บทที่ 72 ร้องเรียน

วันที่เฉินอวี่มาถึง ฝนกำลังตก

ฝนตกไม่หนักเท่าไร เป็นเพียงละอองปรอยๆ ที่เกาะติดหน้าแล้วปัดไม่ออก บนถนนคอนกรีตของเขตพัฒนาเศรษฐกิจมีน้ำขังเป็นแอ่งตื้นๆ ประปราย สายฝนหมุนวนอยู่ในแอ่งเหล่านั้น

เขาหิ้วกระสอบสายรุ้งลายทางแดงขาวน้ำเงินมายืนอยู่หน้าประตูห้องแล็บ ตัวกระสอบอัดแน่นจนโป่งพอง ตรงมุมมีชายผ้าขนหนูกับเชือกผูกรองเท้าผ้าใบคู่หนึ่งแลบพ้นออกมา

นั่นคือสมบัติทั้งเนื้อทั้งตัวของเขา

จ้าวเป่ยชะโงกหน้ามองลงมาจากหน้าต่างชั้นสอง

"เหล่าเฉิน ลูกพี่ลูกน้องนายมาถึงแล้ว ดูท่าทาง... ซอมซ่อพิลึกแฮะ"

"วันแรกที่นายมายังหิ้วแค่พลูด่างต้นเดียวกับแก้วมัคใบเดียวอยู่เลย กล้าดียังไงไปว่าคนอื่นเขา"

"มันเหมือนกันที่ไหนเล่า! ของฉันเขาเรียกว่ามินิมอลเว้ย!"

เฉินฉี่เดินลงบันไดไปเปิดประตู

พอเฉินอวี่เห็นเขาจึงเอ่ยเรียก "พี่ฉี่" เสียงของเขาไม่ดังนัก ไหล่สองข้างห่อลงเล็กน้อย ราวกับเคยชินกับการทำตัวลีบเล็กอยู่ตลอดเวลา

"เข้ามาสิ"

จ้าวเป่ยพาเขาเดินดูรอบๆ โถงชั้นหนึ่งตอนนี้ปูพื้นอีพ็อกซีใหม่เอี่ยม ผ้าคลุมกันฝุ่นสีเทาบนตู้ดูดควันถูกรื้อออกหมดแล้ว โต๊ะปฏิบัติการสแตนเลสก็เช็ดถูจนขึ้นเงาวับ เวิร์กสเตชันเคมีไฟฟ้าสองเครื่องบนชั้นสองติดตั้งเข้าที่เรียบร้อย ไฟแสดงสถานะกะพริบเป็นสีเขียว

เฉินอวี่ชะงักฝีเท้าลงตรงหน้าเวิร์กสเตชัน

เขาจ้องมองเครื่องนั้นอยู่นาน สองมือยื่นออกไปแล้วก็หดกลับมา

"นี่มัน... ของชิมาดสึเหรอครับ"

"ของในประเทศน่ะ แต่สมรรถนะไม่ได้ด้อยเลย"

"โปรเจกต์จบของผมใช้เครื่องเก่าของมหาวิทยาลัย ปุ่มกดหลวมหมดแล้ว ทุกครั้งที่เปิดเครื่องต้องเคาะตั้งสามทีกว่าจะติด" เฉินอวี่ดันแว่นตาขึ้น "เครื่องนี้ใหม่เอี่ยมเลยนะครับ"

จ้าวเป่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยแซวว่า "ถ้านายดูแลดีๆ มันอยู่ได้ถึงสิบปีเลยนะ แต่ถ้าปฏิบัติกับมันเหมือนกระสอบสายรุ้งของนายละก็ แค่สามเดือนก็พังยับแล้ว"

เฉินอวี่ไม่ได้ตอบอะไร เขายังคงมองเวิร์กสเตชันเครื่องนั้นตาไม่กะพริบ แววตาใต้กรอบแว่นเป็นประกายวาววับขึ้นมา

ไม่ใช่ประกายแบบ "ว้าว แพงจัง" แต่เป็นประกายแบบ "ในที่สุดก็ได้สัมผัสเครื่องมือวิจัยอีกครั้งแล้ว"

คนที่ไม่ได้แตะโต๊ะทดลองมานานถึงเจ็ดเดือน ก็เหมือนกับคนขับรถที่ไม่ได้จับพวงมาลัยมาเจ็ดเดือนนั่นแหละ มันคันไม้คันมือไปหมด

จ้าวเป่ยจัดแจงพาเขาไปพักที่ห้องบนชั้นสาม เป็นห้องกั้นขนาดย่อม มีเตียงพับ ตู้เหล็ก และโต๊ะตัวเล็กๆ หนึ่งตัว บานหน้าต่างหันไปทางทิศใต้

เฉินอวี่วางกระสอบสายรุ้งลงบนเตียง แล้วกวาดตามองไปรอบๆ

"กว้างกว่าห้องที่บ้านผมอีกครับ"

จ้าวเป่ยแทบจะหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความเวทนา

เฉินฉี่บอกให้เขาทำความคุ้นเคยกับเครื่องมือก่อน โดยเริ่มจากระเบียบปฏิบัติการขั้นพื้นฐานที่สุด อย่าเพิ่งรีบร้อนทำการทดลอง ให้เปิดอ่านคู่มือของแต่ละเครื่องให้ละเอียดเสียก่อน

เฉินอวี่พยักหน้ารับ แล้วตั้งอกตั้งใจเปิดอ่านคู่มือการใช้งานของเวิร์กสเตชันเคมีไฟฟ้าทันที

เฉินฉี่เดินกลับลงมาที่ชั้นหนึ่ง

โทรศัพท์มือถือสั่นเตือน

จ้าวเป่ยทักมา ไม่ใช่จ้าวเป่ยคนที่เพิ่งอยู่ข้างบนเมื่อกี้ แต่เป็นจ้าวเป่ยในฐานะแหล่งข่าว เขาพกโทรศัพท์สองเครื่องพร้อมกัน เครื่องหนึ่งไว้ทำงาน อีกเครื่องไว้เล่นโซเชียล และเครื่องโซเชียลในกระเป๋ากางเกงก็แทบไม่เคยอยู่นิ่งเลย

ข้อความวีแชตเด้งเข้ามา

"เหล่าเฉิน ซวยแล้ว"

ไม่มีเครื่องหมายอัศเจรีย์ เวลาที่จ้าวเป่ยไม่พิมพ์เครื่องหมายตกใจ นั่นหมายความว่าเรื่องมันคอขาดบาดตายยิ่งกว่าตอนใส่เครื่องหมายตกใจเก้าตัวเสียอีก

"ว่ามา"

"มีคนไปยื่นเรื่องร้องเรียนนายต่อสำนักงาน ก.ล.ต. หาว่านายเข้าข่ายให้คำแนะนำหุ้นอย่างผิดกฎหมาย"

มือที่ถือแก้วน้ำของเฉินฉี่ชะงักไปครู่หนึ่ง

"เรื่องเกิดขึ้นตอนไหน"

"เมื่อเช้านี้เลย สายของฉันในวงการกำกับดูแลเพิ่งกระซิบบอกมา หนังสือร้องเรียนถูกส่งผ่านบัญชีทางการที่ชื่อ 'จับตาความเป็นระเบียบของตลาด' พร้อมแนบภาพแคปหน้าจอประวัติการเชียร์หุ้นทั้งหมดของนายในเว็บบอร์ดไปด้วย"

"ในหนังสือร้องเรียนเขียนว่ายังไงบ้าง"

"ฉันสรุปใจความสำคัญมาแล้ว คร่าวๆ คือบอกว่า บัญชี 'ต้นหอมริมทาง' ให้คำแนะนำหุ้นรายตัวต่อสาธารณชนทั่วไปในเว็บบอร์ดเปิด เข้าข่ายประกอบกิจกรรมให้คำปรึกษาด้านหลักทรัพย์โดยไม่ได้รับใบอนุญาต ซึ่งฝ่าฝืนมาตรา 160 ตาม 'กฎหมายหลักทรัพย์'"

เฉินฉี่ยืนพิงขอบโต๊ะปฏิบัติการในห้องโถงชั้นหนึ่ง

ข้อความของจ้าวเป่ยบนหน้าจอมือถือยังคงเด้งส่งเข้ามาเรื่อยๆ

"ฉันลองไปเช็กบัญชีทางการ 'จับตาความเป็นระเบียบของตลาด' นั่นดูแล้ว เพิ่งจดทะเบียนเมื่อเดือนพฤศจิกายนปีที่แล้ว ลงบทความไปทั้งหมดสี่ชิ้น ซึ่งสองชิ้นในนั้นมีเนื้อหาทับซ้อนกับซุนรุ่ยเจ๋อของรุ่ยหย่านไฉจิงอย่างกับแกะ ดูยังไงก็คนคนเดียวกันเขียนชัดๆ"

"ซุนรุ่ยเจ๋อ"

"เบื้องหลังมีโอกาสสูงมากที่จะเป็นไอ้หมอนั่นอีกตามเคย"

หลิวฮั่นเหวิน

เฉินฉี่เก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋า

เขาเดินไปริมหน้าต่าง สายฝนข้างนอกยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย ลานจอดรถคอนกรีตมีน้ำขังเป็นแผ่นบางๆ สะท้อนเงาท้องฟ้าสีเทาหม่น

สิ่งที่ควรจะมา ในที่สุดก็มาถึงจนได้

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาทนายโจว

"ทนายโจวครับ ผมโดนร้องเรียนแล้ว ข้อหาให้คำแนะนำหุ้นผิดกฎหมาย"

ปลายสายเงียบไปสองวินาที

"ส่งเอกสารร้องเรียนมาให้ฉันดูหน่อยค่ะ"

จ้าวเป่ยใช้เวลายี่สิบนาทีอาศัยเส้นสายจนได้ภาพสแกนหนังสือร้องเรียนมา แล้วส่งต่อให้ทนายโจวทันที

หลังอ่านจบ ทนายโจวก็ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

"ในทางกฎหมาย การกระทำของคุณในเว็บบอร์ดจะเข้าข่าย 'ให้คำแนะนำหุ้นอย่างผิดกฎหมาย' หรือไม่ ขึ้นอยู่กับสามข้อหลักๆ ข้อแรก คุณได้เก็บค่าธรรมเนียมไหม ซึ่งไม่มี ข้อสอง คุณได้รับประกันผลตอบแทนต่อนักลงทุนหรือเปล่า ซึ่งกระทู้ของคุณมีข้อความปฏิเสธความรับผิดชอบกำกับไว้ทุกโพสต์ ข้อนี้จึงตกไป และข้อสาม คุณอาศัยช่องทางนี้หาผลประโยชน์ส่วนตนหรือไม่ บัญชีส่วนตัวของคุณไม่ได้ถือครองหลักทรัพย์ตัวที่คุณแนะนำเลย"

เธอเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง

"ในแง่ของข้อเท็จจริงจึงไม่เข้าข่ายผิดกฎหมายค่ะ แต่ถ้าหน่วยงานกำกับดูแลตัดสินใจเปิดการตรวจสอบขึ้นมา มันจะกระทบต่อความคืบหน้าในการยื่นจดทะเบียนไพรเวทอิควิตี้ฟันด์ของคุณ ระหว่างขั้นตอนการตรวจสอบ บัญชีอาจถูกระงับชั่วคราว หรือการพิจารณาอาจต้องเลื่อนออกไป ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น"

เฉินฉี่ฟังจนจบ

"มีวิธีไม่ให้พวกเขาเปิดกระบวนการตรวจสอบไหมครับ"

"ยากค่ะ หนังสือร้องเรียนยื่นเข้าไปแล้ว ตามขั้นตอนพวกเขาก็ต้องดำเนินการ"

"แล้วถ้าผมเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาเองล่ะครับ"

ปลายสายเงียบกริบไปสามวินาที

"คุณหมายความว่ายังไงคะ"

"ผมจะชิงเปิดเผยตัวตนก่อน บอกพวกเขาว่าผมเป็นใคร กำลังทำอะไรอยู่ และกำลังเตรียมจัดตั้งไพรเวทอิควิตี้ฟันด์ อุดช่องโหว่เรื่อง 'การแอบแนะนำหุ้นโดยไม่เปิดเผยตัวตน' ให้หมด"

ทางฝั่งทนายโจวเงียบไป คงกำลังใคร่ครวญอยู่

"คุณแน่ใจเหรอคะ การเปิดเผยตัวตนหมายความว่าประวัติการซื้อขาย ความเคลื่อนไหวในเว็บบอร์ด และทุกสิ่งที่คุณทำจะถูกลากออกมากางในที่แจ้ง ให้ทุกคนมองเห็นได้หมดเลยนะ"

"สิ่งที่ต้องเปิดเผย ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเปิดเผยอยู่ดี สู้เปิดเผยด้วยตัวเองเลยยังดีกว่า"

เขาวางสายไป

เสียงเฉินอวี่พลิกหน้าคู่มือดังแว่วมาจากชั้นบน เสียงกระดาษเสียดสีกันดังก้องชัดเจนในห้องแล็บอันเงียบสงัด

จ้าวเป่ยโผล่หน้าออกมาตรงหัวบันได

"เหล่าเฉิน นายคิดจะทำยังไงต่อ"

เฉินฉี่มองสายฝนนอกหน้าต่าง

"เปิดไพ่"

สองคำสั้นๆ

จ้าวเป่ยฟังแล้วไม่เข้าใจ

"เปิดไพ่อะไรของนาย"

"เล่นแบบซ่อนไพ่มาจนสุดทางแล้ว" เฉินฉี่หันกลับมา "ถึงเวลาต้องให้พวกเขารู้แล้วว่า 'ต้นหอมริมทาง' คือใคร"

จ้าวเป่ยอ้าปากค้าง

"นายบ้าไปแล้วเหรอ การเปิดเผยตัวตนมันเท่ากับ..."

"เท่ากับหงายไพ่ในมือทั้งหมดให้เห็น ฉันรู้"

เขาเดินกลับไปที่โต๊ะปฏิบัติการ หยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดหน้าใหม่

เขียนลงไปสองคำ:

เปิดเผย

จากนั้นก็ขีดเส้นใต้เอาไว้ โดยไม่มีจุดฟูลสต็อปปิดท้ายเส้น

ตอนเนี่ยนเนี่ยนเลิกเรียนวันนี้ เธอเอ่ยถามเขาว่า "คุณพ่อคะ วันนี้คุณพ่อมีความสุขไหมคะ"

"ก็เรื่อยๆ นะ"

"ปากคุณพ่อเป็นเส้นตรงอีกแล้ว ถ้าทำปากตรงแบบนี้แสดงว่ากำลังคิดอะไรอยู่แน่ๆ"

เขาย่อตัวลง ลูบหัวเธอเบาๆ

"พ่อกำลังคิดเรื่องการตัดสินใจที่ค่อนข้างยากอยู่น่ะลูก"

เนี่ยนเนี่ยนเอียงคอ

"งั้นพ่อก็เลือกรสช็อกโกแลตสิคะ รสช็อกโกแลตยังไงก็ไม่มีทางพลาดอยู่แล้วนะ"