ตอนที่ 84 โต้รุ่งในเน็ตคาเฟ่สี่คืนติด ผมขอซื้อพลังงานที่เปี่ยมล้นของคุณ!

รถโรลส์-รอยซ์สีดำแล่นออกจากโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่หนึ่งของเมือง ภายในห้องโดยสารเงียบสนิท

"บอสครับ กลับคฤหาสน์เลยไหมครับ" อาผีจับพวงมาลัยพลางเหลือบมองกระจกหลัง

หลินเจ๋อก้มมองนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้ตีหนึ่งครึ่งแล้ว

"ไปย่านมหาวิทยาลัย"

"รับทราบครับ"

เวลานี้จะไปย่านมหาวิทยาลัยทำไม แต่อาผีก็ไม่ได้เอ่ยปากถามเซ้าซี้

ย่านมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง เฟยเยว่อินเทอร์เน็ตคาเฟ่

ด้านในควันบุหรี่ตลบอบอวล เสียงรัวคีย์บอร์ดและคลิกเมาส์ดังระงมไม่ขาดสาย

หลินเจ๋อผลักประตูก้าวเข้าไป โดยมีอาผีเดินตามเยื้องอยู่ด้านหลัง

ในเน็ตคาเฟ่เต็มไปด้วยเหล่านักศึกษาที่มาเล่นโต้รุ่ง แต่ละคนจ้องหน้าจอตาเขม็งพลางส่งเสียงเอะอะโวยวาย

หลินเจ๋อเรียกแผงควบคุมระบบขึ้นมาในหัว ป้ายชีวิตละลานตากะพริบไหวอยู่บนจอประสาทตา

[สุขภาพต่ำกว่าเกณฑ์] [นอนหลับไม่พอ] [เหนื่อยล้าขั้นสุด]……

คนที่อยู่โต้รุ่งส่วนใหญ่ บนหัวมักเต็มไปด้วยสถานะด้านลบ

หลินเจ๋อเดินไปตามทางเดิน สายตากวาดมองไปยังแต่ละซุ้มที่นั่ง

เขาหยุดฝีเท้าลงตรงมุมด้านในสุด

เด็กหนุ่มหัวรังนกคนหนึ่งกำลังรัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง หน้าจอกำลังแสดงผลสรุปคะแนนโหมดจัดอันดับของเกมยอดนิยม

ดวงตาของเด็กหนุ่มแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย แต่สภาพจิตใจกลับยังตื่นตัวดีอย่างน่าประหลาด

หลินเจ๋อมองดูป้ายชีวิตเหนือศีรษะของเขา

[เปี่ยมล้นพลังงาน (น้ำเงิน)]: สิทธิพิเศษของคนหนุ่มสาว แม้จะอดนอนติดต่อกันก็ยังคงความตื่นตัวได้ในระดับสูงมาก ร่างกายฟื้นตัวได้รวดเร็วเป็นพิเศษ

[ช่ำชองเกม (ขาว)]: เรียนรู้และเล่นเกมได้คล่องแคล่วรวดเร็วกว่าปกติ

[สุดยอดหนุ่มคลั่งรัก (เทา)]: ประจบเอาใจเพศตรงข้ามอย่างไร้จุดยืน ซาบซึ้งประทับใจไปเองคนเดียว

ข้างตัวเด็กหนุ่มมีถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสผักกาดดองที่กินหมดแล้วสามถ้วย พร้อมด้วยกองกระป๋องเรดบูลเปล่าอีกพะเนิน

"ไอ้ฮ่าว นี่มึงโต้รุ่งมาสี่คืนติดแล้วนะ ไม่เอาชีวิตแล้วเหรอวะ" ชายอ้วนเครื่องข้างๆ ถอดหูฟังออก "ถึงจะรับจ้างเก็บแรงก์หาเงิน แต่มึงก็ไม่ต้องหักโหมขนาดนี้ก็ได้"

เฉินฮ่าวจ้องยอดเงินที่ได้รับบนหน้าจอพลางยกมือลูบหน้าลูบตา

"ขาดอีกแค่สามพันเอง" เฉินฮ่าวหยิบขวดน้ำแร่ที่เหลืออยู่ครึ่งขวดบนโต๊ะขึ้นมากระดกอึกหนึ่ง "สัปดาห์หน้าเป็นวันเกิดถิงถิง กูเล็งกระเป๋าชาเนลไว้ใบหนึ่ง สองหมื่นห้า จบออเดอร์นี้เงินก็ครบแล้ว"

ชายอ้วนถอนหายใจ

"มึงแม่งบ้าไปแล้ว ปกติจางถิงถิงยังไม่ยอมให้มึงจับมือเลยด้วยซ้ำ มึงยอมประหยัดกินมาม่ามาทั้งเดือน โต้รุ่งสี่คืนติดเพื่อซื้อกระเป๋าให้เขาเนี่ยนะ" ชายอ้วนเคาะแป้นพิมพ์อย่างหงุดหงิด "เมื่อวานกูยังเห็นเขานั่งปอร์เช่อยู่เลย"

"มึงจะไปรู้อะไร" เฉินฮ่าวเถียงอย่างไม่ยอมแพ้ "ถิงถิงบอกว่าแค่ติดรถไปด้วยเฉยๆ พอกูเอากระเป๋าไปให้ เธอต้องซึ้งใจแน่นอน"

ชายอ้วนกลอกตา เลิกคิดจะเกลี้ยกล่อมอีกต่อไป

หลินเจ๋อที่ยืนฟังอยู่ด้านหลังได้ยินชัดเจนทุกคำ ได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ

คนแบบนี้นี่แหละ เหมาะกับการทำข้อตกลงซื้อขายที่สุด

หลินเจ๋อก้าวไปข้างหน้า แล้วยื่นมือไปเคาะแป้นพิมพ์ของเฉินฮ่าวทีหนึ่ง

เฉินฮ่าวที่กำลังจะกดรับออเดอร์เก็บแรงก์งานถัดไปจู่ๆ ก็ถูกขัดจังหวะ จึงหันขวับกลับมาด้วยความหงุดหงิด

"พี่ชาย มีอะไรเหรอครับ"

หลินเจ๋อหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดหน้าคิวอาร์โค้ดรับเงินของวีแชตทันที

"ผมขอซื้อของอย่างหนึ่งจากนาย สามหมื่นหยวน โอนเงินให้เดี๋ยวนี้เลย" หลินเจ๋อเข้าเรื่องทันที

เฉินฮ่าวอึ้งไป ชายอ้วนข้างๆ ก็ถอดหูฟังแล้วหันมามองด้วยเหมือนกัน

"สามหมื่น?" เฉินฮ่าวมองหลินเจ๋อ แล้วเหลือบไปมองอาผีที่ยืนตระหง่านราวกับหอคอยเหล็กกล้าอยู่ข้างๆ "ซื้ออะไรครับพี่? พี่ครับ ผมเป็นแค่นักศึกษาจนๆ นอกจากของในไอดีเกมนี้แล้ว ผมก็ไม่มีอะไรเลยนะ"

"ไอดีเกมนายผมไม่เอาหรอก" หลินเจ๋อชี้ไปที่เฉินฮ่าว "ผมจะซื้อความกระปรี้กระเปร่าของนาย เรี่ยวแรงพลังงานที่ทำให้นายยังดีดได้ขนาดนี้ทั้งที่โต้รุ่งมาสี่คืนติดนั่นแหละ"

เฉินฮ่าวมองหลินเจ๋อราวกับมองคนบ้า

"พี่ครับ ดึกดื่นป่านนี้อย่ามาล้อเล่นเลย ผมยังต้องรับงานต่อ" เฉินฮ่าวหันกลับไป เตรียมจะสวมหูฟัง

หลินเจ๋อไม่พูดพร่ำทำเพลง

"รวมกับเงินสองหมื่นสองพันในมือนาย กระเป๋าสองหมื่นห้านั่นก็ซื้อได้สบายๆ แถมยังเหลือเงินอีกสองหมื่นเจ็ดพานางฟ้าของนายไปกินของดีๆ ได้อีก" หลินเจ๋อยื่นข้อเสนอ "ไอ้เงินรับจ้างสามพันนี่ นายต้องโต้รุ่งอีกอย่างน้อยหนึ่งคืนเต็มๆ ถ้าเกิดวูบตายขึ้นมา กระเป๋าใบนั้นจะซื้อให้ใคร?"

มือที่ถือหูฟังของเฉินฮ่าวชะงักค้างกลางอากาศ

สามหมื่นหยวน โอนให้ตอนนี้เลย!

นี่มันเงินสดเน้นๆ

แม้ข้อเรียกร้องของอีกฝ่ายจะฟังดูเพี้ยนหลุดโลก แต่เวลานี้สิ่งที่เขาขาดที่สุดก็คือเงิน

"คุณ... จะให้สามหมื่นจริงๆ เหรอ?" เฉินฮ่าวกลืนน้ำลายเอื๊อก

"สแกนคิวอาร์โค้ด" หลินเจ๋อยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้า

เฉินฮ่าวกัดฟันควักโทรศัพท์มือถือหน้าจอแตกลายงาของตัวเองออกมา แล้วสแกนคิวอาร์โค้ดรับเงิน

"ติ๊ง! วีแชตได้รับเงิน สามหมื่นหยวน"

เสียงแจ้งเตือนใสกังวานอาจไม่ได้สะดุดหูนักท่ามกลางบรรยากาศจอแจของร้านเน็ต แต่เฉินฮ่าวกับเจ้าอ้วนกลับได้ยินมันชัดเจนเต็มสองหู

ให้จริงด้วย!

เฉินฮ่าวมองดูยอดเงินสามหมื่นหยวนที่เพิ่งเข้าบัญชี สองมือสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น

"พี่ชาย! พี่เป็นพี่แท้ๆ ของผมเลย!" เฉินฮ่าวรีบลุกพรวดขึ้นยืน "แล้วไอ้เรี่ยวแรงพลังงานที่พี่ว่า... พี่จะเอามันไปยังไงเหรอครับ?"

"การซื้อขายเสร็จสมบูรณ์" หลินเจ๋อออกคำสั่งในใจ "ระบบ ซื้อป้ายชีวิต[เปี่ยมล้นพลังงาน]ของเป้าหมาย"

[ยืนยันคำสั่ง]

[ตรวจพบว่าเป้าหมายยินยอมด้วยความสมัครใจ]

[กำลังดึงป้ายชีวิตออก...]

วินาทีก่อนหน้านี้เฉินฮ่าวยังคงตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ

แต่วินาทีถัดมา ร่างของเขากลับซวนเซฮวบลงอย่างแรง

ความเหนื่อยล้าแสนสาหัสทะลักออกมาจากทุกอณูร่างกาย ความง่วงงุนที่สะสมจากการโต้รุ่งติดต่อกันสี่คืนโถมซัดเข้าใส่ราวกับหิมะถล่ม ในเสี้ยววินาทีที่สูญเสีย[เปี่ยมล้นพลังงาน]ไป เปลือกตาก็หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว

"ทำไมผม... ถึงง่วงขนาดนี้..." เฉินฮ่าวพึมพำออกมาคำหนึ่ง สองขาพลันอ่อนยวบแล้วฟุบหน้าลงกับคีย์บอร์ดทันที

เสียงกรนดังสนั่นขึ้นมาในพริบตา

เจ้าอ้วนข้างๆ สะดุ้งตกใจ รีบเขย่าตัวเขา "ฮ่าวจื่อ! ฮ่าวจื่อ! มึงเป็นอะไรไหมวะ!"

เฉินฮ่าวหลับสนิทเป็นตาย เขย่ายังไงก็ไม่รู้สึกตัว

หลินเจ๋อมองดู[เปี่ยมล้นพลังงาน]ที่เพิ่มเข้ามาในคลังป้ายชีวิตของระบบ แล้วหันหลังเดินออกไป

"นอนหลับสักตื่นก็หายแล้ว" หลินเจ๋อทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง ก่อนจะพาอาผีเดินออกจากร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่

มีสิ่งนี้แล้ว พรุ่งนี้ก็เพียงพอจะรับมือกับเสิ่นเนี่ยนเวยได้

ส่วนเฉินฮ่าวตื่นขึ้นมาแล้วจะเป็นอย่างไร นั่นไม่ใช่เรื่องที่หลินเจ๋อต้องใส่ใจ

คนที่โต้รุ่งติดต่อกันสี่คืน พอสูญเสียพลังงานอันล้นเหลือที่คอยค้ำจุนไป กะดูแล้วคงต้องนอนยาวอย่างน้อยหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ

สิบโมงเช้าวันรุ่งขึ้น

คฤหาสน์อวิ๋นติ่ง

รถเบนซ์ G-Class สีดำแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าคฤหาสน์

วันนี้เสิ่นเนี่ยนเวยไม่ได้สวมชุดทำงาน แต่เปลี่ยนเป็นชุดออกกำลังกายรัดรูปสีดำที่ขับเน้นทรวดทรง พร้อมรวบผมหางม้าสูง แม้จะลดทอนความเฉียบขาดดุดันแบบนักธุรกิจหญิงลงไปบ้าง แต่กลับดูคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงขึ้นมาแทน

เธอก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็ว ในมือถือกระเป๋ารหัสสีเงินใบหนึ่ง

อาผียืนรออยู่ที่หน้าประตู เขาพยักหน้าทักทายก่อนจะพาเธอเดินเข้าไปในวิลลา

ห้องหนังสือชั้นสอง

หลินเจ๋อนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้เนื้อแข็ง กำลังอ่านรายงานวิเคราะห์ตลาดอสังหาริมทรัพย์ในเจียงเฉิง

"คุณท่านคะ" เสิ่นเนี่ยนเวยเดินเข้ามาในห้องหนังสือแล้ววางกระเป๋ารหัสสีเงินลงบนโต๊ะ

"นั่งสิ" หลินเจ๋อปิดเอกสารลง

เสิ่นเนี่ยนเวยไม่ได้นั่งลงตามคำบอก เธอเพียงถอยหลังไปครึ่งก้าวแล้วเปิดกระเป๋ารหัสออก

ภายในกระเป๋ามีเอกสารโอนกรรมสิทธิ์และเอกสารรับรองทางนิติกรรมวางเรียงซ้อนกันอยู่อย่างเป็นระเบียบ

"คุณท่านคะ นี่คือที่ดินแปลงสำคัญที่สุดสามแปลงของฉางเซิ่งเรียลเอสเตท และหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ของฉางเซิ่งคอมเมอร์เชียลแมเนจเมนท์ค่ะ" เสิ่นเนี่ยนเวยรายงาน "ตระกูลเสิ่นเร่งดำเนินการโอนกรรมสิทธิ์และแยกสัดส่วนเสร็จสิ้นตั้งแต่เมื่อคืน ตอนนี้ทรัพย์สินทั้งหมดอยู่ภายใต้ชื่อบริษัทนอกอาณาเขตในต่างประเทศสามแห่ง ขาวสะอาดร้อยเปอร์เซ็นต์ มูลค่ารวมประมาณหนึ่งพันห้าร้อยล้านหยวนค่ะ"