บทที่ 82 ชื่อ

จดหมายลาออกของซูหมิงเจ๋อเขียนลงบนกระดาษ A4 แผ่นหนึ่ง

ลายมือเขียนด้วยปากกาลูกลื่นสีน้ำเงิน ตัวอักษรขนาดกะทัดรัดเป็นระเบียบ ทุกเส้นสายตวัดอย่างประณีต ไม่ต่างจากตอนที่เขาเขียนสมการเคมีลงบนไวท์บอร์ด

ข้อความทั้งหมดมีไม่ถึงสองร้อยคำ

"เนื่องด้วยความจำเป็นในการพัฒนาส่วนบุคคล ข้าพเจ้าขอลาออกจากตำแหน่งรองศาสตราจารย์คณะวัสดุศาสตร์ของมหาวิทยาลัย ตลอดระยะเวลาที่ปฏิบัติงานในสถานศึกษาแห่งนี้ ได้รับความกรุณาและการดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดียิ่งจากผู้บริหารและเพื่อนร่วมงานทุกท่าน ขอแสดงความขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง... ซูหมิงเจ๋อ"

ไร้คำพูดเวิ่นเว้อ ไร้ความอาลัยอาวรณ์ และไม่มีความลังเลตัดใจไม่ลง เรียบกระชับจนแห้งแล้งไม่ต่างจากบุคลิกของเขาเลยแม้แต่น้อย

เช้าวันที่เขาเดินทางไปยื่นจดหมายลาออกที่มหาวิทยาลัย

หัวหน้าฝ่ายวิจัยพยายามเกลี้ยกล่อมเขาอยู่นานถึงสี่สิบนาที

"เหล่าซู คุณอยู่ที่มหาวิทยาลัยมาตั้งสิบสองปี ตำแหน่งรองศาสตราจารย์นี่คนแย่งกันแทบตายยังไม่ได้เลยนะ แล้วนี่นึกจะไปก็ไปดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอ?"

ซูหมิงเจ๋อนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกของฝ่ายวิจัย เก้าอี้ตัวนั้นเตี้ยมาก ร่างสูงร้อยเจ็ดสิบห้าเซนติเมตรของเขาจึงต้องนั่งคุดคู้จนหัวเข่าชนเข้ากับขอบโต๊ะ

เขาไม่ได้ปริปากพูดอะไร

เพียงจรดปากกาเซ็นชื่อลงในช่องลงนามของแบบฟอร์มขอลาออก

จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินจากมา

หัวหน้าฝ่ายวิจัยรีบวิ่งตามออกมาตะโกนไล่หลังที่โถงทางเดิน "เหล่าซู คุณลองคิดดูใหม่อีกทีเถอะนะ!"

เขาไม่ได้หันกลับไปมอง

พอเดินมาถึงหน้าทางเข้าอาคารทดลอง เขาก็ชะงักฝีเท้าลงชั่วครู่

เงยหน้าขึ้นมองอาคารหลังเก่าที่ตนเคยใช้ชีวิตคลุกคลีอยู่นานถึงสิบสองปี สีขาวบนผนังภายนอกกะเทาะหลุดร่อนไปหลายจุด หน้าต่างห้องทำงานตรงสุดทางเดินชั้นสี่ยังคงเปิดอ้าไว้ ม่านไม่ได้รูด ไฟด้านในก็ไม่ได้ปิด ตอนเดินออกมาเขาลืมไปเสียสนิท

บ่ายโมงครึ่ง ซูหมิงเจ๋อกลับมาถึงห้องแล็บในเขตพัฒนาเศรษฐกิจ

เขาไม่เอ่ยปากพูดถึงเรื่องที่ไปยื่นใบลาออกแม้แต่คำเดียว เพียงเปลี่ยนมาสวมเสื้อกาวน์สีขาวแล้วเดินตรงขึ้นชั้นสองทันที

เฉินอวี่กำลังยืนรออยู่หน้าโต๊ะปฏิบัติการ วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการทดลองเดิมพันในสัปดาห์ที่สอง เซลล์แบตเตอรี่ทั้งสองชุดกำลังรันการทดสอบรอบการชาร์จและคายประจุครั้งที่ 100

กว่าข้อมูลทั้งหมดจะประมวลผลเสร็จคงต้องรอจนถึงช่วงบ่ายแก่ๆ

ซูหมิงเจ๋อไม่ได้นั่งรอเฉยๆ

เขาเดินไปหยุดอยู่หน้าไวท์บอร์ดตรงโถงชั้นหนึ่ง

บนไวท์บอร์ดยังคงมีแผ่นกระดาษบันทึกข้อมูลช่วงกลางสัปดาห์แรกแปะอยู่ 93% ปะทะ 89%

เขาเอื้อมมือไปดึงกระดาษสองแผ่นนั้นลงมา พับเก็บอย่างประณีต แล้วเสียบใส่กระเป๋าเสื้อ

จากนั้นก็หยิบปากกาเคมีสีดำขึ้นมาด้ามหนึ่ง

ตวัดเขียนข้อความแถวหนึ่งลงบนไวท์บอร์ดที่ว่างเปล่า

QTNa01

เฉินอวี่เดินลงมาจากชั้นสองและเห็นเข้าพอดี

"อาจารย์ซู นี่คืออะไรเหรอครับ?"

"รหัสรุ่น" ซูหมิงเจ๋อปิดปลอกปากกา "เป็นรหัสเรียกภายในสำหรับแบตเตอรี่โซเดียมไอออนรุ่นแรกของฉี่ถังเทคโนโลยี QT ย่อมาจากฉี่ถัง Na คือสัญลักษณ์ธาตุของโซเดียม ส่วน 01 หมายถึงรุ่นแรก"

เฉินอวี่อ้าปากค้างไปเล็กน้อย

"แล้วทำไมไม่ใช้ชื่อของอาจารย์ล่ะครับ?"

ซูหมิงเจ๋อยกมือดันแว่นตาที่มีเทปกาวพันตรงขาแว่นขึ้น

"ชื่อของผมมันไม่มีราคาหรอก ข้อมูลผลการทดลองต่างหากที่มีค่า"

จ้าวเป่ยชะโงกหน้าออกมาจากหลังโต๊ะพับ "โธ่ เหล่าซู คุณก็พูดเกินไป ชื่อของคุณในแวดวงวิชาการมีคนเอาไปอ้างอิงตั้งกว่าสองร้อยครั้งเชียวนะ"

ซูหมิงเจ๋อปรายตามองเขา ดวงตาหลังเลนส์หนาเตอะคู่นั้นคมกริบราวกับใบมีด

"ถูกอ้างอิงไม่ได้แปลว่ามีค่า การถูกอ้างอิงมันก็แค่แสดงว่าคนอื่นขี้เกียจลงมือทดลองด้วยตัวเองก็แค่นั้นแหละ"

จ้าวเป่ยรีบหดคอกลับไปทันควัน พลางแอบเอามือลูบใบพลูด่างเงียบๆ

เวลาบ่ายสี่โมงสิบเจ็ดนาที

เสียงสัญญาณเตือนจากเวิร์กสเตชันเคมีไฟฟ้าดังขึ้น

ครบ 100 รอบการทดสอบ ทั้งหมดเสร็จสิ้นสมบูรณ์

ซูหมิงเจ๋อเดินตรงไปที่หน้าจอ เฉินอวี่ยืนเยื้องไปด้านหลังสองก้าว จ้าวเป่ยรีบวิ่งกวดขึ้นมาจากชั้นหนึ่ง เกาะราวบันไดชะโงกหน้าดูด้วยความตื่นเต้น

บนหน้าจอกำลังแสดงผลข้อมูลสองชุดเคียงข้างกัน

ฝั่งซ้าย เส้นทางเดิมของซูหมิงเจ๋อ หลังผ่านการทดสอบ 100 รอบ มีอัตราการคงความจุอยู่ที่ 78%

ฝั่งขวา แนวทางของเฉินฉี่ หลังผ่านการทดสอบ 100 รอบ มีอัตราการคงความจุ

91%

78% เทียบกับ 91%

ทิ้งห่างกันถึง 13 จุดเปอร์เซ็นต์

นี่ไม่ใช่แค่ "ดีกว่านิดหน่อย" แต่มันคือการบดขยี้อย่างสิ้นเชิง

ซูหมิงเจ๋อยืนจ้องตัวเลขสองชุดนั้นนิ่งงัน

นิ้วมือของเขากำขอบโต๊ะปฏิบัติการแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

เฉินอวี่ที่ยืนอยู่ข้างหลังไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

บรรยากาศเงียบกริบไปเกือบครึ่งนาที

ซูหมิงเจ๋อหันกลับมา

สายตาจับจ้องไปที่เฉินฉี่

เขาไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าเฉินฉี่เดินขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ชายหนุ่มยืนพิงผนังอยู่ตรงหัวบันได สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างสงบนิ่ง

"คุณชนะแล้ว" น้ำเสียงของซูหมิงเจ๋อแห้งผาก ไม่ใช่ความแห้งผากธรรมดา แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างมาจุกแน่นอยู่ในลำคอ

เขาขยับดันแว่นตาขึ้น แววตาหลังเลนส์คู่นั้นทอประกายวูบหนึ่ง

ไม่ใช่น้ำตาเอ่อคลอ หากแต่ซับซ้อนกว่านั้นมาก มันคือประกายตาของคนที่ต้องคลำทางอยู่ในความมืดมิดมานานถึงสามปี แล้วในที่สุดก็มองเห็นทางออก

"แต่ผมมีข้อแม้อยู่อย่างหนึ่ง"

"ว่ามาครับ"

"การวิจัยต่อยอดในทิศทางนี้ ผมต้องมีอำนาจตัดสินใจเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นสูตร กระบวนการผลิต หรือแนวทางการทดลอง คุณห้ามเข้ามาก้าวก่ายเด็ดขาด มีหน้าที่แค่คุมเรื่องเงินของคุณให้ดีก็พอ"

มุมปากของเฉินฉี่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

"ตกลงครับ"

ซูหมิงเจ๋อพยักหน้ารับ

เขาหันหลังกลับ เดินตรงไปยังหน้าไวท์บอร์ด

ตัวอักษร QTNa01 ยังคงเด่นหราอยู่ตรงนั้น เขียนด้วยปากกาเคมีสีดำอย่างประณีตบรรจง

เขาจรดปากกาเขียนตัวหนังสือขนาดเล็กลงไปข้างใต้

มันคือวันที่... วันที่ของวันนี้นี่เอง

จากนั้นก็ปิดปลอกปากกากลับคืน

จ้าวเป่ยพุ่งพรวดขึ้นมาจากหัวบันไดทันที

"งั้นก็แปลว่า... อาจารย์ซูยอมอยู่ต่อแล้วเหรอครับเนี่ย?!"

ซูหมิงเจ๋อไม่ได้สนใจเขา ร่างผอมเดินกลับไปที่โต๊ะปฏิบัติการ แล้วเริ่มลงมือคัดแยกของเสียจากการทดลองชุดที่สองต่อทันที

เฉินฉี่มองตามแผ่นหลังนั้น ร่างผอมเกร็งในเสื้อสเวตเตอร์ไหมพรมสีเทายับย่น ชายคอเสื้อด้านหลังเผยให้เห็นเสื้อยืดสีขาวครึ่งท่อน

การเดิมพันสิ้นสุดลง 91% ปะทะ 78% เขายอมอยู่ต่อแล้ว

โทรศัพท์มือถือสั่นครืด

หน้าต่างระบบเด้งแจ้งเตือนขึ้นมา

[ติ๊ง ความคืบหน้าภารกิจขั้นที่สามได้รับการอัปเดต: การสรรหาหัวหน้าทีมฝ่ายเทคนิคหลัก เสร็จสิ้น 1/3]

[ภารกิจที่เหลือ: ห้องปฏิบัติการเปิดดำเนินการอย่างเป็นทางการครั้งแรก, การตรวจสอบยืนยันตัวอย่างเซลล์แบตเตอรี่แบบกระดุม (รอบการทำงาน ≥ 100 รอบ)]

[ระยะเวลาที่เหลือก่อนถึงกำหนดเส้นตาย: 32 วัน]

เฉินฉี่จ้องมองข้อความแถวนี้

32 วัน

เหลือเฟือ

เขาเงยหน้าขึ้นมองภาพวาดที่แปะอยู่ข้างไวท์บอร์ดแผ่นนั้น

เป็นภาพที่เนี่ยนเนี่ยนวาดไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน มีชื่อภาพว่า "โรงงานของคุณพ่อ" มีบ้านหลังใหญ่หนึ่งหลัง คนก้างปลาหลายคน หนึ่งในนั้นสวมแว่นตาอันใหญ่ยักษ์เป็นพิเศษ

"นั่นคือคุณปู่ซูค่ะ แว่นตาของเขาอันใหญ่กว่าหน้าอีก"

เฉินฉี่ยืนจ้องคนก้างปลาแว่นตาโตตัวนั้นอยู่สองวินาที

มุมปากยกยิ้มขึ้นมาบางๆ

ท้องฟ้านอกหน้าต่างเริ่มมืดสลัวลง ปล่องควันในเขตพัฒนาเศรษฐกิจที่พ่นควันสีขาวออกมาไม่หยุดหย่อน ถูกแสงอาทิตย์อัสดงย้อมจนกลายเป็นสีส้มอมแดง