บทที่ 468 กลับบ้านเกิด

บนทางด่วน เนี่ยนเนี่ยนเกาะกระจกหน้าต่างเบาะหลังพลางนับอุโมงค์ เสวี่ยฉิวถูกรัดเข็มขัดนิรภัยไว้ในเบาะสำหรับสัตว์เลี้ยง หัวโยกไปมาตามแรงสะเทือนของรถ หลินหว่านถังนั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ หน้าจอแท็บเล็ตเปิดแผนงานกองทุนการศึกษาเนี่ยนเนี่ยนค้างไว้ เฉินฉี่กุมพวงมาลัยพลางมองทางออกสู่บ้านเกิดบนระบบนำทางที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จู่ๆ เนี่ยนเนี่ยนก็ถามขึ้นมา "ปะป๊า ตอนเด็กๆ ปะป๊าก็มุดอุโมงค์แบบนี้เหมือนกันเหรอคะ"

เฉินฉี่เหลือบมองกระจกหลัง ใบหน้าของเด็กหญิงตัวน้อยแนบชิดติดกระจก ไออุ่นจากลมหายใจเกาะเป็นฝ้าขาวจางๆ วงเล็ก เขาตอบว่า "ตอนพ่อเด็กๆ ยังไม่มีอุโมงค์หรอก เลิกเรียนก็ต้องเดินลัดคันนา วันไหนฝนตกใต้พื้นรองเท้าก็มีแต่โคลน"

เนี่ยนเนี่ยนก้มมองรองเท้าสีขาวคู่เล็กของตัวเอง แล้วมองอุ้งเท้าของเสวี่ยฉิว "แล้วเสวี่ยฉิวกลับไปหมู่บ้านต้องใส่รองเท้าไหมคะ"