ตอนที่ 77 ความตายมาเยือนยังแก้ตัวอีกเหรอ หนี้เลือดต้องล้างด้วยเลือด!

ฉินเทียนหมิงยืนตะลึงอยู่ด้านข้าง

เขาเห็นเต็มสองตาว่าใบหน้าที่เคยซีดเซียวไร้ชีวิตชีวาของพ่อกลับมาเปล่งปลั่งมีเลือดฝาดภายในเวลาไม่กี่วินาที ทั้งลมหายใจยังกลับมายาวลึกและเปี่ยมพลัง

เรื่องนี้ไม่อาจอธิบายด้วยหลักวิทยาศาสตร์ได้เลยแม้แต่น้อย

นี่มันพลังของพระเจ้าชัดๆ!

สองเข่าของฉินเทียนหมิงทรุดลงกับพื้น เขารีบคุกเข่าตามลงไปพลางก้มกราบจนหน้าผากแทบจรดพื้น

หลินเจ๋อยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ยอมรับการกราบไหว้นั้นแต่โดยดี

"ผมเคยบอกแล้ว คลับต้องการแค่ผลลัพธ์ ขอแค่ทำงานได้ดี รางวัลที่ควรได้ก็จะไม่ตกหล่นไปแม้แต่แดงเดียว" หลินเจ๋อพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ฉินเจิ้นหัวเงยหน้าขึ้น ใบหน้าอาบชุ่มไปด้วยรอยคราบน้ำตา

"ท่านวางใจได้เลยครับ! ต่อไปนี้คนทั้งตระกูลฉิน ขอยอมรับฟังคำสั่งของท่านเพียงผู้เดียว! ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟก็จะไม่ลังเล!" ฉินเจิ้นหัวเอ่ยคำปฏิญาณเสียงดัง

เวลานี้เขายอมศิโรราบให้อย่างหมดหัวใจ

ขอเพียงติดตามท่าน ขอแค่ทำงานให้สำเร็จอย่างต่อเนื่อง เขาก็จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้เรื่อยๆ! และตระกูลฉินก็จะพลอยรุ่งโรจน์ตามไปด้วย!

ฉินเทียนหมิงเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน

แม้ตอนนี้เขาจะยังไม่ต้องกังวลเรื่องแก่ตาย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าในอนาคตจะไม่ต้องกังวล

ยิ่งไปกว่านั้น ฉินเทียนหมิงยังมีความคิดอีกอย่างหนึ่งผุดขึ้นมาในใจ

นั่นคือ นอกจากมอบอายุขัยแล้ว ท่านจะมอบพลังความสามารถอื่นให้ได้ด้วยหรือไม่?

คลับที่ท่านก่อตั้งขึ้นมีชื่อว่า [คนไม่ธรรมดา] หากทำได้แค่อายุยืนยาวขึ้น จะเรียกว่าไม่ธรรมดาได้อย่างไร?

หลินเจ๋อโบกมือ

"ลุกขึ้นเถอะ"

ฉินเจิ้นหัวยันตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างกระฉับกระเฉง ท่วงท่าทะมัดทะแมงจนไม่เหมือนคนแก่ใกล้ลงหลุมแม้แต่น้อย

ฉินเทียนหมิงรีบเข้าไปช่วยประคอง พอสัมผัสได้ถึงเรี่ยวแรงที่ส่งมาจากแขนของผู้เป็นพ่อ ในใจก็ยิ่งสั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง

"ปิดทางแยกด้านนอกโรงงานนี้ให้หมด" หลินเจ๋อออกคำสั่ง "พาคนของคุณถอยออกไป ถ้าไม่มีคำสั่งของผม ใครก็ห้ามเข้าใกล้ที่นี่แม้แต่ก้าวเดียว"

ฉินเจิ้นหัวพยักหน้ารับเป็นพัลวัน ไม่มีท่าทีถือตัวของผู้นำตระกูลใหญ่เลยแม้แต่น้อย

"เข้าใจแล้วครับ! ท่านจะทำธุระ พวกเราไม่รบกวนแน่นอน เทียนหมิง รีบเคลียร์พื้นที่เดี๋ยวนี้!" ฉินเจิ้นหัวหันไปสั่งลูกชาย

ฉินเทียนหมิงโบกมือส่งสัญญาณให้เหล่าบอดี้การ์ดหลายสิบนายทันที

"ถอนกำลังออกจากโรงงาน! ปิดกั้นทุกเส้นทางในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรให้หมด แม้แต่แมลงวันตัวเดียวก็ห้ามปล่อยเข้ามา!" ฉินเทียนหมิงออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด

บอดี้การ์ดที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดีต่างรีบหันหลังก้าวออกไปทันที

สองพ่อลูกฉินเจิ้นหัวเดินรั้งท้าย

ก่อนจะก้าวพ้นประตู ฉินเทียนหมิงใช้สองมือคว้าที่จับประตูเหล็กหนาหนักอันผุพัง แล้วออกแรงดึงบานประตูปิดเข้าหากัน

เสียงโลหะเสียดสีกันชวนเสียวฟันดังขึ้น ประตูใหญ่ปิดสนิท ตัดขาดจากสายลมราตรีภายนอก

ภายในโรงงานร้างอันกว้างใหญ่ เหลือเพียงแสงสลัวจากไฟฉุกเฉินไม่กี่ดวงที่กะพริบไหวอยู่เหนือศีรษะ

หลินเจ๋อหันหลังกลับ เดินตรงไปยังเสารับน้ำหนัก

อาผีกอดอก พิงเครื่องจักรเก่าตัวหนึ่งพลางคอยระแวดระวังภัยรอบด้าน

โจวเหย่ยืนอยู่ด้านหลังหลินเจ๋อมาโดยตลอด

ตั้งแต่ก้าวผ่านประตูเข้ามา โจวเหย่ไม่ได้พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว แต่ร่างกายกลับสั่นเทาไม่หยุด

ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นพลุ่งพล่านและความโกรธแค้นถึงขีดสุด

เขาจ้องมองฉู่เส้าเจี๋ยที่ถูกมัดติดอยู่กับเสา ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำราวกับจะมีเลือดหยดออกมา

ในค่ำคืนนั้น เสียงคำรามของรถปราบดิน กำแพงอิฐที่พังทลาย เสียงกรีดร้องโหยหวนของพ่อแม่ที่ถูกทับร่างแหลกเหลว ทั้งหมดฉายซ้ำวนเวียนอยู่ในหัวของเขาไม่หยุดหย่อน

ตอนนี้ ตัวการใหญ่อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

ฉู่เส้าเจี๋ยถูกอุดปาก ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวจนแทบถลนออกมา

เมื่อครู่เขาเห็นกับตาว่าผู้เฒ่าตระกูลฉินคุกเข่าโขกศีรษะ เห็นนายน้อยตระกูลฉินปิดประตูแล้วถอยออกไปอย่างนอบน้อม

ต่อให้เขาจะโง่เง่าเพียงใด ก็เข้าใจได้ทันทีว่าชายหนุ่มตรงหน้านี้คือตัวตนสุดสะพรึงที่ตนไม่มีปัญญาไปตอแยด้วยอย่างแน่นอน

"อื้อๆ—" ฉู่เส้าเจี๋ยดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่ง เชือกป่านเสียดสีกับเสาเกิดเสียงบาดหู น้ำตาและน้ำมูกไหลเปรอะเปื้อนเต็มหน้า

หลินเจ๋อเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าฉู่เส้าเจี๋ยในระยะเพียงครึ่งเมตร

"บอสครับ" โจวเหย่สูดหายใจเข้าลึก เดินมาหยุดข้างกายหลินเจ๋อ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าสั่นเครือ

"ไปเอาผ้าในปากมันออก" หลินเจ๋อเอียงศีรษะเล็กน้อย

โจวเหย่ก้าวไปข้างหน้า กระชากเศษผ้าในปากฉู่เส้าเจี๋ยออกมาอย่างแรงจนมุมปากของอีกฝ่ายฉีกขาดทันที

"อ๊าก!" ฉู่เส้าเจี๋ยร้องลั่น ก่อนจะละล่ำละลักอ้อนวอนขอชีวิตอย่างเอาเป็นเอาตาย "พี่ชาย! พี่ชายท่านนี้! ผมผิดไปแล้ว! ผมไม่รู้จักคุณจริงๆ นะครับ! คุณปล่อยผมไปเถอะ ผมจะยกเงินทั้งหมดให้คุณเลย!"

หลินเจ๋อมองเขา

"แกไม่รู้จักฉันก็ไม่เป็นไร" หลินเจ๋อชี้ไปทางโจวเหย่ที่อยู่ข้างๆ "แกลองดูเขาซิ คุ้นหน้าบ้างไหม"

ฉู่เส้าเจี๋ยเบิกตากว้าง อาศัยแสงไฟสลัวสีส้มกวาดสายตามองสำรวจโจวเหย่

มองอยู่นาน เขาก็ส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเอาเป็นเอาตาย

"ไม่รู้จัก! ผมไม่รู้จักจริงๆ! พี่ชาย มีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันหรือเปล่าครับ!" ฉู่เส้าเจี๋ยร้อนรนจนแทบจะฉี่ราดกางเกง

โจวเหย่โกรธจนแค่นหัวเราะออกมา

"แกไม่รู้จักฉันอยู่แล้ว" โจวเหย่กัดฟันกรอด "โครงการปรับปรุงเขตเมืองเก่าเขตใต้ เพื่อเร่งงานให้ทันกำหนด แกสั่งให้คนขับรถดันดินบุกเข้าไปกลางดึก บดขยี้บ้านเก่าของครอบครัวฉันจนพังราบไปพร้อมกับคนข้างใน แม้แต่จะแวะไปดูที่เกิดเหตุสักแวบแกยังรังเกียจว่ารองเท้าตัวเองจะเปื้อน แล้วแกจะมารู้จักคนตัวเล็กๆ อย่างฉันได้ยังไง"

ฉู่เส้าเจี๋ยชะงักไป ในหัวรีบเค้นความทรงจำเรื่องการรื้อถอนบังคับย้ายที่เขตใต้อย่างบ้าคลั่ง

เรื่องระยำที่เขาทำไว้มีมากเกินไป แค่ทำให้คนตายไปไม่กี่คนเพื่อเร่งความคืบหน้าของโครงการ เขาไม่เคยเก็บมาใส่ใจเลยสักนิด แล้วจะไปจำได้ยังไงว่าใครเป็นใคร

แต่ฉู่เส้าเจี๋ยรู้ดียิ่งกว่าใคร ว่านี่คือโอกาสรอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียวของเขา

แม้ว่าโอกาสนี้จะริบหรี่เพียงใดก็ตาม

ฉู่เส้าเจี๋ยดิ้นรนอยู่กับเสาอย่างบ้าคลั่ง จนข้อมือถูกเชือกป่านรัดเป็นรอยเลือด

"พี่ชาย เรื่องนี้ไม่ใช่ผมทำจริงๆ นะครับ! การรื้อถอนพวกนั้นเป็นพวกคนข้างล่างแอบทำมั่วซั่วลับหลังผมทั้งนั้น!" ฉู่เส้าเจี๋ยร้องแก้ตัวเสียงหลง

"พวกผู้รับเหมาพวกนั้น เพื่อประหยัดเงินแล้วเรื่องชั่วช้าอะไรก็ทำได้ทั้งนั้น! ถ้าคุณจะเอาเรื่องก็ต้องไปหาพวกมันสิครับ!"

โจวเหย่ก้าวเข้าไปข้างหน้า เงื้อฝ่ามือตบหน้าฉู่เส้าเจี๋ยฉาดใหญ่ เสียงฟาดดังก้องสะท้อนไปทั่วโรงงานร้างอันกว้างขวาง

ใบหน้าซีกหนึ่งของฉู่เส้าเจี๋ยบวมเป่งขึ้นมาทันที ก่อนจะพ่นน้ำลายปนเลือดออกมาคำโต

โจวเหย่ตั้งท่าจะลงมือต่อ

"โจวเหย่" หลินเจ๋อเอ่ยห้ามไว้ "แค่ตบมันสองที มันง่ายเกินไปสำหรับมัน จำที่ฉันเคยบอกนายได้ไหม ให้มันได้ลิ้มรสความเจ็บปวดแบบเดียวกับที่นายเคยเจอ"

โจวเหย่หยุดมือทันที เขาถอยกลับมายืนข้างหลินเจ๋อแล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ถ้าอย่างนั้นต้องรบกวนคุณแล้วครับ!"

"ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อย" หลินเจ๋อโบกมือเบาๆ แล้วเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาในหัว

ล็อกเป้าหมาย: ฉู่เส้าเจี๋ย

เปิดคลังป้ายชีวิต แล้วเลือกป้ายชีวิตที่แผ่ไอหมอกสีดำแดงเข้มข้นออกมา

[กระดูกแตกละเอียดหลายจุด (พร้อมอวัยวะล้มเหลวหลายส่วน)]

"ระบบ บังคับมอบป้ายชีวิตนี้ให้เป้าหมาย" หลินเจ๋อออกคำสั่ง

[ยืนยันคำสั่ง]

[กำลังประเมินเจตจำนงการต่อต้านของเป้าหมาย... อยู่ในระดับต่ำมาก]

[การบังคับมอบครั้งนี้ใช้เงินในโลกจริง: หนึ่งแสนหยวน]

[หักเงินสำเร็จ ป้ายชีวิตถูกส่งเข้าสู่ร่างเป้าหมายเรียบร้อยแล้ว]

หลินเจ๋อยกมือขึ้นดีดนิ้วดังเป๊าะอย่างสบายอารมณ์

ฉู่เส้าเจี๋ยที่กำลังอ้าปากตะโกนพลันชะงักกึกไปทันที

เขาเบิกตากว้าง ในลำคอส่งเสียง "กึกๆ" ราวกับมีอะไรมาอุดหลอดลมเอาไว้

จากนั้น เสียงกระดูกแตกหักชวนขนหัวลุกก็ดังออกมาจากในร่างของฉู่เส้าเจี๋ย

กร๊อบ

เริ่มจากกระดูกหน้าแข้งขวาที่จู่ๆ ก็หักสะบั้นออกเป็นสองท่อน

ฉู่เส้าเจี๋ยกรีดร้องโหยหวน ร่างทรุดฮวบไปข้างหน้า มีเพียงเชือกป่านที่มัดติดกับเสาคอยพยุงรั้งเอาไว้

กร๊อบ! กร๊อบ!

เสียงกระดูกหักดังถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ

กระดูกซี่โครงของเขาหักสะบั้นไปทีละซี่ ยุบตัวลงไปด้านใน

กระดูกปลายแขนท่อนในและท่อนนอกของแขนทั้งสองข้างแตกละเอียดเป็นผงไปทีละนิ้ว โดยปราศจากแรงกระแทกจากภายนอกใดๆ

"อ๊าก——!"

ฉู่เส้าเจี๋ยแผดเสียงกรีดร้องโหยหวนจนไม่เหมือนเสียงมนุษย์ กล้ามเนื้อบนใบหน้าบิดเบี้ยว เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายจนเปียกโชกเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมบนตัวเขาในพริบตา