บทที่ 59 สายโทรศัพท์สายที่สอง

บ่ายวันพฤหัสบดี เวลาบ่ายสามโมงครึ่ง

เฉินฉี่นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องหนังสือ กำลังทำร่างฉบับแรกของ "แนวปฏิบัติการประเมินความเหมาะสมของนักลงทุน" พิมพ์ไปได้สองพันกว่าคำก็ลบทิ้งไปพันห้าร้อยคำ เขียนใหม่อีกแปดร้อยคำก็ลบทิ้งไปอีกสามร้อยคำ

แก้ไปแก้มาซ้ำซากเหมือนการนวดแป้ง น้ำมากไปก็เติมแป้ง แป้งมากไปก็เติมน้ำ

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น

หน้าจอแสดงสายเรียกเข้า: พ่อตา

ปลายนิ้วของเขาชะงักค้างอยู่บนแป้นพิมพ์

ในหัวประมวลผลอย่างรวดเร็ว ครั้งล่าสุดที่หลินเจี้ยนกั๋วโทรมาคือถามเรื่องย้ายบ้าน แล้วก็ซักฟอกเขาเสียยกใหญ่

คราวนี้มีเรื่องอะไรอีกล่ะ

เขากดรับสาย

"สวัสดีครับพ่อ"

ปลายสายเงียบไปสองวินาทีตามความเคยชิน หลินเจี้ยนกั๋วโทรมาทีไรมักจะมีจังหวะเปิดเรื่องแบบนี้เสมอ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า หรือไม่ก็กำลังย้ำกับตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายว่า "นี่ฉันต้องคุยกับลูกเขยคนนี้จริงๆ ใช่ไหม"

"บริษัทของแก ตั้งอยู่ในเขตพัฒนาเศรษฐกิจใช่ไหม"

เข้าประเด็นทันที ไม่มีทักทายปราศรัย ถอดแบบข้าราชการเกษียณที่เวลาเปิดประชุมไม่เคยพูดเรื่องไร้สาระ

"ใช่ครับ"

"ทำเกี่ยวกับแบตเตอรี่เหรอ"

"แบตเตอรี่โซเดียมไอออนครับ"

"ฉันไปค้นข้อมูลมาแล้ว"

คำพูดสั้นๆ เพียงไม่กี่คำ

แผ่นหลังของเฉินฉี่เหยียดตรงขึ้นมาทันที

ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เป็นเพราะความประหลาดใจ

ตาเฒ่าคนนี้ไปค้นข้อมูลมาจริงๆ ด้วย

น้ำเสียงของหลินเจี้ยนกั๋วที่ดังลอดมาจากหูฟัง แฝงความสุขุมรอบคอบตามสไตล์ข้าราชการเกษียณ ราวกับกำลังนั่งตรวจรายงานราชการอยู่

"ทิศทางของแบตเตอรี่โซเดียมนี่ ทางภาครัฐมีนโยบายสนับสนุนด้วยใช่ไหม"

"มีครับ ระบบกักเก็บพลังงานรูปแบบใหม่ถูกบรรจุเป็นหนึ่งในทิศทางการพัฒนาสำคัญของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่สิบสี่ครับ"

"แล้วมันมีนโยบายสนับสนุนรูปธรรมอะไรบ้างล่ะ"

เฉินฉี่ทบทวนข้อมูลในหัวรอบหนึ่ง "ปีที่แล้วกระทรวงอุตสาหกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศเคยออกหนังสือแนวทางสนับสนุน ส่งเสริมการประยุกต์ใช้แบตเตอรี่โซเดียมไอออนในด้านระบบกักเก็บพลังงานและรถยนต์ไฟฟ้าความเร็วต่ำครับ แต่ละท้องที่เองก็มีนโยบายสนับสนุนภาคอุตสาหกรรมรองรับด้วย ทางฝั่งเขตพัฒนาเศรษฐกิจก็มีเหมือนกัน"

ปลายสายเงียบไปสองสามวินาที คงกำลังย่อยข้อมูลอยู่

"แล้วเทคโนโลยีของแกเอามาจากไหน"

"วิจัยและพัฒนาเองครับ แล้วก็มีช่องทางความร่วมมือบางส่วนด้วย"

"ช่องทางความร่วมมือที่ว่านี่ไว้ใจได้แน่นะ"

"ไว้ใจได้ครับ"

ปลายสายเงียบไปอีกครั้ง

เฉินฉี่ได้ยินเสียงลมหายใจทุ้มต่ำแว่วมาจากโทรศัพท์ ไม่ใช่การถอนหายใจ แต่เป็นหลินเจี้ยนกั๋วกำลังขบคิดถึงคำถามถัดไป

"ตอนนี้บริษัทแกมีกี่คนแล้วล่ะ"

"สองคนครับ กำลังเปิดรับสมัครอยู่"

"สองคนเนี่ยนะ" น้ำเสียงสูงขึ้นมาครึ่งระดับ "คนแค่สองคนจะไปทำพลังงานใหม่อะไรได้"

"ห้องแล็บกำลังปรับปรุงอยู่ครับ กำลังสั่งซื้อเครื่องมืออุปกรณ์ ส่วนหัวหน้าทีมเทคนิคก็กำลังตามหาตัวอยู่"

"เจอหรือยังล่ะ"

"มีเป้าหมายแล้วครับ แต่ยังไม่ได้คุย"

เงียบกริบ

ความเงียบอันยาวนานเข้าปกคลุม

เฉินฉี่รออยู่ เขารู้ดีว่าหลินเจี้ยนกั๋วยังมีเรื่องจะพูดอีก สไตล์การคุยของชายชราคนนี้เหมือนตอนนั่งประชุมในหน่วยงานราชการไม่มีผิด ก่อนจะพูดต้องคิดทบทวนคำถามทั้งหมดรอบหนึ่งก่อน แล้วค่อยไล่ซักทีละข้อ

"เรื่องที่บริษัทกองทุนเดิมของแกเกิดเรื่องระเบิดตู้มขึ้นมาน่ะ รายชื่อเฝ้าระวังปลดออกหรือยัง"

"ยังครับ แต่รายชื่อเฝ้าระวังไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการที่ผมออกมาเปิดบริษัทเอง"

"แล้วถ้าเกิดวันหน้ามันส่งผลกระทบขึ้นมาล่ะ"

"ถ้าถึงตอนนั้นก็รอให้มันปลดไปครับ ฝีมือผมไม่ได้ขึ้นอยู่กับชื่อบนกระดาษแผ่นนั้นสักหน่อย"

ปลายสายเงียบงันไปอีกครั้ง

ความเงียบครั้งนี้ต่างจากเมื่อครู่ ก่อนหน้านี้คือคิดหาคำถาม แต่คราวนี้เหมือนกำลังขบคิดอะไรบางอย่าง

กำลังขบคิดประโยคที่เขาเพิ่งพูดออกไปเมื่อกี้

เฉินฉี่แอบนับวินาทีอยู่ในใจเงียบๆ

หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า

"ดูแลสุขภาพตัวเองบ้างล่ะ อย่าเอาแต่นอนดึก"

จู่ๆ น้ำเสียงของหลินเจี้ยนกั๋วก็ทุ้มลง ต่างจากน้ำเสียงเค้นซักฟอกเมื่อครู่ลิบลับ

"แม่เขาบอกว่าเมื่อก่อนตอนแกอยู่ไอ้บริษัทกองทุนอะไรนั่น นอนดึกทุกวันจนผมร่วงไปตั้งเป็นกระจุก"

"ไม่ร่วงครับ"

"แม่เขาบอกว่าร่วงก็คือร่วงสิ"

มุมปากของเฉินฉี่กระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

"แล้วก็นะ" หลินเจี้ยนกั๋วกลับไปวางมาดข้าราชการเกษียณอีกครั้ง แต่น้ำเสียงนุ่มนวลลงกว่าเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด "ช่วงนี้เนี่ยนเนี่ยนเป็นยังไงบ้าง วันก่อนตอนวิดีโอคอลคุยกัน ยัยหนูบอกว่ากำลังเรียนเต้นอยู่"

"เรียนมาได้สองเดือนแล้วครับ ก็ไปได้สวยดี"

"แพงไหมล่ะ"

"ก็พอไหวครับ"

"เท่าไหร่ล่ะ"

เฉินฉี่ลังเลไปหนึ่งวินาที "เทอมละแปดพันแปดครับ"

ปลายสายชะงักลมหายใจไปจังหวะหนึ่ง

"จะให้ฉันโอนไปให้ไหมล่ะ"

"พ่อครับ ไม่รบกวนคุณพ่อหรอกครับ"

"ใครบอกว่าจะให้แก ฉันจะให้หลานสาวฉันต่างหาก ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับแกสักนิด"

เฉินฉี่ที่อยู่ในห้องทำงานหลุดยิ้มให้กับโทรศัพท์

ไม่ได้ส่งเสียงอะไร แค่มุมปากยกโค้งขึ้นนิดหนึ่ง

"เอาเถอะ แค่นี้แหละ"

พูดจบอีกฝ่ายก็กดวางสายไป

ระยะเวลาการโทร สี่นาทีสิบสองวินาที

เฉินฉี่มองหน้าจอที่ขึ้นว่าการสนทนาสิ้นสุดลง ก่อนจะวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะ

แว่วเสียงนกร้องมาจากนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่าเป็นนกอะไร แต่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วร่าเริงดีทีเดียว

ประตูห้องทำงานถูกเคาะสองครั้ง

หลินหว่านถังชะโงกหน้าเข้ามาครึ่งหนึ่ง

"พ่อฉันเหรอคะ"

"อืม"

"พ่อว่ายังไงบ้างคะ"

"ถามเรื่องบริษัท ถามเรื่องเนี่ยนเนี่ยน เตือนว่าอย่านอนดึก แล้วก็บอกว่าผมร่วง"

หลินหว่านถังยืนพิงกรอบประตู

"คุณก็ผมร่วงจริงๆ นี่คะ"

"ผมไม่ได้ร่วงสักหน่อย"

"บนอ่างล้างหน้าทุกเช้ามีผมคุณร่วงอยู่ตลอดนั่นแหละ ฉันนับดูแล้ว เฉลี่ยวันละเจ็ดเส้น"

"...คุณจะไปนับทำไมเนี่ย"

"ความเคยชินของสายอาชีพไงคะ เภสัชกรนับของได้แม่นยำกว่านับเงินเสียอีก"

เฉินฉี่ถึงกับพูดไม่ออก

"แล้วมีอะไรอีกไหมคะ" หลินหว่านถังถาม

"ยังบอกให้เอาใบเสร็จค่าคอร์สเต้นไปให้เขาด้วย"

"มาไม้นี้อีกแล้ว คราวก่อนเรื่องเค้กก็เหมือนกัน"

"เขาก็เป็นคนแบบนี้แหละ อยากจะให้เงินแท้ๆ แต่ก็ปากแข็งเกินกว่าจะพูดตรงๆ ว่า 'ฉันให้เงินแก' เลยต้องหาข้ออ้างอ้อมค้อมไปเรื่อย"

หลินหว่านถังไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืด

เธอเดินมาที่โต๊ะทำงาน แล้วเหลือบมองเอกสารที่เฉินฉี่กำลังร่างอยู่

"ระเบียบการบริหารความเหมาะสมของผู้ลงทุน" เขียนไปได้สองพันกว่าตัวอักษร ลบแก้ทิ้งไปตั้งเยอะแล้วก็พิมพ์เพิ่มเข้าไปใหม่อีกไม่น้อย เคอร์เซอร์บนหน้าจอยังกะพริบวิบวับอยู่ที่ท้ายบรรทัด

"เขียนถึงไหนแล้วคะ"

"วางโครงร่างเสร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว ส่วนข้อกำหนดย่อยยังนั่งแกะตามแบบฟอร์มมาตรฐานของทนายโจวอยู่"

"เอามาให้ฉันช่วยดูหน่อยสิ"

"คุณไม่ได้จบนิติศาสตร์มาสักหน่อย"

"แต่ฉันอ่านหนังสือออกนี่คะ"

เธอเลื่อนเก้าอี้มานั่งลงข้างๆ เขา แล้วเริ่มกวาดสายตาอ่านตั้งแต่ต้น

อ่านไปได้สักสามนาที เธอก็จิ้มนิ้วไปที่จุดหนึ่ง

"ข้อนี้ 'ผู้ลงทุนพึงทำความเข้าใจความเสี่ยงในการลงทุนอย่างถ่องแท้และลงนามในเอกสารเปิดเผยความเสี่ยง' ตรงวงเล็บข้างหลังที่คุณเขียนว่า 'รูปแบบเฉพาะรอการกำหนด' น่ะ ไม่ต้องรอกำหนดแล้วค่ะ ไปขอแบบฟอร์มมาตรฐานจากทนายโจวมาใส่ไว้เลย ปล่อยค้างไว้แบบนี้ไม่ดีหรอก"

เฉินฉี่หันไปมองเธอ

"คุณนี่จับจุดบกพร่องเก่งเหมือนกันแฮะ"

"ทุกวันนี้ฉันต้องจมอยู่กับเอกสารกำกับยาและระเบียบการบริหารในห้องจ่ายยาตั้งเท่าไหร่ เรื่องหาช่องโหว่น่ะงานถนัดของฉันอยู่แล้วค่ะ"

เธอผุดลุกขึ้นยืน

เดินไปถึงหน้าประตู

"ตอนพ่อโทรมา น้ำเสียงดูอ่อนลงกว่าคราวก่อนบ้างไหมคะ"

"อ่อนลงนิดหน่อย"

"งั้นก็โอเคแล้วค่ะ"

เธอเดินออกไป

เฉินฉี่นั่งอยู่ตามลำพังในห้องทำงาน

พอกดส่งเรียบร้อย เขาก็ก้มมองประวัติการโทรของหลินเจี้ยนกั๋วบนหน้าจอมือถืออีกแวบหนึ่ง

ชายชราคนนี้ ตอนโทรมาหนแรกถามว่า "แกจะเอาอะไรไปจ่ายค่าเช่าบ้าน"

พอโทรมาหนที่สอง ถามว่า "ภาครัฐมีนโยบายสนับสนุนไหม" "เทคโนโลยีเอามาจากไหน" "รายชื่อเฝ้าระวังปลดออกหรือยัง"

ประเด็นที่คุยกันเริ่มยกระดับขึ้นเรื่อยๆ

จากที่เคยระแวงสงสัยว่ามีเงินไหม เปลี่ยนมาเป็นเริ่มศึกษาว่าเรื่องที่เขากำลังลงมือทำนั้นเป็นไปได้จริงหรือเปล่า

เขาจดข้อความบรรทัดหนึ่งลงในสมุดบันทึก

พ่อตาเริ่มค้นคว้าหาข้อมูลแล้ว

ด้านหลังใส่วงเล็บไว้คู่หนึ่ง ในวงเล็บเขียนไว้สองคำว่า สัญญาณดี