ตอนที่ 60
บทที่ 60 ปัญหาของติ่งเฟิง
minibunny · 5,919 ตัวอักษร
ข้อความจากจ้าวเป่ยเด้งเข้ามา
"เหล่าเฉิน!!! เรื่องใหญ่แล้วเว้ย!!! นั่งเก้าอี้ไว้แน่นๆ เลยนะเว้ย!!!"
เปิดหัวด้วยเครื่องหมายอัศเจรีย์สามตัว สำหรับข้อความของจ้าวเป่ย จำนวนเครื่องหมายอัศเจรีย์จะแปรผันตามระดับความร้ายแรงของเรื่อง เริ่มต้นที่สามตัว สิ้นสุดที่เก้าตัว
ตอนนั้นเฉินฉี่กำลังตรวจรับเวิร์กสเตชันเคมีไฟฟ้าเครื่องใหม่ที่เพิ่งมาส่งตรงชั้นหนึ่งของห้องแล็บ ทั้งสองเครื่องสั่งตรงมาจากโรงงานผลิต กล่องกระดาษใหญ่กว่าตู้เย็นเสียอีก ช่างกำลังแกะกล่องบรรจุภัณฑ์ แผ่นโฟมกันกระแทกแตกกระจายเกลื่อนพื้น กลิ่นพลาสติกกับโลหะเฉพาะตัวของอุปกรณ์ใหม่ลอยอบอวลไปทั่ว
มือหนึ่งของเขาประคองกล่องกระดาษ อีกมือล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดดูข้อความ
"ติ่งเฟิงของหลิวฮั่นเหวินโดนคณะกรรมการบริหารเขตพัฒนาเศรษฐกิจสั่งระงับแล้วว่ะ"
มือของเฉินฉี่ที่แตะอยู่บนกล่องกระดาษชะงักไปเล็กน้อย
ข้อความถัดมาของจ้าวเป่ยถูกส่งมารัวๆ เป็นข้อความเสียง เขากดเปิดฟังข้อความแรก
"เหล่าเฉิน แกฟังฉันนะ! วันนี้เพื่อนฉันที่คณะกรรมการบริหารเขตพัฒนาเศรษฐกิจแอบเปรยให้ฟัง! เงินอุดหนุนสนับสนุนภาคอุตสาหกรรมที่ติ่งเฟิง นิวเอเนอร์จี อินดัสเทรียล กรุ๊ป ยื่นขอไปน่ะ โดนทีมตรวจสอบโครงการของคณะกรรมการบริหารเบรกไว้แล้ว!"
ข้อความที่สอง "ทีมตรวจสอบตรวจเจอว่าเอกสารยื่นเรื่องที่ติ่งเฟิงส่งไปมีปัญหา ข้อแรก ที่ตั้งห้องแล็บที่พวกมันกรอก ดันเป็นที่ดินตรงนี้ของเรา! โรงงานเคมีเหิงหย่วน! ทั้งที่แกจ่ายเงินสดกวาดซื้อขาดไปตั้งนานแล้ว! กรรมสิทธิ์ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกมันเลยแม้แต่สลึงเดียว!"
ข้อความที่สาม "ข้อสอง รายชื่อทีมเทคนิคที่พวกมันใส่ไว้มีสามคน เพื่อนฉันไปสืบมา ปรากฏว่ามีสองคนไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยว่าโดนเอาชื่อไปใส่! คนหนึ่งเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง อีกคนเป็นวิศวกรเกษียณของสถาบันวิจัยแห่งหนึ่ง ทางนั้นบอกว่าไม่เคยเซ็นสัญญาอะไรกับติ่งเฟิงเลยสักฉบับ!"
ข้อความที่สี่ "ข้อสาม เอกสารรับรองคุณสมบัติของพันธมิตรร่วมทุน ก็คือผู้หญิงใส่ส้นสูงที่เคยเจอกันตรงโรงงานคราวก่อนนั่นไง ที่อ้างตัวว่าเป็นตัวแทนกองทุนอุตสาหกรรมอะไรสักอย่าง คณะกรรมการบริหารไปตรวจสอบดู กองทุนนั้นโดนสมาคมสั่งเพิกถอนทะเบียนไปตั้งแต่ปีที่แล้วโน่นแล้ว!"
พอฟังข้อความเสียงทั้งสี่จบ เฉินฉี่ก็เก็บโทรศัพท์มือถือกลับเข้ากระเป๋า
ช่างที่อยู่ข้างๆ หันมาถาม "เถ้าแก่เฉินครับ เวิร์กสเตชันวางไว้ตรงไหนดีครับ"
"ชั้นสองครับ ชิดผนังฝั่งหน้าต่างทิศใต้"
เขาช่วยช่างยกเวิร์กสเตชันเครื่องแรกขึ้นไปบนชั้นสอง ตัวเครื่องหนักกว่าห้าสิบกิโลกรัม สองคนช่วยกันแบกขึ้นบันได พอถึงจุดเลี้ยวระหว่างชั้นหนึ่งกับชั้นสอง เขาก็เกือบจะสะดุดไปทีหนึ่ง
หลังจากวางอุปกรณ์ลงแล้ว เขาก็เดินไปยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างครู่หนึ่ง
นอกหน้าต่างคือเส้นขอบฟ้าโทนเทาแกมเขียวของเขตพัฒนาเศรษฐกิจ ปล่องควันต้นนั้นที่อยู่ไกลลิบยังคงพ่นควันสีขาวออกมา สี่เดือนก่อนตอนที่เขามาดูสถานที่แห่งนี้เป็นครั้งแรก เขาก็มองเห็นปล่องควันต้นนั้น
วันนั้นหลิวฮั่นเหวินก็อยู่ที่นี่ด้วย
สวมสูทสั่งตัดสีน้ำเงินเข้ม ข้อมือใส่ปาเต็ก ฟิลิปป์ ตบไหล่เขาแล้วพูดว่า "ตำแหน่งเซลส์ ฐานเงินเดือนไม่สูง แต่เปอร์เซ็นต์คอมมิชชันมีช่องให้ทำได้เยอะ"
จากนั้นเขาก็จ่ายเงินสด 2.8 ล้านกวาดประมูลซื้อที่ดินแห่งนี้ไป
ส่วนข้อเสนอ 1.5 ล้านแบ่งจ่ายสามงวดของหลิวฮั่นเหวิน ไม่แม้แต่จะสร้างแรงกระเพื่อมอะไรได้
มาตอนนี้ หลิวฮั่นเหวินกลับเอาที่อยู่ซึ่งไม่ได้เป็นของตัวเองตั้งนานแล้ว ไปยื่นขอเงินอุดหนุน
แบบนี้ไม่เรียกว่าคิดจะฮุบเงินอุดหนุนแล้ว เรียกว่าโง่
โทรศัพท์มือถือของเขาสั่นขึ้นมาอีกครั้ง
ฟางจื้อหย่วน
ข้อความวีแชต "ติ่งเฟิงกำลังจะซวยแล้ว"
เฉินฉี่มองข้อความนี้
คนอย่างฟางจื้อหย่วน ยืนอยู่ตรงกลางตลอดเวลา แทงกั๊กสองฝั่ง เอาอกเอาใจทั้งสองทาง คราวก่อนรับหน้ามาหยั่งเชิงแทนหลิวฮั่นเหวิน พอหยั่งเชิงเสร็จก็พลิกหน้ามาส่งข่าวให้เขา
ไม้หลักปักเลนก็มีประโยชน์ในแบบของไม้หลักปักเลน อย่างน้อยในแง่ของการกระจายข่าว เขาก็เป็นสถานีทวนสัญญาณชั้นดีคนหนึ่ง
เฉินฉี่ตอบกลับไปสั้นๆ สองคำ "รับทราบ"
เขาไม่คิดจะเข้าไปยุ่มย่าม
เรื่องที่หลิวฮั่นเหวินคิดจะฮุบเงินอุดหนุน คณะกรรมการบริหารเขตพัฒนาเศรษฐกิจก็ดำเนินการไปตามขั้นตอนอยู่แล้ว เอกสารตรงไหนต้องส่งเพิ่มก็สั่งให้ส่งเพิ่ม เรื่องไหนต้องยกเลิกก็ยกเลิกไป หากเข้าข่ายแจ้งข้อมูลเท็จ นั่นก็กลายเป็นคดีความทางกฎหมายแล้ว
สิ่งที่เฉินฉี่ต้องทำมีเพียงเรื่องเดียว สร้างห้องแล็บของตัวเองให้เสร็จ ติดตั้งอุปกรณ์ของตัวเองให้พร้อม ตามหาคนของตัวเองให้เจอ
เขาเดินกลับลงมาที่ชั้นหนึ่ง
ช่างกำลังแกะกล่องบรรจุภัณฑ์ของเวิร์กสเตชันเครื่องที่สองอยู่
จ้าวเป่ยวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาจากหน้าประตู ในมือถือแก้วมัคใบเดิมของตัวเอง ส่วนพลูด่าง... พลูด่างไม่ได้ยกมาด้วย มันหนักจนยกไม่ไหว
"เหล่าเฉิน! แกได้ยินเรื่องหรือยัง เรื่องของติ่งเฟิงน่ะ!"
"ได้ยินแล้ว"
"แกไม่ตื่นเต้นเหรอวะ ไม่ดีใจหน่อยเหรอ"
"มีอะไรให้ต้องดีใจล่ะ"
"คู่แค้นแกกำลังจะพังแล้วนะเว้ย! คราวก่อนมันยังมายืนเยาะเย้ยแกตรงนี้อยู่เลย ตอนนี้ตัวมันเองดัน..."
"เขาไม่ใช่คู่แค้นของผม" เฉินฉี่เตะแผ่นโฟมชิ้นหนึ่งไปชิดโคนผนัง "เขาเป็นแค่คนที่ไม่เกี่ยวอะไรกับผมเลยสักนิด เขาจะทำอะไร หรือจะเจอเรื่องซวยอะไร ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับผมทั้งนั้น"
จ้าวเป่ยอ้าปากค้าง
เขาอยากจะเถียง แต่พอเห็นสายตาของเฉินฉี่ คำพูดที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากก็ถูกกลืนกลับลงคอไป
แววตาคู่นั้นไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำ แต่มันคือความไม่ใส่ใจจริงๆ
ไม่ใช่แกล้งทำเป็นไม่แยแส แต่เป็นความเมินเฉยในระดับที่ว่า 'คลาสของผมไม่ได้อยู่ในลู่เดียวกันกับแกแล้ว'
จ้าวเป่ยถือแก้วมัคยืนนิ่งอยู่นานสองนาน
"งั้นฉันไปดูฟิล์มกันความร้อนหน่อยดีกว่าว่าติดเสร็จหรือยัง"
"ไปเถอะ"
จ้าวเป่ยหมุนตัวเดินออกไป แต่เดินไปได้แค่สองก้าวก็หันกลับมาอีก
"จริงสิเหล่าเฉิน พลูด่างผลิใบใหม่ออกมาอีกใบแล้วนะ ใบที่แปดแล้วเว้ย"
"อืม"
"ฉันว่านี่เป็นลางดีนะ"
"คนทำงานสายการเงินอย่างแกเชื่อเรื่องฮวงจุ้ยพลูด่างด้วยเหรอ"
"คนทำงานสายการเงินที่ยังต้องกัดฟันสู้แบบฉัน จะเชื่ออะไรมันก็ไม่แปลกทั้งนั้นแหละ"
เขาถือแก้วเดินขึ้นบันไดไป
เฉินฉี่ยืนอยู่ตรงโถงชั้นหนึ่งเพียงลำพัง
เวิร์กสเตชันเคมีไฟฟ้าที่เพิ่งมาส่งยังคงมีกลิ่นอายโลหะจางๆ เศษกล่องบรรจุภัณฑ์เกลื่อนกลาดเต็มพื้น หลอดไฟฟลูออเรสเซนต์เหนือศีรษะส่งเสียงหึ่งๆ แว่วมาเป็นระยะ
เขาเดินไปที่ริมหน้าต่าง
ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา
เปิดสมุดรายชื่อ เลื่อนหาชื่อหนึ่ง
ซูหมิงเจ๋อ
โพสต์ในเว็บบอร์ดที่เขาเคยเจออย่าง 'ทิศทางการวิจัยวัสดุขั้วแคโทดของแบตเตอรี่โซเดียมไอออน กำลังมองหาพันธมิตรร่วมทุนที่มีเงินทุนและสถานที่' ยังคงถูกบันทึกไว้ในรายการโปรด ยอดคนเข้าชมยังคงน่าเวทนาเหมือนเดิม ไม่มีใครเข้ามาตอบใหม่เลยสักข้อความ
การปรับปรุงห้องแล็บเสร็จสมบูรณ์แล้ว อุปกรณ์ก็มาถึงแล้ว
ศาลเจ้าสร้างเสร็จแล้ว
เรื่องของพระพุทธรูป ก็เริ่มคิดอ่านได้แล้ว
เขากดออกจากหน้าสมุดรายชื่อโดยไม่ได้โทรออก
ไม่ต้องรีบร้อน
รอให้ติดตั้งและทดสอบระบบอุปกรณ์ทั้งหมดให้เรียบร้อยก่อนค่อยไปเทียบเชิญ การไปหาเขาแบบมือเปล่ากับการไปแบบมีของพร้อมติดมือ ประสิทธิผลต่างกันเป็นสิบเท่า
เขาเปิดสมุดบันทึกไปที่หน้าของ 'ซูหมิงเจ๋อ'
ใต้ชื่อนั้น ข้อความบรรทัดที่เขียนไว้ว่า 'สร้างศาลเจ้าให้เสร็จก่อน ค่อยอัญเชิญพระพุทธรูป' ถูกจดทิ้งไว้ตรงนั้นนานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น