ตอนที่ 83 จนตรอกจนต้องพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ผมมารับซื้อชีวิตนายเอง!

หลินเจ๋อมองดูรูปถ่ายของชายหนุ่มผิวคล้ำที่มีรอยยิ้มสดใสบนหน้าจอเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร

โจวเหย่เลื่อนดูข้อมูลต่อ

"หนึ่งสัปดาห์ก่อน แม่ของเขาตรวจพบภาวะยูรีเมียระยะสุดท้ายที่โรงพยาบาลประชาชนแห่งที่หนึ่งของเมืองครับ" โจวเหย่ส่ายหน้า "ค่ารักษาแบบประคับประคอง รวมกับค่าผ่าตัดและคิวรอไตหลังจากนั้น น่าจะราวๆ ห้าแสน หมอนี่เที่ยวบากหน้าขอยืมญาติไปทั่วเพื่อหาเงิน แถมยังกู้เงินด่วนออนไลน์มาอีกเป็นแสน ตอนนี้ใกล้จะครบกำหนดชำระแล้ว พวกทวงหนี้คงเริ่มไล่โทรป่วนรายชื่อผู้ติดต่อของเขาแล้วล่ะครับ"

ห้าแสน

เมื่อเทียบกับทรัพย์สินของหลินเจ๋อในตอนนี้ เงินจำนวนนี้เทียบไม่ได้แม้แต่เศษเงิน แต่สำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยที่มาจากครอบครัวธรรมดา มันกลับเป็นดั่งภูเขาที่พร้อมจะกดทับคนให้ตายทั้งเป็น

"ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน" หลินเจ๋อถาม

"โรงพยาบาลประชาชนแห่งที่หนึ่งของเมือง หน้าห้องผู้ป่วยชั้นสิบสาม แผนกผู้ป่วยในครับ" โจวเหย่สลับภาพจากกล้องวงจรปิดขึ้นมา

ในภาพ ลู่เฟิงนั่งยองๆ อยู่ตรงมุมทางเดิน ก้มหน้าซบลงกับหัวเข่า ในมือกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น

หลินเจ๋อลุกขึ้นยืน

"อาผี เตรียมรถ ไปโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่หนึ่งของเมือง"

"ครับ" อาผีหันหลังเดินออกไปทันที

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถโรลส์-รอยซ์สีดำก็แล่นมาจอดเทียบหน้าอาคารผู้ป่วยในของโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่หนึ่งของเมือง

หลินเจ๋อผลักประตูรถแล้วก้าวลงไป มีอาผีเดินตามหลังมาติดๆ

ชั้นสิบสาม แผนกผู้ป่วยวิกฤต

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนกึกจนแสบจมูก

ทางเดินเงียบสงัด มีเพียงเสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังมาจากเคาน์เตอร์พยาบาลเป็นครั้งคราว

หลินเจ๋อกวาดตามองปราดเดียวก็เห็นลู่เฟิงนั่งยองๆ อยู่ตรงมุมทางเดิน

หมอนี่ดูผอมกว่าในรูปไปถนัดตา สวมชุดฝึกซ้อมของวิทยาลัยพลศึกษาที่ซักจนสีซีดจาง ผมเผ้ายุ่งเหยิง

หน้าจอโทรศัพท์ในมือยังคงสว่าง ปรากฏข้อความทวงหนี้ส่งเข้ามาไม่ขาดสาย

ลู่เฟิงจ้องมองหน้าจอ ขอบตาแดงก่ำ สองมือขยี้ผมจนยุ่งเหยิงไปหมด

เขาลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้ากระจกห้องผู้ป่วย มองดูแม่ที่นอนอยู่บนเตียงพร้อมสายระโยงระยาง น้ำตาหยดแหมะๆ ลงมาไม่หยุด

หลินเจ๋อเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ข้างลู่เฟิง

ลู่เฟิงรู้สึกตัวว่ามีคนมา จึงรีบยกแขนเสื้อขึ้นปาดหน้าลวกๆ แล้วขยับหลบไปด้านข้างเล็กน้อย

"ห้าแสน พอค่าผ่าตัดแม่นายไหม"

หลินเจ๋อเปิดปากพูดตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อมแม้แต่น้อย

ลู่เฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองหลินเจ๋อ

คนตรงหน้าสวมสูทลำลองตัดเย็บประณีตพอดีตัว แผ่รังสีน่าเกรงขามเข้มข้น ด้านข้างยังมีชายร่างผอมเกร็งสีหน้าไร้อารมณ์ยืนคุมเชิงอยู่อีกคน

"คุณ... คุณว่าอะไรนะ" เสียงของลู่เฟิงแหบพร่าเต็มที

"ผมถามว่า ห้าแสน พอจะโปะหนี้ออนไลน์แล้วจ่ายค่าผ่าตัดให้แม่นายครบไหม" หลินเจ๋อมองเขาพลางถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ลู่เฟิงถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความระแวดระวัง

"คุณเป็นใคร พวกทวงหนี้เหรอ ผมบอกไว้ก่อนนะ เงินน่ะผมคืนแน่ พวกคุณอย่ามารังควานที่โรงพยาบาล!" ลู่เฟิงกัดฟันแน่นราวกับหมาป่าที่กำลังปกป้องลูก

หลินเจ๋อไม่สนใจคำพูดนั้น เขาเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาในหัวแล้วล็อกเป้าหมายไปที่ลู่เฟิงทันที

ป้ายชีวิตหลายป้ายปรากฏขึ้นบนร่างของเป้าหมาย

[สุขภาพร่างกายแข็งแรง]

[ฝีเท้าดั่งบิน]

[อัจฉริยะกรีฑา (สีฟ้า)]: มีพลังระเบิดและความทนทานของกล้ามเนื้อยอดเยี่ยม มีศักยภาพมหาศาลในการวิ่งระยะสั้น

ป้ายชีวิตเหล่านี้คือต้นทุนที่ทำให้เจ้าหนุ่มคนนี้โดดเด่นจนเป็นระดับหัวกะทิของวิทยาลัยพลศึกษา

"ผมไม่ใช่คนทวงหนี้ แต่มาทำข้อตกลงกับนาย" หลินเจ๋อหยิบบัตรธนาคารใบหนึ่งขึ้นมา ใช้สองนิ้วคีบแล้วยื่นไปตรงหน้าลู่เฟิง "ในบัตรมีเงินห้าแสน รหัสผ่านคือเลขศูนย์หกตัว"

ลู่เฟิงจ้องมองบัตรใบนั้น ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างแรง

แต่เขาไม่ได้ยื่นมือออกไปรับ

ของฟรีไม่มีในโลก

"คุณต้องการให้ผมทำอะไร" ลู่เฟิงถาม "ขายไต? หรือจะให้ไปรับโทษแทนคนอื่น?"

"ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอก" หลินเจ๋อยัดบัตรใส่กระเป๋าเสื้อของลู่เฟิง "แค่จะซื้อของชิ้นหนึ่งจากนาย"

"ของอะไร"

"สมรรถภาพร่างกายของนาย" หลินเจ๋อสบตาลู่เฟิง "เงินห้าแสนนี้ให้นาย แลกกับการที่นายจะไม่ได้เป็นนักกีฬาอีกต่อไป พลังระเบิด ความทนทาน และสมรรถภาพทางกายทั้งหมดจะลดลงมาอยู่ในระดับเดียวกับคนทั่วไป ความฝันที่จะติดทีมชาติของนายจะพังทลายลงอย่างสิ้นเชิงตั้งแต่วันนี้"

ลู่เฟิงยืนนิ่งอึ้งไป

ผ่านไปหลายวินาที จู่ ๆ เขาก็แค่นยิ้มขื่นออกมา

"พี่ชาย ดึกดื่นป่านนี้ คุณมาล้อผมเล่นถึงโรงพยาบาลเหรอครับ" ลู่เฟิงหยิบบัตรออกมา คิดจะคืนให้หลินเจ๋อ "เอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นมันสนุกเหรอครับ สมรรถภาพร่างกายจะขายกันได้ยังไง คุณคิดว่าเจาะเลือดหรือไง"

หลินเจ๋อไม่ได้รับบัตรไว้

"บัตรของจริง เงินก็อยู่ในนั้น นายใช้โมบายแบงก์กิ้งเช็กดูตอนนี้เลยก็ได้"

ลู่เฟิงมองใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ของหลินเจ๋อ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตรวจสอบยอดเงินคงเหลือตามเลขบัตรราวกับมีอะไรดลใจ

ตัวเลขชุดยาวปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

หน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น แสน...

ห้าแสนพอดีเป๊ะ!

มือของลู่เฟิงเริ่มสั่นเทา

เพื่อเงินห้าแสนนี้ เขาต้องคุกเข่าอ้อนวอนคนไปตั้งเท่าไร กู้หนี้ยืมสินนอกระบบ กระทั่งยอมเหยียบย่ำศักดิ์ศรีตัวเองไว้ใต้ฝ่าเท้า ก็ยังหามาได้ไม่พอ

แต่ตอนนี้ เงินช่วยชีวิตก้อนนี้กลับมาอยู่ในกระเป๋าเสื้อของเขาจริง ๆ

"คุณ... คุณจะซื้อสมรรถภาพร่างกายของผมจริง ๆ เหรอครับ" ลู่เฟิงยังรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อเกินไป "เรื่องแบบนี้มันจะเป็นไปได้ยังไง!"

"ทำได้หรือไม่ได้มันเรื่องของผม" หลินเจ๋อตัดบท "นายแค่ตอบผมมา ขายหรือไม่ขาย"

ลู่เฟิงนิ่งเงียบไป

เขาหันไปมองแม่ในห้องผู้ป่วย

ความฝันของเขาคือการวิ่งติดทีมชาติ คว้าเหรียญทองกลับมาให้แม่ดู

เพื่อเป้าหมายนี้ เขาตื่นตีสี่ขึ้นมาฝึกซ้อมทุกวัน บนขามีรอยแผลเป็นเล็กใหญ่เต็มไปหมด

การวิ่งคือชีวิตของเขา

แต่ตอนนี้ แม่กำลังจะไม่รอดแล้ว

เมื่ออยู่ต่อหน้าการมีชีวิตรอด ความฝันไม่มีค่าอะไรเลยสักนิด

"ขายครับ!" ลู่เฟิงหันขวับกลับมา ขอบตาแดงก่ำอย่างน่ากลัว "ขอแค่เงินนี้เป็นของจริง ช่วยชีวิตแม่ผมได้! อย่าว่าแต่สมรรถภาพร่างกายเลย ต่อให้คุณอยากได้ขาผมสักข้าง ตอนนี้ผมก็จะเอามีดฟันส่งให้คุณ!"

หลินเจ๋อพยักหน้า

"สัญญาทางวาจามีผลแล้ว" หลินเจ๋อนึกในใจ "ระบบ ซื้อป้ายชีวิต[อัจฉริยะกรีฑา (สีน้ำเงิน)] [ฝีเท้าดั่งบิน]จากเป้าหมาย"

[ยืนยันคำสั่ง]

[ตรวจพบว่าเป้าหมายมีความสมัครใจอย่างสมบูรณ์]

[มูลค่าการซื้อขาย: ห้าแสนสกุลเงินจริง (ชำระแล้ว)]

[กำลังปลดป้ายชีวิตออก...]

ลู่เฟิงรู้สึกร่างกายซวนเซวูบขึ้นมาทันที

ความอ่อนแรงอย่างรุนแรงแล่นพล่านออกมาจากไขกระดูก

กล้ามเนื้อที่เคยตึงแน่นและเปี่ยมพลังจากการฝึกซ้อมมาแรมปี คล้ายจะอ่อนยวบลงในพริบตา

สองเข่าอ่อนยวบจนแทบยืนไม่อยู่ ต้องรีบเกาะกำแพงข้างตัวไว้

เขาหอบหายใจหนัก รู้สึกได้ว่าจังหวะการเต้นของหัวใจในอกกลายเป็นเพียงคนธรรมดา ไร้ซึ่งความกระปรี้กระเปร่าระดับที่วิ่งห้ากิโลเมตรได้สบายๆ โดยไม่หอบอีกต่อไป

ร่างกายของเขากลับกลายเป็นคนธรรมดาไปแล้วจริงๆ

ลู่เฟิงพิงกำแพงพลางมองหลินเจ๋อด้วยสีหน้าตกตะลึงถึงขีดสุด

อีกฝ่ายไม่ได้แตะต้องตัวเขาเลยด้วยซ้ำ!

แค่พูดเพียงประโยคเดียว พรสวรรค์และสมรรถภาพทางกายที่เขาภาคภูมิใจ ก็พลันมลายหายไปจริงๆ!

นี่มันฝีมือระดับไหนกัน! เซียนหรือไง!

ตุ้บ

ลู่เฟิงแข้งขาอ่อนแรงจนทรุดตัวลงนั่งพิงกำแพง มือกำบัตรธนาคารใบนั้นไว้แน่น ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ

เขาไม่มีความฝันอีกต่อไปแล้ว แต่เขามีเงินไปช่วยแม่แล้ว

"ขอบคุณ... ขอบคุณครับเจ้านาย..."

หลินเจ๋อไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองเขาอีก หมุนตัวเดินตรงไปยังลิฟต์

อาผีเดินตามหลัง คอยรักษาระยะห่างไว้หนึ่งก้าวตลอดเวลา