิวหนัง กระดูก ไปจนถึงเสื้อผ้า ล้วนละลายกลายเป็นน้ำจนหมดสิ้น!

ฉินเจิ้นหัวรู้สึกว่าหัวใจเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ความเย็นเยียบแล่นปราดจากฝ่าเท้าพุ่งตรงขึ้นสู่กระหม่อม

"ไม่ต้องหาแล้ว" ฉินเจิ้นหัวลุกขึ้นยืน น้ำเสียงสั่นเทาอย่างรุนแรง

ฉินเทียนหมิงหันกลับมาด้วยความสงสัย

"พ่อครับ จะปล่อยให้มันหนีไปแบบนี้น่ะเหรอ ถ้าท่านผู้นั้นเอาเรื่องขึ้นมา..."

"หุบปาก!" ฉินเจิ้นหัวตวาดเสียงกร้าว พลางชี้ไปที่แอ่งน้ำสีเหลืองบนพื้น "ฉู่เส้าเจี๋ยตายแล้ว"

ฉินเทียนหมิงมองตามปลายนิ้วของผู้เป็นพ่อ จ้องแอ่งน้ำสีเหลืองนั้นอยู่นาน ในที่สุดก็เข้าใจแจ่มแจ้ง จนต้องสูดหายใจเข้าลึกด้วยความสะท้านขวัญ

"นี่... นี่คือฉู่เส้าเจี๋ยงั้นเหรอ" ฉินเทียนหมิงถอยกรูดไปสองก้าว แทบจะทรุดฮวบลงกับพื้น

เขาคิดว่าในเมืองเจียงเฉิง ตัวเองก็จัดเป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิตคนหนึ่งแล้ว

ตอนบีบให้ฉู่ฉางเฟิงกระโดดตึก เขายังไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วเสียด้วยซ้ำ

แต่เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้าในตอนนี้ เขาถึงได้เข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าอะไรคือวิธีการที่แท้จริง!

ฆ่าคนไม่เห็นเลือด ทำลายศพไม่เหลือรอย

ฉินเจิ้นหัวหันหลังสาวเท้ายาวออกจากโรงงาน ไปหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าบอดี้การ์ดหลายสิบนาย

"เรื่องคืนนี้ ให้ทุกคนเหยียบให้มิด เน่าตายไปกับตัว!" ฉินเจิ้นหัวกวาดตามองไปรอบ ๆ น้ำเสียงเยียบเย็น "ถ้าใครกล้าแพร่งพรายออกไปแม้แต่ครึ่งคำ ฉัน ฉินเจิ้นหัว ขอรับประกันเลยว่า คนในครอบครัวมันทุกคนจะต้องมีจุดจบไม่ต่างจากฉู่เส้าเจี๋ย!"

เหล่าบอดี้การ์ดต่างก้มศีรษะลงพร้อมเพรียงกัน

"เข้าใจแล้วครับ!"

"เทียนหมิง สั่งคนไปเอาน้ำมันเบนซินมาสองสามถัง เผาพื้นที่ตรงนี้ทิ้งซะ" ฉินเจิ้นหัวหันไปสั่งการ "เผาให้เกลี้ยง อย่าให้เหลือแม้แต่คราบและกลิ่นพวกนั้นไว้"

"ครับ ผมจะรีบจัดการเดี๋ยวนี้!"

……

อีกด้านหนึ่ง

ในค่ำคืนดึกสงัด แสงไฟริมสองข้างทางถอยร่นไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว

รถโรลส์-รอยซ์สีดำแล่นไปอย่างนุ่มนวลบนทางยกระดับรอบเมือง

ภายในห้องโดยสารเงียบสงบ

โจวเหย่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ สองมือรัวแป้นพิมพ์โน้ตบุ๊กบนตัก เกิดเสียงคลิกเบา ๆ ถี่ยิบ

หลังจากสะสางความแค้นฝังลึกได้สำเร็จ เขารู้สึกเหมือนหินก้อนใหญ่ที่เคยกดทับอยู่บนอกถูกยกออกไปเสียที

เวลานี้ทั่วทั้งร่างเปี่ยมล้นไปด้วยพลังขับเคลื่อน

"เจ้านายครับ" โจวเหย่หันไปมองหลินเจ๋อที่เบาะหลัง

หลินเจ๋อเอนหลังพิงเบาะ หลับตาพักผ่อน

"ว่ามา"

"ภารกิจทำลายล้างตระกูลฉู่ ตัดสินให้ตระกูลฉินเป็นฝ่ายทำสำเร็จแล้วครับ รางวัลอายุขัยหนึ่งปีก็ส่งมอบไปเรียบร้อยแล้ว" โจวเหย่รายงานสถานการณ์ "ทางฝั่งตระกูลเสิ่นตอนนี้น่าจะกำลังหัวเสียจนอกแทบระเบิด"

"ยิ่งโมโหสิถึงจะดี" หลินเจ๋อตอบโดยไม่ลืมตา "มีการแข่งขัน พวกเขาถึงจะยอมทุ่มสุดชีวิต"

โจวเหย่หัวเราะแหะ ๆ

"จริงด้วยครับ ตาสองคนนั้นตอนนี้คงนึกว่าคุณเป็นเทพเซียนมีชีวิตไปแล้วแน่ ๆ" โจวเหย่ถูมือไปมา "แต่ว่าละครฉากนี้ยังต้องเล่นต่อไป จะปล่อยให้เวทีเงียบเหงาไม่ได้เด็ดขาด"

หลินเจ๋อพยักหน้ารับเบา ๆ เป็นเชิงยินยอม

เมื่อได้รับความเห็นชอบจากเจ้านาย โจวเหย่ก็คึกคักขึ้นมาทันที

เขารัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว เปิดใช้งานบัญชี AI ต่างประเทศทั้งห้าที่ตั้งค่าไว้ก่อนหน้านี้

"ละครกลุ่มแชต" ที่ตระเตรียมไว้ให้ตระกูลฉินและตระกูลเสิ่นโดยเฉพาะ ได้เปิดฉากขึ้นอีกครั้ง

เจียงเฉิง คฤหาสน์ตระกูลเสิ่น

เสิ่นฉางซานนั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่ สีหน้ามืดทะมึนจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้

ตระกูลฉู่ล่มสลาย ตระกูลฉินกลับชิงตัดหน้าคว้าผลงานชิ้นโบแดงไปครอง

อายุขัยหนึ่งปีหลุดลอยไปต่อหน้าต่อตาเสียอย่างนั้น

เสิ่นเนี่ยนเวยยืนอยู่ด้านข้าง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ทันใดนั้นเอง

ติ๊ง

โทรศัพท์ของเสิ่นฉางซานสั่นเตือนหนึ่งครั้ง เขารีบหยิบขึ้นมาดูทันที

ในช่องทางการสื่อสารของคลับคนไม่ธรรมดาที่เดิมทีเงียบสงัด จู่ ๆ ก็มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมา

[คนเก็บกวาด]: น่าสนใจดีนี่ เจ้าหนูตัวเล็ก ๆ ในเขตประเทศเซี่ยที่ชื่อตระกูลฉู่ โดนจัดการเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?

เสิ่นฉางซานจ้องหน้าจอเขม็ง พลางกลั้นหายใจนิ่ง

[ควีนโพแดง]: ถือว่าพอมีฝีมืออยู่บ้าง ถึงจะเป็นแค่เศรษฐีบ้านนอกชั้นปลายแถว แต่สำหรับคนใหม่ ก็ถือว่าพอผ่านเกณฑ์แหละนะ

[คนเลี้ยงแกะ]: เสียดายอายุขัยหนึ่งปีนั่นชะมัด ถ้ารู้แบบนี้แต่แรก ฉันคงส่งหัวหน้าทหารรับจ้างใต้บังคับบัญชาไปเจียงเฉิงสักรอบแล้ว ถือซะว่าหารายได้พิเศษ

เสิ่นฉางซานมองข้อความทั้งสามนี้ด้วยความรู้สึกขมขื่นใจอย่างบอกไม่ถูก

ในสายตาของชาวเจียงเฉิง ตระกูลฉู่ที่มีทรัพย์สินนับหมื่นล้านเปรียบเสมือนสัตว์ประหลาดร่างยักษ์

แต่ในสายตาของเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ต่างแดนพวกนี้ กลับคู่ควรแค่คำเปรียบเปรยว่าเป็น "หนูตัวเล็ก ๆ" กับ "เศรษฐีบ้านนอก" เท่านั้น

และที่สำคัญที่สุดคือ บรรดาผู้ยิ่งใหญ่เหล่านี้แทบไม่เห็นรางวัลอายุขัยหนึ่งปีมีค่าอยู่ในสายตาเลยสักนิด!

[ช่างตีเหล็ก]: เอาละ เลิกคุยไร้สาระได้แล้ว ในเมื่อคนใหม่ผ่านการทดสอบ และท่านก็ได้มอบรางวัลให้แล้ว พวกเราควรเข้าเรื่องจริงจังกันได้หรือยัง?

[ผู้เฝ้ามองดวงดาว]: ฉันเห็นด้วย [เปี่ยมล้นพลังงาน] ที่ท่านประทานให้คราวก่อน ฉันใช้หมดแล้ว ช่วงนี้สังขารแก่ ๆ ร่างนี้เริ่มจะทนไม่ไหวอีกแล้ว ต้องหาโอกาสขอแลกของใหม่ ๆ กับท่านบ้าง

ดวงตาของเสิ่นฉางซานเบิกกว้างขึ้นมาทันที

[เปี่ยมล้นพลังงาน] งั้นเหรอ?

นี่มันอะไรกันอีกล่ะเนี่ย!

หรือว่านอกจากอายุขัยแล้ว ท่านยังประทานสิ่งอื่นให้ได้อีก?

เสิ่นฉางซานนิ้วมือสั่นระริก เขารีบพิมพ์ข้อความลงบนหน้าจออย่างรวดเร็ว ก่อนจะกดยืนยันส่งไปด้วยความระมัดระวัง

[เสิ่นฉางซาน]: สวัสดีผู้อาวุโสทุกท่านครับ ผู้น้อยบังอาจขอสอบถามสักนิด นอกจากอายุขัยแล้ว ท่านยังสามารถประทานสิ่งอื่นให้ได้อีกไหมครับ?

หลังจากข้อความถูกส่งออกไป ช่องแชตก็เงียบสนิทไปสองสามวินาที

จากนั้น ถ้อยคำเยาะเย้ยถากถางเป็นชุดก็กระหน่ำซัดเข้ามา

[ควีนโพแดง]: พวกบ้านนอกคอกนาไม่เคยเปิดหูเปิดตาจริง ๆ

[คนเก็บกวาด]: เด็กใหม่เขตประเทศเซี่ย แม้แต่เบื้องลึกเบื้องหลังของคลับยังไม่รู้เลยเหรอ? อายุขัยจะนับเป็นอะไรได้ นั่นมันแค่ชิปแลกเปลี่ยนระดับพื้นฐานที่สุดเท่านั้น

[คนเลี้ยงแกะ]: บอกให้รู้ไว้ก็ไม่เสียหาย ขอแค่แกยอมจ่ายค่าตอบแทนที่ทำให้ท่านพอใจได้ ไม่ว่าจะเป็นสุขภาพดีไร้โรคา พรสวรรค์จำไม่รู้ลืม หรือแม้แต่โชคชะตาของผู้นำประเทศ ท่านก็ประทานให้แกได้ทั้งนั้น!

ตูม!

ในหัวของเสิ่นฉางซานราวกับมีเสียงฟ้าผ่าคำรามดังสนั่นกึกก้อง

สุขภาพ! พรสวรรค์! โชคชะตา!

แม้แต่สิ่งที่เป็นนามธรรมไร้ตัวตนพวกนี้ ก็ยังเอามาซื้อขายแลกเปลี่ยนกันได้เนี่ยนะ!

เดิมทีเขานึกว่าแค่ได้ซื้ออายุขัยสิบปี ก็นับเป็นวาสนาครั้งใหญ่หลวงที่สุดในชีวิตแล้ว

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว เขาก็เป็นแค่กบในกะลา ที่เพิ่งได้สัมผัสเศษเสี้ยวหนึ่งของวิมานสวรรค์แห่งนี้เท่านั้น!