บทที่ 63 ศึกสุดท้าย

วันพุธ แปดโมงสี่สิบห้า

ไปส่งเนี่ยนเนี่ยนถึงหน้าประตูโรงเรียนอนุบาล วันนี้เธอใส่เสื้อคลุมเต้นติดเลื่อมตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อมา ประกายเลื่อมสะท้อนแสงวิบวับท่ามกลางสายลมหนาว

"ปะป๊า วันนี้จะเล่นเกมใหม่อันนั้นไหมคะ?"

"เล่นสิ ด่านสุดท้ายแล้ว"

"คราวที่แล้วปะป๊าก็บอกว่าด่านสุดท้าย"

"คราวนี้ของจริงแล้ว"

"จริงแท้แน่นอนเหรอคะ?"

"จริงแท้แน่นอนที่สุด"

"งั้นถ้าปะป๊าเล่นเสร็จแล้ว ตอนมารับหนูวันนี้ต้องซื้อชานมร้อนให้หนูด้วยนะ!"

"ได้สิ"

เนี่ยนเนี่ยนวิ่งพุ่งผ่านประตูใหญ่เข้าไป วิ่งไปได้แค่สามก้าวก็หันขวับกลับมา

"แก้วเล็กไม่เอานะ! ต้องแก้วใหญ่เท่านั้น!"

เธอกระโดดโลดเต้นวิ่งลับสายตาไปตรงสุดทางเดิน

เฉินฉี่ล้วงมือซุกกระเป๋าเสื้อ พ่นลมหายใจออกมาเป็นไอขาว

กลับถึงบ้าน เขาก็นั่งลงหน้าจอคอมพิวเตอร์

เก้าโมงตรง ตลาดเปิดทำการ

สัญญาหลักน้ำมันดิบ SC2401 ราคาเสนอซื้อขาย: 536.8 หยวน/บาร์เรล

เขาคีย์คำสั่งลงในระบบ

เปิดสถานะซื้อ: SC2401

เงินหลักประกัน: 4 ล้านหยวน

เสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วกดปุ่มยืนยัน เขาสังเกตเห็นว่ามือตัวเองไม่ได้สั่นเลยแม้แต่น้อย

ย้อนกลับไปตอนเทรดสัญญาซื้อขายทองแดงครั้งแรก มือเขาสั่นจนจุดไฟแช็กตั้งสามทีกว่าจะติด พอถึงคราวเทรดเหล็กเส้นก่อสร้าง เสื้อยืดด้านหลังก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

แต่คราวนี้กลับไม่มีอาการพวกนั้นเลยสักนิด

พอกดเสร็จเรียบร้อย เขาก็ลุกไปทอดไข่ดาวในครัวหนึ่งฟอง

ไข่แดงไม่แตก ทอดออกมาได้สุกกำลังดี

เขาถือจานเดินกลับมานั่งหน้าคอมพิวเตอร์ กินไปพลางดูเส้นกราฟราคาระหว่างวันไปพลาง ราคาแกว่งขึ้นลงอยู่ระหว่าง 536 ถึง 538 หยวน เลื้อยเอื่อยๆ เหมือนงูขี้เกียจ ไม่รีบไม่ร้อนเลยสักนิด

วันแรก ปรับตัวขึ้นมา 0.8%

ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ

วันที่สอง ปรับขึ้นมาอีก 1.2%

ก็ยังคงไม่รู้สึกอะไรอยู่ดี

เขาแวะไปดูความคืบหน้าที่ห้องแล็บรอบหนึ่ง ทีมช่างกำลังติดตั้งตู้จ่ายไฟชุดสุดท้าย เวิร์กสเตชันเคมีไฟฟ้าสองเครื่องเข้าประจำที่เรียบร้อย วิศวกรกำลังง่วนอยู่กับการปรับเทียบค่าพารามิเตอร์ ส่วนจ้าวเป่ยนั่งยองๆ อยู่หน้าโต๊ะพับ ก้มหน้าก้มตาทำความเข้าใจเอกสารกำกับดูแลอย่างเอาเป็นเอาตาย อ่านมาถึงหน้าที่ห้าสิบเอ็ดแล้ว ขอบตาดำคล้ำเชียว

"เหล่าเฉิน ฉันรู้สึกว่าผมบนหัวฉันร่วงเร็วกว่าใบของต้นพลูด่างที่งอกใหม่ซะอีก"

"คิดไปเองมากกว่ามั้ง เดิมทีผมนายก็ไม่ได้ดกหนาอยู่แล้วนี่"

"...นี่นายกำลังปลอบใจฉันอยู่เหรอ?"

"พูดตามความจริงต่างหาก"

จ้าวเป่ยใช้ปากกาที่สกรีนคำว่า 'ลงทุนอย่างมั่นคง เพื่อชีวิตที่มั่งคั่ง' ลากเส้นลงบนกระดาษหนึ่งเส้น

"วันนี้ทั้งวัน ฉันเพิ่งทำความเข้าใจได้แค่คอนเซปต์เดียวเอง 'ความเหมาะสมในการลงทุนของผู้ลงทุน' นายรู้ไหมว่าไอ้คำพวกนี้ซ่อนข้อกฎหมายไว้ข้างหลังตั้งกี่ข้อ?"

"กี่ข้อล่ะ?"

"สิบเจ็ดข้อ! ข้อกำหนดย่อยตั้งสิบเจ็ดข้อ! แล้วทุกข้อยังมีบานข้อย่อยแตกออกไปอีกสามถึงห้าข้อ แถมแต่ละข้อย่อยยังมีระเบียบปฏิบัติปลีกย่อยตามมาอีกเพียบ"

เขาตบปากกาด้ามนั้นลงบนโต๊ะดังปัง

"คนร่างเอกสารพวกนี้สงสัยในกบาลคงยัดเครื่องพรินเตอร์เอาไว้แน่ๆ"

เฉินฉี่ไม่ได้ต่อบทสนทนา เขาเดินไปริมหน้าต่างแล้วก้มดูต้นพลูด่าง

ใบที่สิบงอกออกมาแล้ว ยอดแหลมสีเขียวอ่อนเพิ่งจะผลิขึ้นมาท่ามกลางใบแก่

"พลูด่างของนายนี่เอาการเอางานไม่เบาเลยนะ"

"มันแน่อยู่แล้ว เหมือนพ่อของมันไม่มีผิด" จ้าวเป่ยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"นายเป็นพ่อของต้นพลูด่างเหรอ?"

"พ่อทางจิตวิญญาณไงล่ะ"

วันที่สาม

ราคาน้ำมันดิบเปิดกระโดดขึ้นไป 3.2%

เฉินฉี่กำลังนั่งปอกส้มให้เนี่ยนเนี่ยน หน้าจอมือถือบนโต๊ะน้ำชาสว่างวาบขึ้นมา เขาเหลือบมองแวบหนึ่ง

สามวันราคาปรับขึ้นสะสมกว่า 5% พอคูณด้วยอัตราทดเข้าไป กำไรทางบัญชีที่ยังไม่ปิดสถานะก็พุ่งทะลุกว่าหนึ่งล้านหกแสนหยวนไปแล้ว

เขายื่นส้มให้เนี่ยนเนี่ยน

"ปะป๊าดูสิ เส้นนั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงอีกแล้ว" เนี่ยนเนี่ยนเกาะขาเขา เอียงคอดูหน้าจอมือถือ

"อืม"

"สีแดงมันดีเหรอคะ?"

"ดีสิ"

"แล้วสีเขียวล่ะคะ?"

"ก็พอใช้ได้นะ แต่สีแดงดีกว่า"

"ทำไมล่ะคะ?"

"เพราะสีแดงเป็นสีเดียวกับเลื่อมวิบวับบนเสื้อคลุมของลูกไง"

เนี่ยนเนี่ยนคิดตามแล้วรู้สึกว่า คำอธิบายนี้ฟังดูมีเหตุผลสมบูรณ์แบบ

วันที่สี่

ข่าวการลดกำลังการผลิตตามที่ระบบคาดการณ์ไว้ระเบิดออกมาเต็มแรง

ไม่ใช่ช่วงหลังปิดตลาด แต่ถูกปล่อยออกมาระหว่างวัน ตอนบ่ายโมงสี่สิบห้านาที

วินาทีที่หน้าต่างข่าวด่วนเด้งเตือนขึ้นมา กราฟราคาระหว่างวันของน้ำมันดิบก็เหมือนถูกใครถีบส่งเข้ากลางหลังอย่างจัง... พุ่งทะยานขึ้นเป็นเส้นตรงทันที

536... 540... 545... 550

แค่สองนาที ราคาพุ่งขึ้นมาราว 3%

แล้วยังทะยานต่ออย่างไม่หยุดยั้ง

555... 558

ชนเพดานซื้อขายสูงสุด!

+6%

เฉินฉี่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องหนังสือ แสงจากหน้าจอมอนิเตอร์สองเครื่องสะท้อนลงบนใบหน้า เครื่องหนึ่งเป็นสีแดง อีกเครื่องหนึ่งเป็นสีเขียว

เขาลืมส้มที่ถือค้างอยู่ในมือไปสนิท

ตัวเลขกำไรทางบัญชีกระโดดพรวดพราดอยู่บนหน้าจอ ทุกจังหวะที่มันขยับขึ้น ล้วนเทียบเท่ากับเงินเดือนสองเดือนสมัยที่เขาเคยทำงานเป็นนักวิจัย

เขาวางส้มคว่ำลง

เดินออกไปที่ระเบียง

ลมหนาวพัดโชยมาจากผิวน้ำ เจือกลิ่นคาวจางๆ กิ่งก้านไร้ใบของต้นพลาทานัสไขว้ประสานกันใต้แสงไฟถนน แลดูคล้ายฝ่ามือข้างหนึ่งที่แบกางออก

หน้าต่างแจ้งเตือนของระบบเด้งขึ้นมา:

[อัตราการเต้นของหัวใจของโฮสต์อยู่ที่ 78 ครั้ง/นาที ความดันโลหิตปกติ แนะนำให้รักษาสภาวะนี้ไว้ เมื่อเปรียบเทียบกับอัตราการเต้นของหัวใจในการเทรดฟิวเจอร์สครั้งแรกที่ 142 ครั้ง/นาที ขีดความสามารถในการรับแรงกดดันของคุณพัฒนาขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ]

"แกมีเปรียบเทียบข้อมูลย้อนหลังด้วยเหรอ?"

[เลเวล 3 มาพร้อมฟังก์ชันวิเคราะห์แนวโน้มการจัดการสุขภาพ และหมายเหตุ: ส้มปอกแล้วกรุณากินให้หมด อย่าทิ้งขว้างอาหาร]

เฉินฉี่เดินกลับเข้ามาในห้องหนังสือ นั่งลงตั้งหน้าตั้งตาปอกส้มที่เหลือจนเสร็จ

บรรจงหยิบกินทีละกลีบ

หวาน

ส้มหน้าหนาวนี่มันหวานจริงๆ