ตอนที่ 78 ล็อกกลไกช็อกเอาไว้! ความเจ็บปวดจากกระดูกแหลกละเอียดทรมานอย่างบ้าคลั่ง!

กร๊อบ... แกร๊บ...

เสียงกระดูกแตกร้าวชวนเสียวฟันดังก้องไปทั่วโรงงานอันเวิ้งว้าง

แขนขาของฉู่เส้าเจี๋ยบิดงอผิดรูปอย่างพิสดาร ผิวหนังภายนอกยังไร้รอยขีดข่วน แต่กระดูกภายในกลับแหลกละเอียดเป็นผุยผง

เชือกป่านที่มัดร่างติดกับเสารับน้ำหนักหมดความหมายไปโดยสิ้นเชิง

ร่างของเขาราวกับก้อนเนื้อนิ่มเหลวไร้โครงกระดูก ไถลรูดลงมาตามเสาแล้วกองพับอยู่บนพื้นปูน

"ฮ่อก... ฮ่อก..."

เขาอ้าปากค้าง แผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง แต่กลับสูดอากาศเข้าไปได้เพียงน้อยนิด

[ภาวะอวัยวะภายในล้มเหลวหลายระบบร่วมด้วย]

ผลกระทบด้านลบของป้ายชีวิตกำลังทำลายอวัยวะภายในของเขาอย่างบ้าคลั่ง

ตับฉีกขาด ถุงลมปอดตกเลือด กระเพาะอาหารบิดเกร็งจนเจ็บปวดแสนสาหัส

ความเจ็บปวดเจียนตายสารพัดถาโถมเข้าใส่ กระตุ้นปลายประสาทของฉู่เส้าเจี๋ยอย่างบ้าคลั่ง

สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ สติสัมปชัญญะของเขายังคงแจ่มชัดเป็นพิเศษ

ระบบล็อกกลไกป้องกันอาการช็อกไว้แน่นหนา ความเจ็บปวดถูกขยายเพิ่มขึ้นหลายเท่า แม้แต่การหมดสติยังกลายเป็นความหวังลมๆ แล้งๆ

"ชะ... ช่วย..." ฉู่เส้าเจี๋ยเค้นเสียงปนฟองเลือดอู้อี้ออกมาจากลำคอ นิ้วมือจิกขูดไปบนพื้นหยาบกร้านโดยไม่รู้ตัว เล็บฉีกเปิดจนหมด ครูดเป็นทางเลือดน่าสยดสยองหลายสาย

โจวเหย่ก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วหยุดลงตรงหน้าฉู่เส้าเจี๋ย

เขาก้มมองกองโคลนตมบนพื้น ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่

"เจ็บไหม" โจวเหย่นั่งยองๆ ลง น้ำเสียงแหบพร่า

ดวงตาของฉู่เส้าเจี๋ยเบิกโพลง นัยน์ตาแดงก่ำอาบเลือด เต็มไปด้วยการอ้อนวอนร้องขอ

โจวเหย่ยื่นมือออกไป กดลงบนไหล่ที่บิดเบี้ยวของฉู่เส้าเจี๋ยแล้วออกแรงบีบอย่างรุนแรง

เศษกระดูกที่แตกหักแทงทะลุเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อ ทิ่มโผล่ออกมานอกผิวหนัง

"อ๊ากกก——!" ฉู่เส้าเจี๋ยกรีดร้องโหยหวนเสียงแหลมสูง ร่างทั้งร่างชักกระตุกอยู่บนพื้น

"แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วเหรอ" โจวเหย่กัดฟันกรอด ขอบตาแดงก่ำ "ตอนที่รถปราบดินบดทับ พ่อฉันก็ร้องแบบนี้เหมือนกัน! แม่เอาตัวเข้าบังเพื่อปกป้องฉัน กระดูกสันหลังถูกรถตักตัดขาดสะบั้นทันที!"

โจวเหย่กระชากผมฉู่เส้าเจี๋ยขึ้นมาอย่างแรง บังคับให้เขาเงยหน้าขึ้น

"หัวหน้าคนงานบอกว่า เป็นเพราะนายน้อยฉู่อย่างแกบ่นว่าโครงการคืบหน้าช้าเกินไป ถึงได้สั่งลงมาว่า วันนี้ไม่ว่าข้างในจะมีคนอยู่หรือไม่ ให้กวาดเรียบให้หมด!"

"คำพูดแค่คำเดียวของแก ทำครอบครัวฉันพังพินาศ ตายกันหมด!"

โจวเหย่ยิ่งพูดยิ่งอารมณ์เดือดพล่าน มืออีกข้างกำแน่นแล้วระดมหมัดชกลงบนใบหน้าที่บิดเบี้ยวของฉู่เส้าเจี๋ยอย่างโหดเหี้ยม

ผัวะ!

หนึ่งหมัด

ดั้งจมูกของฉู่เส้าเจี๋ยยุบลงไปในทันที

ผัวะ!

อีกหนึ่งหมัด

ฟันเปื้อนเลือดหลายซี่กระเด็นหลุดออกจากปาก

โจวเหย่ราวกับคนคลุ้มคลั่ง ระดมหมัดซัดลงไปหมัดแล้วหมัดเล่า

ฉู่เส้าเจี๋ยไม่อาจขัดขืนได้แม้แต่น้อย กระดูกทั่วร่างของเขาแหลกละเอียดไปนานแล้ว ทำได้เพียงทนรับการทุบตีปางตายอยู่อย่างนั้น

อาผียืนมองอยู่เงียบๆ ด้านข้าง ไม่คิดจะเข้าไปห้าม

หลินเจ๋อยังคงยืนอยู่ที่เดิม เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบพลางมองประกายไฟที่ปลายนิ้วสว่างวาบแล้วมอดดับไป

หลังรัวไปสิบกว่าหมัด โจวเหย่ก็หมดเรี่ยวแรง

เขาปล่อยมือจากผมของฉู่เส้าเจี๋ย ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพลางหอบหายใจอย่างหนัก

ใบหน้าของฉู่เส้าเจี๋ยแหลกเละจนจำเค้าเดิมแทบไม่ได้ ลมหายใจรวยรินมีแต่เข้าแทบไม่มีออก อวัยวะภายในล้มเหลวโดยสิ้นเชิง สัญญาณชีพล่วงฮวบลงอย่างรวดเร็ว

โจวเหย่มองดูสองมือที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ก่อนจะยกขึ้นปิดหน้า ไหล่ทั้งสองข้างสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

ความเคียดแค้นที่สุมแน่นอยู่ในอก ได้รับการปลดปล่อยออกมาในวินาทีนี้เสียที

ในโรงงานอันเวิ้งว้าง หลงเหลือเพียงเสียงสะอื้นอย่างเจ็บปวดที่พยายามสะกดกลั้นไว้ของโจวเหย่ กับเสียงครืดคราดเฮือกสุดท้ายในลำคอของฉู่เส้าเจี๋ยที่ใกล้จะสิ้นใจ

สองนาทีต่อมา

อาการชักเกร็งของฉู่เส้าเจี๋ยสงบลง นัยน์ตาสีเลือดเบิกค้าง แน่นิ่งสนิทไปโดยสิ้นเชิง

ตายแล้ว

ตายไปท่ามกลางความเจ็บปวดและความสิ้นหวังอันไร้ที่สิ้นสุด

หลินเจ๋อทิ้งก้นบุหรี่ที่สูบเหลือครึ่งมวนลงบนพื้น แล้วใช้ปลายเท้าขยี้ดับ

"หายแค้นหรือยัง" หลินเจ๋อก้มมองโจวเหย่ที่นั่งอยู่บนพื้น

โจวเหย่เงยหน้าขึ้นฉับพลัน ปาดคราบน้ำตาและรอยเลือดบนใบหน้าทิ้ง

ตุ้บ

โจวเหย่คุกเข่าลงทั้งสองข้าง หัวเข่ากระแทกพื้นปูนอย่างแรงจนเกิดเสียงทึบ

"เจ้านาย!" หน้าผากของโจวเหย่แนบติดพื้น "บุญคุณใหญ่หลวงครั้งนี้ ต่อให้โจวเหย่ต้องแหลกเป็นผุยผง ก็ไม่อาจทดแทนได้แม้เพียงเศษเสี้ยว!"

"นับแต่วันนี้เป็นต้นไป ชีวิตนี้ของผมเป็นของคุณครับ!"

น้ำเสียงของโจวเหย่หนักแน่นเด็ดเดี่ยว

นี่ไม่ใช่คำพูดตามมารยาท แต่เป็นคำสาบานที่สลักลึกถึงกระดูก

ในช่วงเวลาที่เขาสิ้นหวังที่สุดและทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็น ก็เป็นหลินเจ๋อที่ฉุดดึงเขากลับมาจากประตูนรก

และในตอนนี้ ก็ยังเป็นหลินเจ๋อที่ใช้พลังอำนาจล้นฟ้า จัดการศัตรูที่ทำให้ครอบครัวเขาพังพินาศจนกลายเป็นเศษซากโคลนตม แล้วโยนมาตรงหน้าให้เขาได้ระบาย

บุญคุณนี้ ยิ่งใหญ่เทียมฟ้า

หลินเจ๋อก้มมองโจวเหย่ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า

"ผมบอกแล้วไงว่าที่นี่ไม่นิยมทำแบบนี้" หลินเจ๋อยื่นมือไปประคองโจวเหย่ให้ลุกขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยจนจับอารมณ์ไม่ได้ "เอาเถอะ อย่าคุกเข่าเลย พื้นมันเย็น"

"ครับ!"

โจวเหย่ลุกขึ้นยืน ก่อนจะถอยไปยืนเยื้องด้านหลังหลินเจ๋ออย่างนอบน้อม

"อาผี จัดการสถานที่หน่อย" หลินเจ๋อสั่ง

"รับทราบครับ" อาผีก้าวขึ้นมาข้างหน้า พลางหยิบขวดแก้วใบเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อกั๊กยุทธวิธี

เขาเปิดจุกไม้ออก แล้วเทของเหลวใสในขวดรดลงบนศพของฉู่เส้าเจี๋ย

ซี่ๆ

ควันสีขาวกลิ่นฉุนกึกพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับร่างของฉู่เส้าเจี๋ยที่เริ่มละลายอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ทั้งเนื้อหนัง กระดูก และเสื้อผ้า ล้วนถูกน้ำยาละลายศพกัดกร่อนจนกลายเป็นกองน้ำเหลืองกลิ่นคาวคละคลุ้ง

หลินเจ๋อหันหลัง แล้วเดินตรงไปยังประตูโรงงานร้าง

เอี๊ยด

บานประตูเปิดออก ลมหนาวด้านนอกพัดกรูเข้ามา

สองพ่อลูกฉินเจิ้นหัวและฉินเทียนหมิงยืนอยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร โดยมียอดฝีมือบอดี้การ์ดหลายสิบคนของตระกูลฉินคอยคุ้มกันอยู่รอบตัว

พลันเห็นหลินเจ๋อเดินออกมา ฉินเจิ้นหัวก็รีบปรี่เข้าไปต้อนรับ พร้อมค้อมตัวลงต่ำอย่างนอบน้อม

"คุณท่าน เรื่องข้างในเรียบร้อยดีไหมครับ" ฉินเจิ้นหัวเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบมองผ่านช่องประตูเข้าไป

หลินเจ๋อพยักหน้ารับ

"ทำได้ไม่เลว" หลินเจ๋อมองฉินเจิ้นหัว

ฉินเจิ้นหัวตื่นเต้นจนตัวสั่น รีบค้อมศีรษะลงอีกครั้ง "ได้ทำงานให้คุณท่าน ถือเป็นเกียรติของตระกูลฉินของพวกเราครับ!"

ฉินเทียนหมิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้มคำนับตาม ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

หลินเจ๋อไม่ได้รั้งอยู่นาน เขาหันหลังเดินตรงไปยังรถโรลส์-รอยซ์สีดำ โดยมีโจวเหย่และอาผีเดินตามติด

อาผีเปิดประตูเบาะหลัง ยกมือป้องศีรษะให้หลินเจ๋อก้าวเข้าไปนั่ง ก่อนที่ตัวเองจะเดินไปขึ้นประจำตำแหน่งคนขับ

โจวเหย่นั่งลงบนเบาะผู้โดยสารด้านหน้า พลางกอดกระเป๋าเป้สีดำของตัวเองไว้แนบอก

เครื่องยนต์โรลส์-รอยซ์ส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำ ล้อรถบดฝุ่นบนพื้นคลุ้งตลบ ก่อนจะแล่นออกจากโรงงานเครื่องจักรกลร้างอย่างนุ่มนวล แล้วกลืนหายไปในความมืดมิดยามราตรี

ฉินเจิ้นหัวกับฉินเทียนหมิงยังคงค้อมตัวค้างอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งไฟท้ายรถลับสายตาไป ถึงได้กล้ายืดตัวตรงขึ้นมา

"พ่อ คุณท่านไปแบบนี้เลยเหรอครับ" ฉินเทียนหมิงปาดเหงื่อกาฬบนหน้าผาก ยังคงขวัญผวาไม่หาย

"แกยังคิดจะรั้งคุณท่านให้อยู่กินมื้อดึกที่นี่หรือไง" ฉินเจิ้นหัวถลึงตาใส่เขา "คุณท่านมีพลังอำนาจล้นฟ้า การที่ยอมมาด้วยตัวเองสักครั้งก็นับว่าให้เกียรติมากแล้ว"

ฉินเทียนหมิงชี้ไปยังประตูโรงงานที่ปิดสนิท

"แล้วคนข้างในนั้นจะจัดการยังไงครับ" ฉินเทียนหมิงลดเสียงลง "จะให้ผมเรียกคนเข้าไปล้างพื้นไหม เผื่อมีรอยเลือดตกค้าง พรุ่งนี้ถ้าใครมาเจอมันจะยุ่งยากเอา"

ฉินเจิ้นหัวนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

"ทำงานต้องให้สะอาดสะอ้าน พาคนเข้าไปสองคน เอาฉู่เส้าเจี๋ยยัดกระสอบแล้วเอาไปถ่วงแม่น้ำซะ"

ฉินเทียนหมิงกวักมือเรียกบอดี้การ์ดคนสนิทสองคน แล้วเดินตรงไปยังประตูใหญ่ของโรงงาน