บทที่ 74 สองเส้นทาง

ทางหน่วยงานกำกับดูแลตอบกลับมาเร็วกว่าที่คาดไว้มาก

ทนายโจวโทรมาช่วงบ่ายวันพุธ "ทาง ก.ล.ต. ได้เห็นแถลงการณ์เปิดเผยตัวตนของคุณแล้วค่ะ ท่าทีของพวกเขาอ่อนลงมาก บอกว่าจะไม่ตั้งเรื่องสอบสวน แต่มีข้อแม้ว่าก่อนกระบวนการจดทะเบียนไพรเวทอิควิตี้ฟันด์จะเสร็จสิ้น ห้ามคุณให้คำแนะนำการลงทุนใดๆ บนแพลตฟอร์มสาธารณะอีก"

"ได้ครับ"

"แล้วก็มีอีกเรื่องค่ะ" ทนายโจวเว้นจังหวะนิดหนึ่ง "พวกเขาเปรยๆ มาว่า คนที่มาร้องเรียนไม่ได้เพิ่งทำเป็นครั้งแรก ช่องทางเดียวกันนี้เคยยื่นร้องเรียนกองทุนส่วนบุคคลขนาดเล็กอีกสองแห่งมาก่อนหน้านี้ และโดนตีตกไปทั้งหมด"

นักร้องเรียนมืออาชีพ

หรือถ้าจะพูดให้ถูก ก็คือนักร้องเรียนมืออาชีพที่ยอมเป็นเบี้ยให้คนอื่นยืมมือใช้

เฉินฉี่ไม่ได้พูดอะไร เขาจดจำข้อมูลนี้ฝังแน่นไว้ในสมอง

ฝั่งเส้นทางการเงินถือว่ากลับมามีเสถียรภาพชั่วคราวแล้ว

เขาจึงหันกลับมาโฟกัสกับสายงานภาคการผลิตจริง

อุปกรณ์ในห้องแล็บติดตั้งจนครบเรียบร้อย ทั้งเวิร์กสเตชันเคมีไฟฟ้าสองเครื่อง, โกลฟบ็อกซ์หนึ่งตู้, เครื่องเคลือบสารหนึ่งเครื่อง และเครื่องอัดเซลล์แบตเตอรี่แบบกระดุมอีกหนึ่งเครื่อง จ้าวเป่ยทำบัญชีรายการทรัพย์สินเสร็จก็นำไปแปะไว้บนไวต์บอร์ดตรงโถงชั้นหนึ่ง

เฉินอวี่ใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์เต็มอ่านคู่มือการใช้งานของอุปกรณ์ทุกเครื่องจนทะลุปรุโปร่ง ไม่ใช่แค่เปิดผ่านตา แต่ตั้งใจศึกษาทำความเข้าใจอย่างจริงจัง จ้าวเป่ยที่ยืนมองอยู่ข้างๆ เห็นเขาก้มหน้าก้มตาอ่านตั้งแต่หน้าแรกยันหน้าสุดท้ายทีละตัวอักษร พออ่านจบยังเอาเศษกระดาษมาร่างแผนผังขั้นตอนการทำงานของอุปกรณ์แต่ละตัวเก็บไว้อีกด้วย

"ไอ้หนูนี่ ทำงานจริงจังกว่าฉันซะอีกนะเนี่ย" จ้าวเป่ยแซวด้วยน้ำเสียงเหน็บแนมปนอิจฉา

"พี่จ้าวครับ เครื่องจักรพวกนี้เป็นของใหม่เอี่ยมหมดเลย ผมกลัวทำมันพังน่ะครับ"

"จะกลัวอะไรเล่า พังขึ้นมานายก็หักเงินเดือนชดใช้สิ... ช่างเถอะ เงินเดือนกระจิริดของนายยังชดใช้ค่าอะไหล่สักชิ้นไม่ได้เลยมั้ง"

เฉินอวี่ก้มหน้าแล้วหลุดยิ้มออกมา ไม่ใช่รอยยิ้มเก้อเขิน แต่เป็นรอยยิ้มที่ผ่อนคลายขึ้นกว่าเดิม

เขาอยู่ที่นี่มาครบหนึ่งสัปดาห์แล้ว ไม่ได้ห่อไหล่ลีบเหมือนวันแรกที่มาถึง ย่างก้าวเริ่มมั่นคงขึ้น น้ำเสียงเวลาพูดดังขึ้นมาอีกนิด แม้แว่นตาหนาเตอะยังคงเป็นกรอบสีดำอันเดิมที่ดูใหญ่เทอะทะ แต่แววตาคู่นั้นหลังเลนส์แว่นกลับไม่มีความหวาดระแวงคอยหลบสายตาใครอีกต่อไป

ขอแค่คนเรามีงานมีการให้ทำ ก็จะไม่เหี่ยวเฉาหมดไฟ

คืนวันพฤหัสบดี

เฉินฉี่นั่งอยู่ในห้องทำงาน หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอเปิดทิ้งไว้เพียงจอเดียว บนนั้นไม่ได้เปิดกราฟหุ้น แต่เป็นประวัติทางวิชาการของซูหมิงเจ๋อ

อีกฝ่ายตอบข้อความกลับมาแล้ว

มีเพียงประโยคเดียว "คุณคือ 'ต้นหอมริมทาง' คนนั้นจริงๆ เหรอ"

เฉินฉี่ตอบกลับไป "ใช่ครับ"

ซูหมิงเจ๋อถามกลับมาอีกหนึ่งประโยค และประโยคนี้ก็ทำให้เฉินฉี่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไปนานถึงสิบนาที

"คนที่มีความสามารถทำนายได้แม่นยำระดับนั้นในตลาดการเงิน ดั้นด้นมาคุยกับผมเรื่องแบตเตอรี่โซเดียมไอออน คุณหวังอะไรกันแน่"

เฉินฉี่มองหน้าจออยู่นานพลางคิดว่าจะตอบกลับไปอย่างไรดี

ในที่สุดเขาก็พิมพ์ข้อความลงไปสองบรรทัด:

"แบตเตอรี่โซเดียมไอออนคืออนาคต ผมต้องการทำสิ่งนี้ แต่ผมไม่ได้จบสายวัสดุศาสตร์มาโดยตรง ผมจึงต้องการคนที่เข้าใจเรื่องนี้อย่างแท้จริง ผมสืบค้นข้อมูลของผู้คนมามากมาย ทิศทางการวิจัยและองค์ความรู้ที่สั่งสมมาของอาจารย์นั้นเหมาะสมที่สุดแล้วครับ"

"นอกจากนี้ การเงินเป็นเพียงวิธีการ ไม่ใช่เป้าหมายสูงสุด ที่ผมหาเงิน ก็เพื่อให้ตัวเองมีคุณสมบัติและศักยภาพเพียงพอที่จะทำเรื่องนี้ครับ"

ข้อความถูกส่งออกไป

รอคอยอยู่ราวๆ ยี่สิบนาที

ซูหมิงเจ๋อก็ตอบกลับมาสั้นๆ "พรุ่งนี้บ่ายสาม ที่ห้องทำงานผม"

เฉินฉี่จ้องมองข้อความสั้นๆ นั้นนิ่ง

หัวใจเต้นเร็วขึ้นสองจังหวะ มันไม่เหมือนตอนที่กดปุ่มเปิดสถานะในตลาดฟิวเจอร์ส ความเร็วแบบนั้นมาจากอะดรีนาลีน แต่ความเร็วในครั้งนี้คือ... ในที่สุดก็รอจนถึงเวลานี้เสียที

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาจ้าวเป่ย "พรุ่งนี้บ่ายฉันจะไปพบซูหมิงเจ๋อ แกเฝ้าบ้านไป"

จ้าวเป่ยตอบกลับมาในทันที "ให้ฉันไปด้วยไหม จะได้ช่วยแกสร้างความน่าเชื่อถือหน่อย"

"ไม่ต้อง คนเขาเป็นถึงรองศาสตราจารย์ ขืนแกไปด้วย มีแต่จะทำให้เขาคิดว่าพวกเราไม่น่าเชื่อถือเข้าไปใหญ่"

"หมายความว่ายังไงวะ ฉันไม่น่าเชื่อถือตรงไหนมิทราบ"

"คราวก่อนที่แกไปคุยกับซัพพลายเออร์ แกทำกาแฟหกใส่สัญญา"

"นั่นมันอุบัติเหตุเว้ย!"

"ทั้งชีวิตของแกก็มีแต่อุบัติเหตุทั้งนั้นแหละ"

ทางฝั่งจ้าวเป่ยเงียบกริบไป

ผ่านไปห้าวินาที

"ประโยคเมื่อกี้นี้ของแก ทำไมพูดเหมือนพี่สะใภ้เป๊ะเลยวะ"

เฉินฉี่ปัดหน้าจอปิดโทรศัพท์

เนี่ยนเนี่ยนหลับไปแล้ว

เขาเดินไปดูที่หน้าประตูห้องของเธอ ผ้าม่านเตียงเจ้าหญิงพลิ้วไหวเบาๆ ตามแรงลมแอร์ เนี่ยนเนี่ยนนอนกอดตุ๊กตาเพนกวิน แก้มแนบจมอยู่กับหมอนสีชมพู

"ปะป๊า..." เธอละเมอพึมพำออกมา "อย่ามาขโมยช็อกโกแลตหนูนะ..."

เฉินฉี่ดึงประตูปิดลง

หน้าต่างระบบเด้งขึ้นมาพร้อมตัวอักษรสีฟ้าไอซ์บลู

[นับถอยหลังภารกิจขั้นที่สาม: 38 วัน]

[สิ่งที่ต้องทำให้สำเร็จ: สรรหาหัวหน้าผู้รับผิดชอบเทคโนโลยีหลัก, เดินเครื่องห้องแล็บเป็นครั้งแรก, ตรวจสอบยืนยันตัวอย่างเซลล์แบตเตอรี่แบบกระดุม]

[แนะนำให้โฮสต์แสดงความเป็นมืออาชีพในการพบปะพรุ่งนี้อย่างเต็มที่ ซูหมิงเจ๋อผู้นี้มีโอกาสสูงกว่ามากที่จะถูกโน้มน้าวด้วยความสามารถทางวิชาการ มากกว่าการใช้เงินทอง]

"ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่แกเริ่มมาติวเข้มเรื่องสัมภาษณ์ให้ฉันเนี่ย"

[เป็นโมดูลคำแนะนำกลยุทธ์ทางสังคมที่แถมมากับ Lv.3 ไม่รับประกันความแม่นยำ เนื่องจากระบบไม่ได้เชี่ยวชาญพฤติกรรมการตัดสินใจอันไร้เหตุผลของมนุษย์สักเท่าไหร่]