บทที่ 61 ซูหมิงเจ๋อมาหาเองถึงที่

อุณหภูมิลดฮวบลงแล้ว

เพียงชั่วข้ามคืนอุณหภูมิลดฮวบลงไปถึงสิบองศา พอตื่นเช้ามาก็เห็นแผ่นน้ำแข็งบางๆ เกาะอยู่ตามกระถางต้นไม้ตรงระเบียง เนี่ยนเนี่ยนเกาะกระจกบานใหญ่จรดพื้นพลางมองออกไปข้างนอก นิ้วป้อมๆ วาดเป็นรูปวงกลมลงบนกระจก

"ปะป๊า หน้าหนาวมาแล้ว!"

"อืม"

"งั้นซานตาคลอสก็ใกล้จะมาแล้วสิ!"

"ซานตาคลอสเขารับผิดชอบแค่ต่างประเทศ ลูกรอเทศกาลตรุษจีนเถอะ"

"ตรุษจีนมีอะไรเหรอคะ?"

"มีอั่งเปา"

"อั่งเปาซองใหญ่แค่ไหนคะ?"

"ก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของคุณตาหนูนั่นแหละ"

เนี่ยนเนี่ยนทำท่าครุ่นคิดอย่างจริงจัง "คราวที่แล้วคุณตาให้หนูสองร้อย ปีนี้หนูขอให้คุณตาให้ห้าร้อยได้ไหมคะ?"

"ลองดูสิ"

"ถ้าเกิดคุณตาไม่ให้ล่ะคะ?"

"งั้นหนูก็จะได้เรียนรู้คำคำหนึ่ง ที่เรียกว่า 'ถูกปฏิเสธ'"

"ถูกปฏิเสธคืออะไรเหรอคะ?"

"ก็คือของที่หนูอยากได้ แต่คนอื่นเขาบอกว่าไม่ให้ไงล่ะ"

เนี่ยนเนี่ยนขมวดคิ้วน้อยๆ พยายามทำความเข้าใจเรื่องนี้ สีหน้าฟ้องชัดเจนว่ายอมรับไม่ค่อยได้

"งั้นหนูก็จะร้องไห้ พอหนูร้องไห้ คุณตาก็ยอมให้แล้ว"

เฉินฉี่มองดูลูกสาว

เพิ่งจะสี่ขวบครึ่งแท้ๆ แต่ดันกุมหัวใจสำคัญของเทคนิคการเจรจาต่อรองได้แล้ว นั่นคือการสร้างแรงกดดันทางอารมณ์

บ่ายวันนั้น เฉินฉี่จึงพาเนี่ยนเนี่ยนออกไปซื้อเสื้อผ้ากันหนาว

ชุดซ้อมของคลาสเรียนเต้นนั้นบางเกินไป ใส่ช่วงฤดูใบไม้ร่วงยังพอไหว แต่พอเข้าหน้าหนาว เครื่องทำความร้อนในห้องเรียนกลับไม่ค่อยเสถียร อากาศหนาวจนเนี่ยนเนี่ยนจมูกแดงแจ๋ สัปดาห์ก่อนพอกลับมาถึงบ้านยังจามไปตั้งสองที

ร้านเสื้อผ้าเด็ก

เนี่ยนเนี่ยนรื้อเลือกไปมาอยู่หน้าชั้นวางสินค้า

"ปะป๊า ตัวนี้! สีชมพู! มีรูปหมีน้อยด้วย!"

"เอาสิ"

"แล้วก็ตัวนี้ด้วย! สีขาว! มีกากเพชรวิบวับ!"

"เอาด้วยเหมือนกัน"

"ทำไมปะป๊าถึงยอมเอาหมดเลยล่ะ? ปะป๊าไม่ดูราคาหน่อยเหรอคะ?"

เฉินฉี่ชะงักไปเล็กน้อย

"หนูเริ่มสนใจเรื่องราคาตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?"

"หม่ามี้บอกค่ะ หม่ามี้บอกว่าซื้อของต้องดูราคา ของแพงใช่ว่าจะดีเสมอไป ส่วนของถูกก็ใช่ว่าจะแย่สักหน่อย"

เฉินฉี่ยกนิ้วโป้งให้หลินหว่านถังอยู่ในใจเงียบๆ ยีนความประหยัดมัธยัสถ์นี่ถ่ายทอดทางพันธุกรรมแล้วสินะ

"วันนี้ไม่ต้องดูหรอก ตัวไหนที่หนูชอบ ปะป๊าเหมาให้หมดเลย"

"จริงเหรอคะ?"

"จริงสิ"

"งั้นหนูเอาตัวนั้น!" เนี่ยนเนี่ยนชี้ไปยังเสื้อคลุมเต้นระบำติดเลื่อมวิบวับบนชั้นบนสุด ป้ายราคาเขียนเอาไว้ว่า 498

"หยิบลงมาเลย"

"ปะป๊าแน่ใจเหรอ?"

"เนี่ยนเนี่ยน หนูไปหัดพูดคำว่า 'แน่ใจเหรอ' เลียนแบบผู้ใหญ่มาจากไหนน่ะ?"

"หม่ามี้ชอบพูดแบบนี้ตลอดเลยนี่คะ! ทุกครั้งที่ปะป๊าบอกว่าจะซื้ออะไร หม่ามี้ก็จะพูดว่า 'คุณแน่ใจเหรอ?'"

เฉินฉี่โดนชีวิตประจำวันของคู่สามีภรรยาย้อนกลับมาแทงข้างหลังเข้าให้เต็มเปา

พนักงานร้านที่ยืนอยู่ข้างๆ พยายามกลั้นขำ พลางเอื้อมมือไปหยิบเสื้อคลุมตัวนั้นลงมาให้

ตอนคิดเงินจ่ายไปทั้งหมดหนึ่งพันสองร้อยหยวน ได้ชุดซ้อมมาสองชุดกับเสื้อคลุมเต้นอีกหนึ่งตัว

เนี่ยนเนี่ยนกอดถุงชอปปิงเดินไปตามถนน แก้มกลมๆ แดงปลั่งเพราะความหนาว

"ปะป๊า"

"หืม"

"พอหนูโตขึ้น หนูจะซื้อเสื้อผ้าให้ปะป๊านะ"

"ได้สิ จะซื้ออะไรให้ล่ะ?"

"ไม่รู้สิคะ แต่ไม่ซื้อสีเทาแบบของปะป๊าแน่นอน มันขี้เหร่เกินไป"

"...ขอบใจนะ"

ตกกลางคืน

ห้าทุ่มครึ่ง

เนี่ยนเนี่ยนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงเจ้าหญิงใต้ผ้าห่มสีชมพู ในอ้อมแขนกอดตุ๊กตาเพนกวินตัวนั้นไว้ เสื้อคลุมเต้นติดเลื่อมตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อมาถูกพับเรียบร้อยอยู่ข้างหมอน

เฉินฉี่นั่งอยู่ในห้องหนังสือ

หน้าจอมอนิเตอร์สว่างโร่อยู่เครื่องหนึ่ง บนหน้าจอแสดงแบบฟอร์มเอกสารการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ที่ทนายโจวส่งมาให้ เขาอ่านทำความเข้าใจอย่างละเอียดจนถึงหน้าที่สี่สิบสามแล้ว

ตรงมุมโต๊ะมีตราประทับทองเหลืองของบริษัทวางอยู่สามอัน

บริษัท ฉี่ถัง เทคโนโลยี จำกัด

ใต้คีย์บอร์ดยังกดทับภาพวาด "ปะป๊าคือซูเปอร์แมน" ของเนี่ยนเนี่ยนเอาไว้ ขอบกระดาษวาดเขียนเริ่มงอนิดๆ จากไอความร้อนของคอมพิวเตอร์

เขาหยิบมันขึ้นมาดู

ตัวการ์ตูนลายเส้นก้างปลา วงรัศมีสีเหลือง กับตัวอักษรสี่ตัวที่เขียนโย้เย้ไปมา

ก่อนจะวางกลับเข้าที่เดิม

แล้วพลิกอ่านเอกสารต่อ

พลิกไปถึงหน้าที่สี่สิบสาม "ผู้จัดการกองทุนต้องจัดให้มีระบบการเปิดเผยข้อมูลที่สมบูรณ์ เพื่อให้มั่นใจว่านักลงทุนจะได้รับข้อมูลการดำเนินงานของกองทุนอย่างทันท่วงที ครบถ้วน และถูกต้องแม่นยำ..."

จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเขาก็สั่นขึ้น

ไม่ใช่จ้าวเป่ย ไม่ใช่หลินเจี้ยนกั๋ว และไม่ใช่ฟางจื้อหย่วน

แต่เป็นข้อความส่วนตัวจากในเว็บบอร์ด

ไอดีผู้ส่งเป็นชื่อที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

เนื้อหามีเพียงสองบรรทัดสั้นๆ:

"สวัสดีครับ ผมซูหมิงเจ๋อ เห็นกระทู้ที่คุณแนะนำทิศทางของแบตเตอรี่โซเดียมไอออนในเว็บบอร์ด ผมกำลังมองหาพาร์ตเนอร์ร่วมมืออยู่พอดี สะดวกคุยกันไหมครับ?"

เฉินฉี่จ้องข้อความนั้นตาไม่กะพริบ

ปลายนิ้วค้างนิ่งอยู่เหนือหน้าจอ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

เขาเปิดสมุดบันทึกออก

พลิกไปยังหน้าที่มีชื่อ "ซูหมิงเจ๋อ"

ใต้บรรทัด "สร้างศาลเจ้าให้เสร็จก่อน ค่อยอัญเชิญพระพุทธรูป" นั้น รอยหมึกของข้อความที่เขียนไว้ว่า "ศาลเจ้าเสร็จแล้ว ต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ค่อยไปเทียบเชิญ" ยังคงใหม่อยู่เลย

เขายังไม่ทันได้ไปเทียบเชิญด้วยซ้ำ

พระพุทธรูปกลับเสด็จมาเองเสียแล้ว

เฉินฉี่วางโทรศัพท์มือถือลง

ลุกขึ้นยืน เดินออกไปที่ระเบียง

ใบของต้นพลาทานัสบนถนนปินเจียงร่วงโรยจนหมดสิ้น กิ่งก้านโกร๋นเกลากางแผ่ใต้แสงไฟถนน ดูราวกับโครงกระดูกสีดำเรียงรายเป็นทิวแถว

เหนือผิวน้ำมีหมอกลง แสงไฟสัญญาณเดินเรือสีแดงและสีเขียวกะพริบวูบวาบอยู่กลางม่านหมอก ราวกับดวงตาสองดวงที่พร่ามัวไร้ทิศทาง

เขาสูดอากาศหนาวเย็นในค่ำคืนฤดูหนาวเข้าลึกๆ เต็มปอด

ความเย็นเฉียบแล่นผ่านลำคอ ลึกไปจนถึงปอด

เขาไม่รีบร้อนตอบข้อความ

คืนนี้ยังไม่ตอบ

รอพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน

เรื่องสำคัญบางเรื่อง มีค่าพอให้ใช้เวลาคิดทบทวนตลอดทั้งคืนก่อนตัดสินใจ

เขาหันหลังเดินกลับเข้าห้องหนังสือ

ตอนเดินผ่านห้องนั่งเล่น ก็เห็นจานแอปเปิลที่หลินหว่านถังปอกเตรียมไว้วางอยู่บนโต๊ะน้ำชา

สี่ชิ้น เรียงไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ด้านข้างมีกระดาษโพสต์อิทแผ่นหนึ่งวางทับอยู่

ลายมือของเธอเขียนเป็นระเบียบเรียบร้อยทุกเส้นสาย:

"อย่านอนดึกเกินไปนะ พรุ่งนี้คุณต้องไปส่งเนี่ยนเนี่ยน"

เขาหยิบแอปเปิลขึ้นมากัดคำหนึ่ง

หวาน

แอปเปิลหน้าหนาวหวานกว่าฤดูใบไม้ร่วง ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

เขาเปิดสมุดบันทึกไปหน้าใหม่

เขียนข้อความลงไปหนึ่งบรรทัด:

ซูหมิงเจ๋อมาหาเองถึงที่

เขาปิดสมุดบันทึก ดับไฟ

พอเดินเข้าไปในห้องนอน ลมหายใจของหลินหว่านถังก็แผ่วเบาสม่ำเสมอ

บนโต๊ะข้างเตียงมีน้ำเปล่าวางอยู่แก้วหนึ่ง

น้ำยังอุ่น อุณหภูมิกำลังพอดีเหมือนเช่นเคย

เขาจิบไปอึกหนึ่ง

แล้วล้มตัวลงนอน

ก่อนหลับตาลง ภาพสามภาพก็ผุดวาบขึ้นมาในหัว

เอกสารการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์หกสิบเจ็ดหน้าที่ยังอ่านไม่จบ เวิร์กสเตชันเคมีไฟฟ้าที่เพิ่งมาส่งถึงห้องแล็บในเขตพัฒนาเศรษฐกิจ ข้อความสองบรรทัดในกล่องข้อความส่วนตัวบนเว็บบอร์ด

เส้นทางสายการเงินเส้นหนึ่ง ภาคอุตสาหกรรมการผลิตจริงอีกเส้นหนึ่ง

สองเส้นทางในค่ำคืนฤดูหนาวนี้ กำลังค่อยๆ เคลื่อนเข้าหาจุดบรรจบเดียวกันอย่างเงียบเชียบ

เขาหลับตาลง

สายลมนอกหน้าต่างพัดมาแผ่วเบา

แสงไฟจากเมืองใหญ่ลอดผ่านช่องผ้าม่าน ทอดเป็นเส้นสายบนเพดานห้อง ทั้งบางเฉียบและทอดยาวไกล

ราวกับเส้นทางสายหนึ่ง