บทที่ 80 ฉิงเทียนนิวเอเนอร์จี

ตอนที่จ้าวเป่ยโทรเข้ามา ซูหมิงเจ๋อกำลังผสมอิเล็กโทรไลต์ชุดที่สองอยู่บนชั้นสอง

"เหล่าเฉิน! ชิบหายแล้ว!"

"หวังป๋อเหิงลงมือแล้ว มันไม่ได้พุ่งเป้ามาที่แกตรงๆ แต่มันไปเล่นงานทางมหาวิทยาลัยแทน"

เฉินฉี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เล่ารายละเอียดมา"

"บริษัทในเครือของฉิงเทียนนิวเอเนอร์จีเพิ่งเซ็นสัญญา 'กองทุนสนับสนุนการวิจัยทางวิทยาศาสตร์' กับมหาวิทยาลัยของซูหมิงเจ๋อไปเมื่ออาทิตย์ก่อน ยอดเงินบริจาคตั้งสองล้าน"

"เงื่อนไขล่ะ"

"มีเงื่อนไขข้อหนึ่งระบุไว้ว่า 'อาจารย์ประจำของคณะที่ได้รับทุนสนับสนุน ห้ามเข้าร่วมความร่วมมือเชิงพาณิชย์ภายนอกโดยไม่ได้รับอนุมัติ'"

เฉินฉี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้

แผนการร้ายกาจไม่เบา

ไม่ยอมชนตรงๆ แต่เลือกตลบหลัง ใช้คำสั่งฝ่ายบริหารมาบีบคน ซูหมิงเจ๋อเป็นรองศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัย มีชื่ออยู่ในระบบ ในเมื่อมหาวิทยาลัยรับเงินเขามาแล้วก็ต้องทำตามกฎ และกฎข้อนั้นก็คือ ห้ามออกไปร่วมงานกับคนภายนอก

"ศาสตราจารย์ซูรู้เรื่องหรือยัง"

"น่าจะยังไม่รู้ ประกาศจากฝ่ายวิจัยเพิ่งส่งลงมา เพื่อนฉันช่วยดักข่าวเอาไว้ให้ก่อน"

เฉินฉี่ไม่ได้บอกซูหมิงเจ๋อทันที

เขารอจนถึงบ่ายสาม ซูหมิงเจ๋อยืดตัวขึ้นจากโต๊ะทดลองบนชั้นสอง ถอดถุงมือ แล้วเดินไปกดน้ำดื่ม

จังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

เฉินฉี่อยู่ชั้นล่าง ไม่ได้ยินว่าปลายสายพูดอะไร แต่เห็นสีหน้าของซูหมิงเจ๋อตอนเดินลงมาจากบันได

สีหน้าเขียวคล้ำจนน่ากลัว

ไม่ใช่ความโกรธธรรมดา แต่เป็นเพลิงโทสะที่ถูกสะกดกลั้นไว้จนหน้าเปลี่ยนสี

ซูหมิงเจ๋อเดินมาที่โต๊ะพับ กระแทกโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเต็มแรงจนเฉินฉี่นึกว่าหน้าจอจะแตกไปแล้ว

"ทางมหาวิทยาลัยโทรมา" น้ำเสียงของเขาแหบแห้งราวกับกระดาษทรายถูกัน "ฝ่ายวิจัยบอกว่า มีบริษัทมาเซ็นสัญญาความร่วมมือกับคณะ มีคำสั่งห้ามอาจารย์ประจำออกไปร่วมงานภายนอกโดยพลการ แล้วสั่งให้ผมกลับไป 'ชี้แจงสถานการณ์'"

เฉินฉี่สบตาเขา

"ฝีมือหวังป๋อเหิงสินะครับ"

ซูหมิงเจ๋อเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง

ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่ราวสิบวินาที ในห้องแล็บมีเพียงเสียงหึ่งๆ ของปั๊มสุญญากาศจากตู้โกลฟบ็อกซ์ที่ยังคงทำงาน

"มันคิดจะใช้สัญญาฉบับเดียวมัดมือมัดเท้าผมให้ตาย" เสียงของซูหมิงเจ๋อทุ้มต่ำลง แต่เน้นหนักทุกถ้อยคำ "สามปีก่อนมันฮุบแผนเทคโนโลยีของผมไปจดสิทธิบัตร แล้วก็ถีบหัวส่ง มาตอนนี้พอกลัวว่าผมจะทำของที่ดีกว่าเดิมได้ มันก็ใช้ระเบียบฝ่ายบริหารมาปิดประตูตีแมวขัดขวางผมอีก"

เฉินฉี่ไม่ได้พูดแทรก

เขารอให้ซูหมิงเจ๋อระบายความในใจออกมาให้หมดเสียก่อน

ซูหมิงเจ๋อยืนนิ่ง ร่างผอมเกร็งตึงเขม็งราวกับสายธนูที่ถูกน้าวเหนี่ยวจนสุด

เฉินฉี่เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบนิ่งสนิท ราวกับกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป

"ศาสตราจารย์ซู ในเมื่อเขาคิดจะใช้คำสั่งฝ่ายบริหารมากักตัวคุณไว้ ถ้าอย่างนั้นก็ทำให้คุณไม่ต้องพึ่งพามหาวิทยาลัยอีกต่อไปก็สิ้นเรื่อง"

ซูหมิงเจ๋อมองหน้าเขา

"ลาออกสิครับ" เฉินฉี่เอ่ย "ลาออกจากมหาวิทยาลัย แล้วมาร่วมงานกับฉี่ถังเทคโนโลยีเต็มตัว ในตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่บริหารฝ่ายเทคโนโลยี ถือหุ้นสายเทคนิค แล้วห้องแล็บนี้ก็จะเป็นของคุณคนเดียวทั้งหมด"

คำพูดไม่กี่คำดังก้องขึ้นกลางห้องโถงที่เงียบสงัด

ซูหมิงเจ๋อไม่ได้ตอบรับทันที

เขาเดินไปยืนริมหน้าต่าง เหม่อมองลานจอดรถสีเทาทึมด้านนอก... ลาออกอย่างนั้นหรือ

ทิ้งตำแหน่งรองศาสตราจารย์ ทิ้งสวัสดิการบำนาญของมหาวิทยาลัย ทิ้งลานตึกและอาคารทดลองที่เขาใช้ชีวิตอยู่มานานถึงสิบสองปี ทิ้งทางเดินยามดึกดื่นจากโรงอาหารไปห้องแล็บที่ต่อให้หลับตาก็ยังเดินถูก

"เงินทุนของคุณประคองได้นานแค่ไหน" เขาถามโดยไม่หันกลับมามอง

"พอแน่นอนครับ"

"นานแค่ไหนกันแน่"

"อย่างน้อยสองปี เรื่องเงินทุนไม่ใช่ปัญหา"

ซูหมิงเจ๋อเงียบไป

เขายืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างราวหนึ่งนาทีก่อนจะหันกลับมา

"ทำตามข้อเดิมพันให้เสร็จก่อน" น้ำเสียงของเขากลับมาห้วนและเย็นชาตามเดิม "ก่อนที่ผลทดสอบหนึ่งร้อยรอบจะออกมา อย่าเพิ่งมาคุยเรื่องนี้กับผม ถ้าผลออกมาดี ทุกอย่างค่อยว่ากัน แต่ถ้าผลใช้ไม่ได้ พูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์ทั้งนั้น"

เขาหันหลังเดินขึ้นบันได พอถึงชานพักก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

"พัดลมดูดอากาศของตู้ดูดควันยังไม่ได้เปลี่ยน ช่วยตามเรื่องให้หน่อย"

สิ้นเสียงก็มีเสียงฝีเท้าก้าวขึ้นชั้นบนไป

จ้าวเป่ยชะโงกหน้าออกมาจากมุมห้อง

"เหล่าเฉิน... ตกลงเขาหมายความว่าไงวะ ตอบตกลงหรือว่าปฏิเสธกันแน่"

เฉินฉี่มองตามไปทางบันได

"เขากำลังรอข้อมูลอยู่"

"แล้วถ้าเกิดข้อมูลมันไม่ได้เรื่องขึ้นมาล่ะวะ"

"ไม่มีทาง"

"แกรู้ได้ไง"

เฉินฉี่ไม่ได้ตอบ

เขารู้อยู่แก่ใจ พิมพ์เขียวจากระบบมีความแม่นยำเต็มร้อย สัดส่วนการเจือสารไม่ใช่แค่ 'อาจจะถูก' แต่มัน 'ถูกต้องแน่นอน' การทดลองของซูหมิงเจ๋อเป็นเพียงการพิสูจน์ยืนยันผลลัพธ์ที่ถูกกำหนดไว้แล้วเท่านั้น

ต่างกันตรงที่ซูหมิงเจ๋อไม่รู้เรื่องนี้ และจำเป็นต้องใช้สองมือของตัวเองพิสูจน์มันออกมา

นี่คือความต่างระหว่างนักวิจัยสายวิทยาศาสตร์กับคนในแวดวงการเงิน

ในโลกการเงิน คุณอาจเชื่อมั่นในตัวเลขตัวหนึ่งแล้ววางเดิมพันลงไปได้ทันที

แต่ในโลกของการวิจัย คุณจะเชื่อมั่นก็ต่อเมื่อเป็นข้อมูลที่ลงมือทำขึ้นมากับมือตัวเองเท่านั้น

ตกกลางคืน

เฉินฉี่ตอบข้อความวีแชตกลับไปหาฟางจื้อหย่วน

"เรื่องของหวังป๋อเหิงผมทราบแล้วครับ ขอบคุณมาก"

ฟางจื้อหย่วนตอบกลับทันควัน "นายคิดจะทำยังไงต่อ"

"ปล่อยให้เขาทำต่อไปครับ"

"หมายความว่าไง"

"เขายอมทุ่มเงินสองล้านเพื่อหวังจะล็อกตัวคนคนหนึ่งไว้ แต่คนคนนี้ ผมใช้แค่ห้องแล็บห้องเดียวกับทิศทางที่ถูกต้องก็รั้งตัวไว้ได้แล้ว สองล้านของเขาเสียเปล่าแล้วครับ"

ฝั่งฟางจื้อหย่วนเงียบไปสิบกว่าวินาที

"เฉินฉี่ นายเปลี่ยนไปแล้วนะ"

"เปลี่ยนไปตรงไหนครับ"

"เมื่อก่อนเวลานายโดนใครรังแกก็ได้แต่เก็บงำความแค้นไว้เงียบๆ แต่เดี๋ยวนี้เวลามีใครคิดจะเล่นงานนาย นายกลับหัวเราะออกมาได้"

เฉินฉี่กดล็อกหน้าจอ