บทที่ 469 เฉินฮุย

ช่วงสายของวันรุ่งขึ้น คันนาบริเวณริมพื้นที่โครงการนิคมอุตสาหกรรมยังคงชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำค้าง เนี่ยนเนี่ยนนั่งยองๆ อยู่ข้างกอหญ้าพลางเด็ดดอกไม้ป่าสีม่วงดอกเล็กๆ เสวี่ยฉิวมุดจมูกดมฟุดฟิดตามโคนต้นหญ้า ส่ายหางไปมาจนเศษใบไม้เปื้อนเต็มขากางเกง

เฉินฉี่ยืนอยู่ด้านหลังของลูกสาว พลางชี้ไปยังผืนดินที่เพิ่งไถพรวนใหม่แต่ไกล "ตรงนั้นเมื่อก่อนเคยเป็นแปลงกล้าข้าวของบ้านเรา ตอนพ่อยังเด็ก เลิกเรียนกลับมาโยนกระเป๋านักเรียนทิ้งได้ ก็ต้องลงไปช่วยดำนา เกี่ยวข้าว แล้วก็ตากข้าวเปลือก"

เนี่ยนเนี่ยนชูดอกไม้ขึ้นสูง ก้านดอกยังเปื้อนโคลนอยู่ "คุณพ่อ ตอนเด็กๆ คุณพ่อเล่นอยู่ที่นี่ทุกวันเลยเหรอคะ"