บทที่ 62 ก่อนสิ้นปี

เฉินฉี่พิมพ์ตอบข้อความส่วนตัวของซูหมิงเจ๋อ

สั้นกระชับเพียงไม่กี่คำ

"สนใจครับ หลังตรุษจีนนัดเจอกันคุยรายละเอียด"

พิมพ์เสร็จก็จ้องหน้าจออยู่สองวินาที แล้วพิมพ์เสริมไปอีกประโยค: "อุปกรณ์ในห้องแล็บกำลังทยอยเข้ามาติดตั้ง ตอนเจอกันผมจะพาคุณไปดูสถานที่จริง"

พอส่งออกไปแล้ว เขาก็ไม่ได้รอให้อีกฝ่ายตอบกลับ

เขาปิดหน้าเว็บบอร์ด แล้วเปิดโปรแกรมเทรดฟิวเจอร์สขึ้นมาแทน

หน้าต่างระบบสว่างวาบขึ้นมาในหัว ตัวอักษรสีฟ้าไอซ์บลู เย็นเยียบยิ่งกว่ากระจกหน้าต่างในคืนฤดูหนาว

[การคาดการณ์กราฟระดับสัปดาห์ เลเวล 3 ใช้งานครั้งที่ 1 (สัปดาห์นี้เหลืออีก 1 ครั้ง)]

[สินทรัพย์อ้างอิง: สัญญาหลักน้ำมันดิบ (SC2401)]

[ทิศทาง: เปิดสถานะซื้อ (Long)]

[กรอบเวลา: สัปดาห์นี้วันพุธเปิดสถานะ → สัปดาห์หน้าวันอังคารปิดสถานะ]

[ประมาณการผลตอบแทนสะสม 5 วัน: +18%]

[เหตุการณ์กระตุ้น: ประเทศผู้ผลิตน้ำมันแห่งหนึ่งจะประกาศปรับลดกำลังการผลิตครั้งใหญ่เกินคาดในวันศุกร์นี้ ส่งผลให้อุปทานน้ำมันดิบทั่วโลกขาดแคลนหนักขึ้นอย่างฉับพลัน]

18% ในตลาดน้ำมันดิบ

เขาหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาคำนวณตัวเลข

สัดส่วนเงินวางหลักประกันของน้ำมันดิบอยู่ที่ 12% หรือคิดเป็นอัตราทดเลเวอเรจราวๆ 8 เท่า

เงินสดส่วนตัวในมือที่พอจะขยับขยายเอามาใช้ได้มีอยู่ยี่สิบห้าล้านกว่าหยวน ดึงออกมาสักสี่ล้านหยวนเพื่อใช้วางหลักประกันก็เพียงพอแล้ว

เงินสี่ล้านหยวนคูณเลเวอเรจ 8 เท่า... มูลค่าสัญญาจะพุ่งไปถึงสามสิบสองล้านหยวน

หากราคาปรับขึ้น 18% กำไรที่ได้จะตกราวๆ ห้าล้านเจ็ดแสนกว่าหยวน

เมื่อรวมเงินต้นเข้าไปด้วย สินทรัพย์รวมของเขาก็จะทะยานแตะสามสิบเอ็ดล้านหยวน

ทะลุเกินสามสิบล้านหยวน

เฉินฉี่หมุนปิดปลอกปากกา

ต้องรีบจัดตั้งกองทุนไพรเวตอิควิตี้ให้เรียบร้อย ต่อไปธุรกรรมการเงินทั้งหมดจะได้ดำเนินผ่านช่องทางที่ถูกต้องตามกฎระเบียบ จะเอาบัญชีส่วนตัวมาลุยดะแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว

เขาต่อสายหาจ้าวเป่ย

"เอกสารการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์อ่านเคี้ยวไปถึงหน้าที่เท่าไหร่แล้ว?"

น้ำเสียงของจ้าวเป่ยฟังดูเหนื่อยล้าเหมือนคนที่เพิ่งถูกล้อรถบดทับซ้ำไปซ้ำมา "สี่สิบสาม"

"เหลืออีกยี่สิบสี่หน้า"

"นายช่วยอย่าเอาตัวเลขมาตอกย้ำเตือนฉันได้ไหมว่าเหลืออีกเท่าไหร่? มันไม่ต่างอะไรกับการไปบอกคนที่กำลังปีนเขาว่า 'นายเพิ่งมาได้แค่สองในสามเองนะ' เลยสักนิด!"

"งั้นเอาแบบนี้แล้วกัน ถ้านายอ่านตรวจร่างแรกไม่เสร็จ โบนัสปลายปีก็ไม่ต้องเอา"

ปลายสายเงียบกริบไปหนึ่งวินาที

"หน้าที่สี่สิบสี่มันว่าด้วยเรื่องอะไรนะ? เดี๋ยวฉันรีบอ่านเดี๋ยวนี้เลย"

เฉินฉี่กดวางสาย

โทรศัพท์มือถือสั่นอีกครั้ง จ้าวเป่ยส่งข้อความตามหลังมา

"เหล่าเฉิน! พลูด่างใบที่เก้างอกออกมาแล้ว! ฉันรู้สึกว่ามันกำลังส่งสัญญาณบอกใบ้ให้ฉัน... กัดฟันสู้ให้ถึงที่สุด!"

"ที่พึ่งทางใจของนายคือต้นไม้กระถางเนี่ยนะ?"

"ที่พึ่งทางใจของนายคือเมียนาย! ที่พึ่งทางใจของฉันคือพลูด่าง! มันต่างกันตรงไหนไม่ทราบ?!"

"ต่างสิ เมียฉันปอกแอปเปิลให้กินได้ แต่พลูด่างของนายมีแต่จะทำใบไม้ร่วง"

จ้าวเป่ยไม่ตอบกลับมาอีก คงสำลักความจริงจนพูดไม่ออกไปแล้ว

ทุ่มตรง

หลินหว่านถังเลิกงานกลับมาถึงบ้าน

ตอนเปลี่ยนรองเท้า เธอก้มมองบริเวณโถงทางเข้า รองเท้าผ้าใบของเฉินฉี่วางเรียงอยู่อย่างเป็นระเบียบ ปลายรองเท้าหันออกข้างนอก ห้าปีมานี้ เป็นแบบนี้ทุกวันไม่เคยเปลี่ยน

เนี่ยนเนี่ยนนั่งวาดรูปอยู่ในห้องนั่งเล่น วันนี้เป็นหัวข้อ "หน้าหนาว"... บนกระดาษมีต้นไม้กิ่งก้านโกร๋นหนึ่งต้น ข้างๆ มีตัวการ์ตูนก้างปลาใส่เสื้อนวมสามตัวยืนอยู่

"หม่ามี้! ตัวสีแดงคือหนูค่ะ! ส่วนตัวสีเทาคือปะป๊า เพราะว่าปะป๊าแต่งตัวไม่สวยเลย!"

เฉินฉี่ชะโงกหน้าออกมาจากห้องหนังสือ ริมฝีปากขยับยุกยิกเหมือนอยากจะเถียง แต่ก็กลั้นคำพูดไว้ได้

หลินหว่านถังนั่งลงบนโซฟา พลิกอ่านบัญชีรายการยาไปสองสามหน้า แล้วปิดลง

"ปีใหม่กลับบ้านเกิดไหมคะ?"

"กลับสิ" เฉินฉี่เดินออกมาพิงขอบประตู

"กลับบ้านฝั่งไหนก่อนดี?"

"บ้านคุณก่อน วันที่สองของปีใหม่ค่อยไปบ้านผม"

หลินหว่านถังเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

เมื่อก่อนทุกปีต้องปรึกษากันอยู่นานสองนาน... เรื่องจะกลับบ้านใครก่อนกลายเป็นปัญหาโลกแตกที่มีระดับความยากไม่ต่างจากข้อพิพาทระหว่างอิสราเอลกับปาเลสไตน์

"คุณเป็นฝ่ายเสนอให้กลับบ้านฉันก่อนเหรอ?"

"คราวก่อนพ่อคุณโทรมาถามเรื่องบริษัท แสดงว่าท่านเริ่มหันมาสนใจแล้ว ต้องให้ท่านได้เห็นกับตาสักหน่อย"

"เห็นอะไรคะ?"

"เห็นว่าผมไม่ได้หลอกพาลูกสาวท่านมาลำบากไง"

มุมปากของหลินหว่านถังยกขึ้นเล็กน้อย ผุดรอยยิ้มบางเบาที่แทบสังเกตไม่เห็น

เธอลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องครัว

"กระดูกหมูตุ๋นไว้สองชั่วโมงแล้ว มีน่องไก่ด้วยนะ"

เนี่ยนเนี่ยนกระโดดตัวลอยทันที "น่องไก่! หนูจะกินสองน่อง!"

"ท้องหนูไม่ได้ใหญ่พอจะใส่น่องไก่ได้ถึงสองน่องหรอกนะ"

"หนูขยายกระเพาะให้ใหญ่ขึ้นได้ค่ะ!"

ระหว่างกินข้าว เนี่ยนเนี่ยนก็เอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"ปีใหม่พวกเราจะนั่งรถไฟความเร็วสูงไปไหมคะ?"

"นั่งสิ"

"รถไฟความเร็วสูงวิ่งเร็วไหมคะ?"

"เร็วมากเลยล่ะ"

"เร็วกว่าปะป๊าหาเงินไหมคะ?"

เฉินฉี่แทบสำลักกระดูกหมูในปากลงคอ

หลินหว่านถังที่นั่งซดน้ำแกงอยู่ฝั่งตรงข้าม สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด แต่ช้อนในชามแกงกลับชะงักค้างไปจังหวะหนึ่ง

กลางดึกตอนห้าทุ่ม

เนี่ยนเนี่ยนหลับไปแล้ว หลินหว่านถังก็กลับเข้าห้องนอนแล้วเช่นกัน

เฉินฉี่นั่งอยู่ในห้องหนังสือเพียงลำพัง

สมุดบันทึกเบื้องหน้าถูกเปิดกางไว้ บนหน้ากระดาษแผ่นใหม่มีข้อความเขียนไว้สองบรรทัด

ก่อนปีใหม่: ปิดจ็อบฟิวเจอร์สน้ำมันดิบ + ร่างแรกของเอกสารกำกับดูแลการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์

หลังปีใหม่: ยื่นจดทะเบียนจัดตั้งกองทุนไพรเวตอิควิตี้ + ซูหมิงเจ๋อ

เขาขีดเส้นคั่นไว้หนึ่งเส้นที่ด้านล่างสุด

ใต้เส้นคั่นนั้นยังคงว่างเปล่า

หน้าจอมือถือยังคงมืดสนิท ข้อความของซูหมิงเจ๋อในเว็บบอร์ดยังไม่มีการตอบกลับมา

ไม่ต้องรีบร้อน

เรื่องราวดีๆ คุ้มค่าแก่การรอคอยมาตลอดทั้งฤดูใบไม้ผลิเสมอ