ตอนที่ 76 ชี้นิ้วประทานอายุขัย! ฉินเจิ้นหัวคุกเข่ากราบขอบพระคุณ!

ภายในห้องโถงใหญ่ตระกูลเสิ่นเงียบสงัดจนไร้สุ้มเสียง

เสิ่นฉางซานจ้องมองตัวอักษรไม่กี่ตัวบนหน้าจอโทรศัพท์ ฝ่ามือเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ

เขาไม่กล้าลังเลแม้แต่น้อย

"เนี่ยนเวย สั่งให้คนของหน่วยลับถอยไป" เสิ่นฉางซานเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า "ปล่อยคน"

เสิ่นเนี่ยนเวยกัดฟันแน่น

เธออุตส่าห์ลงแรงไปตั้งมากเพื่อชิงตัวคนมาได้ แต่ตอนนี้กลับต้องยกให้คนอื่นไปง่าย ๆ จะให้เธอกลืนความคับแค้นนี้ลงคอได้อย่างไร

"คุณปู่คะ!" เสิ่นเนี่ยนเวยยังคิดจะโต้แย้ง

"หุบปาก!" เสิ่นฉางซานตวาดเสียงกร้าว "การจัดแจงของท่าน มีที่ให้แกมาสงสัยตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำตามที่ท่านสั่ง!"

เสิ่นเนี่ยนเวยทำได้เพียงโบกมือส่งสัญญาณ

ชายฉกรรจ์หน่วยลับสองคนยอมปล่อยมือ แล้วถอยหลังออกไปสองก้าว

ฉินเทียนหมิงหัวเราะลั่น ก้าวขึ้นหน้าแล้วถีบเข้าที่ก้นของฉู่เส้าเจี๋ยหนึ่งที

"ผู้เฒ่าเสิ่น ต้องขออภัยที่ล่วงเกินแล้วครับ" ฉินเทียนหมิงโบกมือเรียกลูกน้อง "โยนไอ้เด็กนี่ใส่กระโปรงหลังรถ พวกเราไป"

บอดี้การ์ดตระกูลฉินสิบกว่าคนปรี่เข้าไปทันที แล้วลากตัวฉู่เส้าเจี๋ยออกไปข้างนอก

ฉินเทียนหมิงก้าวเท้ายาวๆ ตามหลังออกจากคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น

ประตูรถปิดลงเสียงดังสนั่น ก่อนขบวนรถจะพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว

เสิ่นเนี่ยนเวยมองไฟท้ายของขบวนรถตระกูลฉินที่ลับสายตาไป พลางกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด

"พวกเราเหนื่อยกันตั้งนาน สุดท้ายกลับกลายเป็นตัดชุดวิวาห์ให้ตระกูลฉินไปซะงั้น" สีหน้าของเสิ่นเนี่ยนเวยเต็มไปด้วยความไม่ยอมจำนน

เสิ่นฉางซานนั่งลงบนเก้าอี้ไท่ซืออีกครั้ง แล้วยกถ้วยชาที่เย็นชืดขึ้นมา

"คราวนี้พวกเราแพ้แล้ว" เสิ่นฉางซานถอนหายใจ "ไอ้เด็กเปรตฉินเทียนหมิงมันเลือดเย็นพอ บีบจนฉู่ฉางเฟิงตายไปต่อหน้าต่อตา หลักฐานแสดงความภักดีชิ้นนี้ทำให้ท่านพอใจมาก"

เสิ่นเนี่ยนเวยยังคงไม่ยอมแพ้

"อย่าไปคิดเรื่องไร้สาระพวกนั้นเลย" เสิ่นฉางซานวางถ้วยชาลง "รีบแจ้งฝ่ายการเงิน พรุ่งนี้แต่เช้าให้ไปแย่งชิ้นเค้กของฉางเซิ่งเรียลเอสเตทซะ ถึงพวกเราจะไม่ได้รางวัลภารกิจ แต่เนื้อชิ้นนี้ก็ต้องกัดแบ่งมาให้ได้สักคำ"

อีกด้านหนึ่ง ขบวนรถของตระกูลฉินกำลังแล่นทะยานไปบนท้องถนน

ฉินเทียนหมิงนั่งอยู่เบาะหลัง ถือโทรศัพท์กดต่อสายหาฉินเจิ้นหัว

"พ่อครับ! พ่อเห็นหรือยัง ท่านกำหนดทิศทางแล้ว!" ฉินเทียนหมิงไม่อาจซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้ได้ "เสิ่นฉางซานยอมส่งตัวคนมาแต่โดยดีแล้วครับ!"

ปลายสายมีเสียงลมหายใจกระชั้นถี่ของฉินเจิ้นหัวดังขึ้น

"ฉันเห็นแล้ว! กำลังจะโทรหาแกอยู่พอดี!" น้ำเสียงของฉินเจิ้นหัวตื่นเต้นไม่แพ้กัน "แกรีบพาคนไปที่โรงงานเครื่องจักรกลร้างชานเมืองฝั่งตะวันตกเดี๋ยวนี้เลย แถวนั้นเปลี่ยวพอ ไม่มีคนนอกมารบกวนแน่ ตอนนี้ฉันกำลังรีบไป"

"เข้าใจแล้วครับ" ฉินเทียนหมิงวางสาย พลางเร่งให้คนขับเหยียบคันเร่งขึ้นอีก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

โรงงานเครื่องจักรกลร้างชานเมืองฝั่งตะวันตก

ที่นี่ปิดร้างมานานหลายปี ทั่วบริเวณเต็มไปด้วยแผ่นสังกะสีขึ้นสนิมและแท่นเครื่องจักรเก่าที่ถูกทิ้งขว้าง

บอดี้การ์ดตระกูลฉินวางแนวกำลังคุ้มกันรอบนอกโรงงานอย่างแน่นหนา

ฉู่เส้าเจี๋ยถูกมัดติดกับเสารับน้ำหนักต้นหนึ่ง เทปกาวที่ปิดปากถูกดึงออกไปแล้ว

ใบหน้าของเขาอาบไปด้วยเลือด กวาดตามองไปรอบ ๆ ด้วยความหวาดผวา

ฉินเจิ้นหัวสวมชุดถังตัวหนายืนค้ำไม้เท้าอยู่ไม่ไกล มีฉินเทียนหมิงยืนประกบอยู่ข้าง ๆ

"ผู้เฒ่าฉิน! คุณฉิน!" ฉู่เส้าเจี๋ยตะโกนลั่น "สองตระกูลเราก็ยังมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันอยู่บ้าง พวกคุณคิดจะทำอะไรกันแน่!"

ฉินเทียนหมิงก้าวเข้าไป ก่อนจะสะบัดหลังมือตบหน้าอีกฝ่ายฉาดใหญ่อีกครั้ง

"หุบปากเน่า ๆ ของแกไปซะ" ฉินเทียนหมิงสะบัดมือไล่อย่างรำคาญ "ที่นี่ไม่มีที่ให้แกเสนอหน้าพูด"

ฉินเทียนหมิงหันหลังเดินกลับไปยืนข้างฉินเจิ้นหัว

"พ่อครับ ท่านจะมาถึงเมื่อไหร่เหรอครับ" ฉินเทียนหมิงกดเสียงถามเบา ๆ

"รอไปก่อน" ฉินเจิ้นหัวยืนตัวตรง "ในเมื่อท่านสั่งให้ฉันพาคนมาที่ลับตาคน เดี๋ยวก็ต้องส่งคนมารับตัวแน่ ๆ"

ทันใดนั้นเอง แสงไฟหน้ารถสว่างจ้าสองดวงก็สาดส่องเข้ามาจากนอกโรงงาน

รถโรลส์-รอยซ์สีดำค่อย ๆ แล่นเข้ามาในบริเวณโรงงาน ก่อนจะจอดสนิทลงตรงลานโล่ง

ประตูรถเปิดออก อาผีก้าวลงมาเป็นคนแรกและกวาดสายตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง

ตามมาด้วยโจวเหย่ที่ก้าวลงมาจากที่นั่งข้างคนขับ

ท้ายที่สุด ประตูเบาะหลังก็เปิดออก หลินเจ๋อก้าวลงมาจากรถ

ฉินเจิ้นหัวกับฉินเทียนหมิงรีบปรี่เข้าไปต้อนรับ ทั้งคู่โค้งตัวลงพร้อมกันด้วยท่าทีเคารพยำเกรงถึงที่สุด

"ท่านครับ"

หลินเจ๋อพยักหน้ารับเล็กน้อย สายตามองข้ามทั้งสองคนไปหยุดอยู่ที่ร่างของฉู่เส้าเจี๋ยที่ถูกมัดอยู่กับเสา

"ทำได้ไม่เลว" หลินเจ๋อเอ่ยขึ้น

ฉินเจิ้นหัวรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "ได้ทำงานรับใช้ท่าน นับเป็นวาสนาของตระกูลฉินครับ"

หลินเจ๋อส่งเสียงอืมในลำคอคำหนึ่ง แล้วไม่ได้พูดอะไรอีก

หัวใจของฉินเจิ้นหัวเต้นระทึกตุ้มๆ ต่อมๆ ด้วยความกระสับกระส่าย

ภารกิจสำเร็จลุล่วงแล้วจริงๆ ฉู่ฉางเฟิงตายแล้ว คนก็นำตัวมาส่งให้แล้ว

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้านายท่านผู้นี้ ทุกสิ่งล้วนยังไม่มีอะไรแน่นอน

หากท่านมองว่าวิธีแย่งชิงความดีความชอบของพวกเขาน่าเกลียดเกินไป หรือไม่พอใจการเก็บกวาดปิดฉากที่ตึกฉางเซิ่ง...

ความเงียบเพียงไม่กี่สิบวินาทีนี้ ฉินเจิ้นหัวกลับรู้สึกว่ามันยาวนานยิ่งกว่าการทนทรมานมาตลอดทั้งปี

ปฏิกิริยาของฉินเจิ้นหัวล้วนอยู่ในสายตาของหลินเจ๋อ

แรงกดดันของผู้ที่อยู่เหนือกว่าไม่ได้อยู่ที่การพูดมากความ แต่อยู่ที่ความเงียบอันถูกจังหวะเวลา

ฉินเจิ้นหัวรวบรวมความกล้ายืดตัวตรง แล้วช้อนสายตามองไปยังหลินเจ๋อ

ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ มองไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่ากำลังพอใจหรือโกรธเคือง

สิ่งที่เขาสนใจมากที่สุด คือรางวัลภารกิจที่ประกาศไว้ในกลุ่ม

อายุขัยหนึ่งปี

หลินเจ๋อรู้ดีว่าฉินเจิ้นหัวกำลังคิดอะไรอยู่

กฎของคลับคนไม่ธรรมดามีการให้รางวัลและลงโทษอย่างชัดเจนเป็นหัวใจหลัก

เพียงความคิดขยับ แผงระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

หลินเจ๋อเปิดคลังป้ายชีวิต

ด้านในมีป้ายชีวิตสี่ป้ายวางอยู่ เขาเพ่งสมาธิไปที่ [อายุขัยห้าปี]

"ระบบ แยกส่วน [อายุขัยห้าปี] ดึงส่วนแบ่งหนึ่งปีออกมา" หลินเจ๋อออกคำสั่งในใจ

[ยืนยันคำสั่ง]

[แยกส่วน [อายุขัยห้าปี] ออกเป็น [อายุขัยสี่ปี] และ [อายุขัยหนึ่งปี] เรียบร้อยแล้ว]

[กำลังดำเนินการ: มอบ [อายุขัยหนึ่งปี] ให้แก่เป้าหมายฉินเจิ้นหัว]

หลินเจ๋อยกมือขวาขึ้น นิ้วชี้และนิ้วกลางแนบชิด ค้างไว้กลางอากาศ

ปลายนิ้วเปล่งประกายสีทองจางๆ ที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น

แสงสว่างกลุ่มนี้บริสุทธิ์ถึงขีดสุด แฝงไว้ด้วยพลังชีวิตอันเปี่ยมล้น

ข้อมือของหลินเจ๋อขยับเล็กน้อย ชี้ปลายนิ้วไปข้างหน้า

กลุ่มแสงสีทองลอยหลุดออกจากมือ พุ่งจมหายเข้าไปตรงหว่างคิ้วของฉินเจิ้นหัวทันที

ตูม!

ฉินเจิ้นหัวรู้สึกราวกับมีเสียงฟ้าร้องทึบหนักระเบิดก้องขึ้นในหัว

ทันใดนั้น กระแสความร้อนอันดุดันเกรี้ยวกราดก็ระเบิดออกจากหว่างคิ้ว ไหลทะลักพลุ่งพล่านไปตามอวัยวะและกระดูกทั่วร่างอย่างบ้าคลั่ง

บรรดาเซลล์ที่เหี่ยวเฉาเพราะความชราภาพ กลับมาเต่งตึงมีชีวิตชีวาอีกครั้งภายใต้การชะล้างหล่อเลี้ยงของกระแสความร้อนนี้

ข้างหูแว่วเสียงกระดูกลั่นเสียดสีกันแผ่วเบา

ฉินเจิ้นหัวยืดหลังตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ร่างกายที่เดิมทีต้องพึ่งพาไม้เท้าจึงจะยืนมั่น บัดนี้กลับเปี่ยมล้นไปด้วยพละกำลัง

หัวใจเต้นอย่างทรงพลังอยู่ในทรวงอก ทุกครั้งที่สูบฉีดเลือดล้วนนำพาความสดชื่นโปร่งสบายอย่างที่สุด

ฮู่ว——

ฉินเจิ้นหัวอ้าปาก ผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมายาวเหยียด

เขาก้มมองมือทั้งสองข้างของตนเอง กระเนื้อชราภาพบนหลังมือจางลงไปมาก ผิวหนังที่เคยหย่อนคล้อยก็กลับมายืดหยุ่นขึ้นเล็กน้อย

ความรู้สึกกดดันที่คอยหลอกหลอนอยู่ตลอดเวลาว่าจะสิ้นลมเมื่อไรนั้น สลายหายไปจนหมดสิ้น

เขามีชีวิตเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งปีแล้ว! เป็นอายุขัยที่สัมผัสได้จริง!

สองขาของฉินเจิ้นหัวพลันอ่อนยวบ

ตุ้บ!

ผู้นำตระกูลฉินผู้เรียกฟ้าเรียกฝนในเจียงเฉิงมานานหลายสิบปี คุกเข่าลงแทบเท้าของหลินเจ๋ออย่างแรง ต่อหน้าลูกชายและบอดี้การ์ดร่วมหลายสิบชีวิต

"ฉินเจิ้นหัว ขอกราบขอบพระคุณท่านสำหรับพระคุณชุบชีวิตใหม่ครับ!" น้ำเสียงของฉินเจิ้นหัวสั่นเครือ สองมือทาบลงกับพื้น หน้าผากแนบชิดกับพื้นคอนกรีตอันหยาบกร้าน

น้ำตาของคนชราไหลรินอาบสองแก้ม

เขาไม่รู้สึกอับอายขายหน้าเลยแม้แต่น้อย

เมื่ออยู่ต่อหน้าอายุขัยที่แท้จริง ศักดิ์ศรีไม่มีค่าเลยแม้แต่สตางค์เดียว