บทที่ 58 แขกมาเยือน

วันที่เฉียนฮุ่ยหรงมาเยี่ยมบ้านตรงกับช่วงบ่ายวันเสาร์

หลินหว่านถังบอกเฉินฉี่ล่วงหน้าสองวัน ไม่ใช่แค่พูดปากเปล่า แต่ส่งข้อความมาทางวีแชต พร้อมกำชับคำสั่งเฉพาะเจาะจงมาสองข้อ:

ข้อแรก ล็อกประตูห้องหนังสือ

ข้อสอง ห้ามใส่เสื้อยืดตัวที่มีรูขาดนั่นเด็ดขาด

เฉินฉี่กดปิดจอมอนิเตอร์ทั้งสามจอ ล็อกประตูห้องหนังสือจากด้านใน เอากุญแจใส่กระเป๋ากางเกง แล้วยังตรวจดูซ้ำอีกรอบให้แน่ใจว่าบิดล็อกไปสองจังหวะแล้วจริง ๆ

จากนั้นก็เปลี่ยนมาใส่เสื้อฮู้ดดี้สีเทาสะอาดสะอ้าน

เนี่ยนเนี่ยนกำลังนั่งวาดรูปอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น วันนี้หนูน้อยไม่ได้วาดไดโนเสาร์ แต่วาด "บ้าน" เป็นตึกสูงลิบลิ่ว ข้างตึกมีแม่น้ำสายหนึ่ง บนตึกมีหน้าต่างมากกว่าห้าสิบบาน และทุกบานก็มีใบหน้าเปื้อนยิ้มวาดเอาไว้

"ลูกจ๋า วันนี้จะมีคุณน้ามาเที่ยวบ้านเราคนหนึ่งนะ" หลินหว่านถังย่อตัวลงข้างลูกสาว พลางช่วยมัดผมเปียที่หลุดลุ่ยให้ใหม่

"คุณน้าคนไหนเหรอคะ"

"เพื่อนร่วมงานของแม่เองจ้ะ หนูเรียกน้าเฉียนก็พอนะ"

"น้าเขาใจดีไหมคะ"

"ก็ดีจ้ะ แต่พูดเก่งไปหน่อย"

"พูดเก่งกว่าน้าจ้าวอีกเหรอคะ"

"พอๆ กันเลยจ้ะ"

กริ่งประตูดังขึ้น

หลินหว่านถังเดินไปเปิดประตู

เฉียนฮุ่ยหรงยืนอยู่หน้าประตู

วันนี้เธอแต่งเนื้อแต่งตัวจัดเต็ม ผมดัดลอนสลวยเคลียข้างใบหู ริมฝีปากทาลิปสติกสีสด สวมเสื้อไหมพรมสีเขียวมรกตที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าราคาไม่เบา ในมือหอบนมเท่อหลุนซูหนึ่งลังกับขนมทองม้วนกรอบอีกกล่อง

"หว่านถัง!" เสียงของเธอดังกว่าเสียงกริ่งหน้าบ้านตั้งสามเท่า "แหม ไม่ได้มาบ้านเธอนานเลยนะเนี่ย! ครั้งล่าสุดก็นู่นเลย ตั้งแต่ก่อนที่พวกเธอจะย้ายบ้าน..."

ปากก็พูดเจื้อยแจ้วไปเรื่อย แต่สายตากลับเริ่มสอดส่ายสำรวจไม่หยุด

กวาดมองตั้งแต่โถงทางเข้าไปจนถึงทางเดิน ตู้รองเท้าไม้แท้ ตะขอแขวนเสื้อที่มีเสื้อโค้ตตัวยาวสีกากีแขวนอยู่

กวาดมองทะลุจากทางเดินไปถึงห้องนั่งเล่น หน้าต่างกระจกบานใหญ่สูงจรดพื้นเปิดรับทัศนียภาพแม่น้ำทอดยาวสุดสายตา

จังหวะก้าวเท้าของเธอชะงักไปครึ่งจังหวะเมื่อมาถึงตรงหน้ากระจกบานใหญ่นั้น

"หว่านถัง วิวห้องพวกเธอนี่มัน... จะดีเกินไปแล้วมั้งเนี่ย"

"ก็พอดูได้น่ะ เข้ามานั่งก่อนสิ" หลินหว่านถังยื่นรองเท้าสลิปเปอร์สำหรับใส่ในบ้านให้

เฉียนฮุ่ยหรงเปลี่ยนรองเท้าเสร็จก็เดินไปนั่งลงบนโซฟา ก้นเพิ่งแตะเบาะ ลำคอก็เริ่มเอี้ยวซ้ายแลขวาอีกรอบ มองไปทางห้องครัวเห็นเคาน์เตอร์รูปตัวยูและเตาแก๊สแบบฝัง มองไปทางห้องอาหารก็เห็นโต๊ะทานข้าวสำหรับสี่ที่นั่ง บนโต๊ะมีแจกันปักดอกไม้สดตามฤดูกาลที่เฉินฉี่เพิ่งซื้อมาเมื่อเช้า

เธอลอบกลืนน้ำลายลงคอไปอึกหนึ่งอย่างลืมตัว

เนี่ยนเนี่ยนลุกขึ้นมาจากพรม

"สวัสดีค่ะคุณน้า!"

"อุ๊ยตาย นี่เนี่ยนเนี่ยนใช่ไหมจ๊ะเนี่ย! น่ารักจังเลยลูก!" เฉียนฮุ่ยหรงยื่นมือออกไปกะจะลูบแก้มเด็กน้อย

เนี่ยนเนี่ยนถอยหลังหลบไปครึ่งก้าว ไม่ใช่เพราะกลัวคนแปลกหน้า แต่เป็นแววตาที่กำลังพินิจพิจารณา

"คุณน้าเป็นเพื่อนร่วมงานของคุณแม่เหรอคะ"

"ใช่แล้วจ้ะ!"

"งั้นก็ทำงานอยู่ที่เดียวกันเหรอคะ"

"ใช่จ้ะ อยู่แผนกห้องยาเดียวกันเลย"

"แล้วปกติคุณน้าคุยกับคุณแม่ไหมคะ"

"คุยสิจ๊ะ! คุยกันทุกวันเลย"

"คุยเรื่องอะไรกันเหรอคะ"

คำถามนี้ทำเอาเฉียนฮุ่ยหรงอึกอักตอบไม่ถูก เธอเหลือบมองหลินหว่านถังแวบหนึ่งตามสัญชาตญาณ

หลินหว่านถังกำลังรินน้ำอยู่ สีหน้าของเธอเรียบเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์

เนี่ยนเนี่ยนยิงคำถามถัดไปทันที

"กระเป๋าของคุณน้าใบใหญ่จังเลยค่ะ! ข้างในใส่อะไรไว้เหรอคะ"

"ใส่... ใส่ของนิดหน่อยจ้ะ"

"ของอะไรเหรอคะ"

"ก็... ของใช้สำหรับผู้ใหญ่น่ะจ้ะ"

"ของใช้ผู้ใหญ่อะไรเหรอคะ เครื่องสำอางเหรอ หนูเห็นปากคุณน้าทาสีแดงมาด้วย"

รอยยิ้มของเฉียนฮุ่ยหรงเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด การโดนเด็กสี่ขวบครึ่งซักไซ้เป็นชุดแบบนี้ รับมือยากยิ่งกว่าตอนสามีรัวคำถามใส่ว่า "เธอไปซื้ออะไรมาอีกแล้วเนี่ย" เสียอีก

หลินหว่านถังเข้ามาตัดบทได้ถูกจังหวะพอดี "เนี่ยนเนี่ยน เข้าไปวาดรูปต่อในห้องไปลูก"

"แต่หนูอยากคุยกับคุณน้านี่คะ!"

"คุณน้ามีเรื่องผู้ใหญ่จะคุยกับแม่จ้ะ"

"เรื่องของผู้ใหญ่มันไม่สนุกเหรอคะ"

"ไม่สนุกหรอกลูก ไปเถอะจ้ะ"

เนี่ยนเนี่ยนกอดกระดานวาดรูป เดินกระแทกส้นเท้าปึงปังกลับเข้าห้องนอนอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก พอถึงหน้าประตูก็ยังไม่วายหันกลับมามองเฉียนฮุ่ยหรงอีกรอบ

สายตาจับผิดและพินิจพิเคราะห์แบบนั้น ถอดแบบมาจากแม่ของเธอไม่มีผิดเพี้ยน

ห้องนั่งเล่นกลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้ง

หญิงสาวทั้งสองคนนั่งอยู่บนโซฟา มีจานส้มวางคั่นกลางอยู่ตรงหน้า

เฉียนฮุ่ยหรงเป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อน

"หว่านถัง บ้านพวกเธอหลังนี้ดีจริงๆ เลยนะ มีกี่ห้องนอนเหรอ"

"สามห้องนอนสองห้องนั่งเล่นจ้ะ"

"พื้นที่กี่ตารางเมตรน่ะ"

"ร้อยสามสิบกว่าตารางเมตร"

"ค่าเช่าเดือนละเท่าไหร่เหรอ"

"แปดพันกว่าหยวน"

เฉียนฮุ่ยหรงบิส้มกลีบหนึ่งเข้าปาก เคี้ยวอยู่สองที แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ อีกครั้ง

"แล้วสามีเธอทำอะไรอยู่ล่ะ วันนี้ไม่อยู่บ้านเหรอ"

"อยู่ในห้องหนังสือจ้ะ"

"เขาทำงานอยู่บ้านเหรอ ทำอะไรอยู่น่ะ"

"งานของเขาน่ะ"

สามคำสั้นๆ ทำเอาบทสนทนาตันไปดื้อๆ

หลินหว่านถังยกแก้วน้ำขึ้นดื่มด้วยท่าทางสงบนิ่ง มือมั่นคง แววตาและสีหน้าเรียบเฉยสนิท

เฉียนฮุ่ยหรงเปลี่ยนมุมยิงคำถามใหม่

"ครั้งก่อนฉันเห็นรูปวิวแม่น้ำที่เธอโพสต์ลงโมเมนต์ในวีแชต มีคนเข้าไปถามตั้งเยอะแน่ะว่าเธอย้ายไปอยู่ที่ไหน พี่หลี่ยังทักเลยว่าพวกเธอถูกหวยรวยเบอร์กันมาหรือเปล่า"

"ไม่ได้ถูกหรอกจ้ะ"

"แล้วทำไมจู่ๆ พวกเธอถึง..." เธอชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะยิ้มแห้งๆ "ฉันหมายถึงว่า จู่ๆ ทำไมถึงย้ายมาอยู่ในบ้านที่ดีขนาดนี้ได้ล่ะ"

หลินหว่านถังวางแก้วน้ำลง

เธอสบตากับเฉียนฮุ่ยหรงตรงๆ ไม่ได้หลบสายตา และไม่มีท่าทีปิดบังซ่อนเร้นใดๆ

"เงินที่บริษัทของสามีฉันหามาได้น่ะ"

ปลายนิ้วของเฉียนฮุ่ยหรงที่กำลังแกะเปลือกส้มชะงักกึกไปครู่หนึ่ง

"เขากำลังตกงานอยู่ไม่ใช่เหรอ"

"เขาเปิดบริษัทของตัวเองแล้ว ทำธุรกิจพลังงานใหม่"

"พลังงานใหม่เหรอ พลังงานใหม่อะไรกันน่ะ"

"แบตเตอรี่จ้ะ"

มุมปากของเฉียนฮุ่ยหรงกระตุกวูบราวกับเกิดแผ่นดินไหวขนาดย่อม เธอพยายามปั้นยิ้มอย่างพี่สาวข้างบ้านต่อไป แต่กล้ามเนื้อตรงหางตากลับทรยศเธอเข้าเต็มเปา

หลินหว่านถังมองเห็นสิ่งนั้นได้อย่างชัดเจน

เธอไม่ได้คิดจะพูดอะไรต่ออีก

"ส้มหวานไหม"

"หวานจ้ะ หวานดีเลย" เฉียนฮุ่ยหรงกินเข้าไปอีกคำ

เฉินฉี่ไม่ได้ก้าวเท้าออกจากห้องหนังสือเลยแม้แต่ก้าวเดียวตลอดเวลาที่แขกอยู่

เขานั่งอยู่หลังบานประตูที่ลงกลอนไว้ พลิกอ่านเอกสารกำกับดูแลเล่มนั้นไปเรื่อยๆ อ่านไปยังไม่ทันถึงสิบหน้า โทรศัพท์ก็สั่นเตือน เป็นข้อความที่จ้าวเป่ยส่งมา:

"เหล่าเฉิน! วันนี้ซุนรุ่ยเจ๋อแห่งรุ่ยหย่านไฉจิงโดนอินฟลูฯ เบอร์ใหญ่ลากไปแขวนประจานบนเว่ยป๋อแล้วเว้ย! ในคอมเมนต์มีแต่คนรุมด่าสาปแช่งมันเละเทะ! พอมันออกมาโพสต์แก้เกี้ยวว่า 'คนเรามันก็มีจังหวะมองพลาดกันได้ทั้งนั้น' ยิ่งจุดชนวนให้โดนทัวร์ลงหนักกว่าเดิมเข้าไปอีก!"

เขาไม่ได้ตอบข้อความ ทำเพียงก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารต่อไป

สี่สิบนาทีต่อมา ห้องนั่งเล่นก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

เสียงเปิดปิดประตูดังขึ้น ตามด้วยเสียงสลิปเปอร์กระทบพื้นห้องดังแปะๆ

เฉียนฮุ่ยหรงกลับไปแล้ว

ผ่านไปอีกห้านาที

หลินหว่านถังเคาะประตูห้องหนังสือสองที

"ออกมาได้แล้วค่ะ แขกกลับไปแล้ว"

เฉินฉี่เปิดประตูออกมา

"เขาถามอะไรบ้างล่ะ"

"ถามว่าบ้านใหญ่แค่ไหน ค่าเช่าเท่าไหร่ แล้วคุณทำงานอะไร"

"แล้วคุณตอบไปว่ายังไง"

"ตอบตามจริงค่ะ"

"เขาเชื่อไหม"

หลินหว่านถังเดินเข้าไปในครัว เปิดก๊อกน้ำล้างแก้ว

"จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ไม่สำคัญหรอก พอกลับไป หล่อนต้องเอาไปป่าวประกาศทั่วแผนกแน่ๆ"

"อยากพูดก็ให้พูดไปสิ"

"พอพูดแล้ว คนอื่นเขาก็จะพากันมาสืบสาวราวเรื่องต่อน่ะสิคะ"

"อยากสืบก็ให้สืบไป เราไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมายหรือผิดมโนธรรมสักหน่อย"

หลินหว่านถังเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

เธอหยิบแอปเปิลขึ้นมาลูกหนึ่ง

คมมีดปอกผลไม้

ช้า... ช้าเหลือเกิน

เปลือกผลไม้ถูกปอกจนบางเฉียบแทบโปร่งแสง วนเป็นเกลียวรอบแล้วรอบเล่า

อารมณ์ของเธอตอนนี้ดูท่าจะไม่ค่อยดีนัก