บทที่ 71 ทางกลับ

ลมที่สถานีรถไฟพัดแรงมาก

เฉินฉี่ใช้มือขวาลากกระเป๋าเดินทาง มือซ้ายจูงเนี่ยนเนี่ยนไว้ หลินหว่านถังเดินตามอยู่ข้างหลัง ถุงหิ้วในมือเธออัดแน่นไปด้วยเนื้อหมักกับไข่เค็มที่ยัดใส่กระเป๋าไม่ลง

เฉินกั๋วผิงเดินมาส่งพวกเขาถึงหน้าปากซอย

รถสามล้อจอดนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ได้สตาร์ตเครื่อง

"ไม่ไปส่งต่อนะ" เขาพูด

เขาพูดแบบนี้ทุกครั้ง ตอนปีที่เฉินฉี่สอบติดมหาวิทยาลัย เขาก็เดินมาส่งแค่ปากซอย แล้วพูดคำเดียวกันนี้

เฉินฉี่ไม่ได้เซ้าซี้

"พ่อ กลับเถอะครับ ข้างนอกมันหนาว"

"อืม"

"เดี๋ยวผมโอนเงินมาให้ สร้างบ้านเราใหม่สักรอบดีกว่านะพ่อ"

"หา ก็อยู่ดีๆ อยู่แล้วไม่ใช่รึไง"

เนี่ยนเนี่ยนสะบัดมือหลุดจากเฉินฉี่ แล้ววิ่งถลาเข้าไปกอดขาเฉินกั๋วผิงเอาไว้

"คุณปู่คะ! ต้องมาหาหนูนะ! มานอนที่บ้านพวกเราเลย! หนูมีเตียงเจ้าหญิงแล้ว! ปู่จะนอนบนพื้นก็ได้ เดี๋ยวหนูปูผ้าห่มให้!"

เฉินกั๋วผิงก้มตัวลงลูบหัวเธอ มือของเขาหยาบกร้านมาก แต่สัมผัสกลับอ่อนโยน

"ได้สิ รอให้อากาศอุ่นขึ้นก่อนนะ"

เนี่ยนเนี่ยนปล่อยมือ แล้ววิ่งกลับมายืนข้างเฉินฉี่

จางซิ่วหลานยืนอยู่ตรงหน้าประตู ขอบตาของเธอแดงเรื่อ ก่อนจะเบือนหน้าไปแอบปาดน้ำตาเบาๆ

"เดินทางระวังตัวด้วยนะ ถึงแล้วโทรหาแม่ด้วย"

"ครับแม่"

เฉินฉี่หันหลังก้าวเดินไป

พอเดินพ้นปากซอย เขาก็หันกลับไปมองแวบหนึ่ง

เฉินกั๋วผิงยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ได้เดินกลับเข้าบ้าน

เสื้อนวมหนาสีเทา หมวกไหมพรมสีเทา ร่างของเขากลมกลืนไปกับแนวกำแพงในซอย ดูมอซอและไม่สะดุดตา

เขาไม่ได้โบกมือ

เพียงแค่ยืนมองส่งอยู่ตรงนั้น

สายลมพัดวูบผ่าน หอบเอาพู่กลมบนหมวกของเขาแกว่งไกวเบาๆ สองที

เฉินฉี่หันกลับมา แล้วก้าวเดินต่อไป

บนรถไฟความเร็วสูง

ที่นั่งชั้นหนึ่ง ใช้เวลาสามชั่วโมงก็ถึง

เนี่ยนเนี่ยนขยับตัวไปมาบนเบาะนั่งพักใหญ่ราวๆ ยี่สิบนาที ก่อนจะกอดตุ๊กตาเสือผ้าที่จางซิ่วหลานเย็บให้แล้วผล็อยหลับไป

ตาของตุ๊กตาเสือผ้าทำจากกระดุมสีดำสองเม็ด เย็บเบี้ยวไปนิดหน่อย ตาซ้ายอยู่สูงกว่าตาขวาประมาณสองมิลลิเมตร

สองแขนเล็กๆ กอดตุ๊กตาเสือผ้าไว้แน่น นิ้วก้อยน้อยเกี่ยวอยู่ที่หางของมัน

เฉินฉี่นั่งอยู่ข้างๆ พลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู

มีข้อความที่ยังไม่ได้เปิดอ่านสองสามข้อความ

ฟางจื้อหย่วน

"สวัสดีปีใหม่นะ ช่วงนี้เหล่าหลิวเงียบผิดปกติ แต่นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลย หลิวฮั่นเหวินตอนที่เงียบลงจะยิ่งอันตรายกว่าเดิม นายระวังตัวไว้ด้วย"

เฉินฉี่จ้องมองอยู่สองวินาที ไม่ได้ตอบกลับ

ข้อความส่วนตัวในเว็บบอร์ด

ซูหมิงเจ๋อ

"ตกลงครับ หลังเทศกาลตรุษจีนค่อยติดต่อกัน ขออวยพรล่วงหน้าให้มีความสุขในวันปีใหม่ครับ"

สั้นกระชับ สั้นพอๆ กับกระทู้ประกาศหาผู้ร่วมงานที่เขาโพสต์ทิ้งไว้ไม่มีผิด

เฉินฉี่เก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋า

ทิวทัศน์นอกหน้าต่างเคลื่อนถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว บ้านชั้นเดียวในอำเภอเล็กๆ เริ่มเปลี่ยนผ่านเป็นโรงงานชานเมือง และจากโรงงานก็กลายเป็นตึกสูงระฟ้าของตัวเมือง เส้นขอบฟ้าเริ่มหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ

"เด็กเฉินอวี่คนนั้น คุณคิดจะพามาทำงานด้วยจริงๆ เหรอ"

"อืม"

"ใช้งานได้จริงเหรอ"

"พื้นฐานพอใช้ได้ ที่สำคัญคือเขากำลังต้องการโอกาส แถมยังเคยทำโปรเจกต์จบเรื่องวัสดุขั้วบวกของแบตเตอรี่โซเดียมไอออนมาด้วย เริ่มเรียนรู้งานตอนนี้ก็ยังทัน"

"ดูคล้ายคุณสมัยก่อนเลยนะ"

เฉินฉี่มองออกไปนอกหน้าต่าง ไกลออกไปเป็นทิวไม้ใบร่วงโกร๋น กิ่งก้านไหวเอนท่ามกลางลมหนาว

"ก็คล้ายจริงๆ นั่นแหละ"

ทั้งคู่เงียบกันไปครู่หนึ่ง

"เรื่องที่พ่อคุณออกไปซื้อปลาตั้งแต่เช้ามืด คุณรู้ใช่ไหม"

"รู้สิ"

"ตีห้ากว่าก็ออกจากบ้านแล้ว ข้างนอกติดลบตั้งเจ็ดองศาเชียวนะ"

หลินหว่านถังปิดหนังสือในมือลง

"คุณเหมือนพ่อคุณเปี๊ยบเลย"

"เหมือนตรงไหน"

"พูดหวานๆ ไม่เป็นเหมือนกัน แต่ลงมือทำให้เห็นทั้งคู่"

เธอวางหนังสือลงบนตัก

"ปลาตัวนั้นอร่อยมากเลยนะ"

เฉินฉี่หลุดยิ้มบางๆ พลางก้มหน้าลง

โทรศัพท์มือถือสั่นขึ้นมาอีกครั้ง

หน้าต่างแจ้งเตือนของระบบเด้งขึ้นมา ตัวอักษรสีฟ้าเปล่งแสงเย็นเยียบ

[แจ้งเตือนภารกิจช่วงที่ 3: เหลือเวลาอีก 58 วันก่อนถึงกำหนดเส้นตาย]

[สิ่งที่ต้องทำให้สำเร็จ:]

[1. สรรหาหัวหน้าฝ่ายเทคนิคหลัก (ยังไม่สำเร็จ)]

[2. ดำเนินงานห้องปฏิบัติการอย่างเป็นทางการครั้งแรก (ยังไม่สำเร็จ)]

[3. ตรวจสอบยืนยันตัวอย่างเซลล์แบตเตอรี่แบบกระดุม (ยังไม่สำเร็จ)]

[ขอแนะนำให้โฮสต์เร่งผลักดันสายงานภาคการผลิต ตรุษจีนผ่านพ้นไปแล้ว เวลาไม่คอยท่า]

เฉินฉี่มองดูข้อความเหล่านั้น

เขาเปิดสมุดบันทึกเล่มเก่าออก แล้วเขียนลงไปสองสามบรรทัดในหน้าใหม่

บรรทัดแรก: เฉินอวี่ มารายงานตัวหลังปีใหม่

บรรทัดที่สอง: ซูหมิงเจ๋อ นัดพบกันช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ

บรรทัดที่สาม: เอกสารการปฏิบัติตามกฎระเบียบ ให้จ้าวเป่ยแก้ไขเสร็จแล้วยื่นส่ง

สามเส้นทาง สามเรื่องหลัก

พอเปิดสมุดบันทึกไปหน้าถัดไป เขาก็เห็นข้อความที่ตัวเองเคยเขียนไว้ก่อนหน้านี้

"ต้องสร้างวัดให้เสร็จก่อน ค่อยไปอัญเชิญพระพุทธรูป"

ตอนนี้วัดสร้างเสร็จแล้ว เครื่องไม้เครื่องมือมาถึงแล้ว แม้กระทั่งเจ้าหน้าที่ทดลองคนแรกก็ลงตัวเรียบร้อย

เหลือแค่อัญเชิญพระพุทธรูปเท่านั้น

เขาเหลือบมองข้อความส่วนตัวของซูหมิงเจ๋อบนหน้าจอมือถืออีกครั้ง สั้นกระชับเพียงไม่กี่คำ "ตกลงครับ หลังเทศกาลตรุษจีนค่อยติดต่อกัน"

ไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนแบบไหน กระทู้บนเว็บบอร์ดเขียนด้วยความสุขุมสำรวมแต่แฝงความขมขื่น รองศาสตราจารย์ที่ทุ่มเทวิจัยแบตเตอรี่โซเดียมไอออนมานานถึงเจ็ดปี ทว่าห้องแล็บกลับต้องหยุดชะงักไปสองปีเต็ม จนต้องมาโพสต์หาผู้ร่วมงานในเว็บบอร์ดร้างที่แทบไม่มีคนอ่าน ยอดคนดูช่างน่าเวทนา

คงให้ความรู้สึกไม่ต่างจากตอนที่เขาร่อนใบสมัครงานเป็นร้อยฉบับแล้วโดนปฏิเสธเรียบในตอนนั้นสักเท่าไร

ตึกสูงนอกหน้าต่างเริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ เส้นขอบฟ้าของเมืองใหญ่เริ่มประชิดเข้ามาใกล้

เนี่ยนเนี่ยนที่นอนอยู่ข้างๆ พลิกตัว ตุ๊กตาเสือผ้าหลุดร่วงออกจากอ้อมอกของเธอ

เฉินฉี่ก้มลงเก็บมันขึ้นมา แล้วสอดกลับเข้าไปในมือน้อยๆ ของเธอ

เนี่ยนเนี่ยนคว้ามันไว้แน่น แต่ก็ยังไม่ตื่น

ริมฝีปากเผยอออกเล็กน้อย ละเมอบ่นงึมงำออกมาประโยคหนึ่ง

"คุณปู่คะ... คุณปู่ก็มานั่งรถของเล่นคันใหญ่ด้วยสิ..."

เฉินฉี่มองดูท่านอนของเธอ