บทที่ 83 ห้าล้าน

ซูหมิงเจ๋อยืนคำนวณสูตรบนไวท์บอร์ดติดต่อกันนานถึงสี่สิบนาที

เฉินฉี่นั่งมองเขาอยู่หลังโต๊ะพับ ส่วนจ้าวเป่ยยืนถือแก้วมัคอยู่ตรงหัวบันได สายตากลอกสลับไปมาระหว่างไวท์บอร์ดกับเฉินฉี่

บนไวท์บอร์ดเต็มไปด้วยสูตรเคมีและลูกศรโยงไปมาจนแน่นขนัด บรรทัดล่างสุดมีเส้นหนาขีดด้วยปากกาเคมีสีแดง เหนือเส้นนั้นมีตัวเลขสองตัวกำกับไว้ นั่นคือ 91% กับ 78% ซึ่งเป็นผลลัพธ์ของการเดิมพัน

ซูหมิงเจ๋อวางปากกาลงแล้วหันกลับมา

"คุณชนะเดิมพัน ทิศทางไม่มีปัญหา แต่จากทิศทางไปจนถึงตัวผลิตภัณฑ์จริง ระหว่างทางยังมีหลุมพรางอยู่อีกอย่างน้อยเป็นร้อยหลุม" น้ำเสียงของเขาแห้งผากราวกับกระดาษทรายสองแผ่นถูกัน "สารตัวกลางของวัสดุขั้วบวกต้องตรวจสอบความเสถียร สูตรอิเล็กโทรไลต์ต้องขยายสเกลจากการทดสอบในเซลล์แบบกระดุมไปเป็นแบบเพาช์เซลล์ ทุกขั้นตอนของกระบวนการเตรียมผลิตต้องทำเป็นคู่มือขั้นตอนปฏิบัติงานมาตรฐาน การส่งตรวจแล็บภายนอกต้องมีตัวอย่างอย่างน้อยสามล็อต แต่ละล็อตต้องไม่ต่ำกว่าห้าสิบก้อน"

เขาขยับดันแว่นตาที่มีเทปกาวพันขาขึ้น

"ผมต้องการงบประมาณห้าล้าน เป็นงบวิจัยและพัฒนาอิสระ ห้ามใครหน้าไหนเข้ามาก้าวก่ายทั้งนั้น รวมถึงคุณด้วย"

ห้าล้าน

ตัวเลขจำนวนนี้ดังก้องขึ้นกลางโถงแล็บอันเงียบสงัด

มือของจ้าวเป่ยสั่นจนน้ำในแก้วมัคกระเพื่อมไหว

ยอดเงินคงเหลือในบัญชีนิติบุคคลของฉี่ถังเทคโนโลยี เขานี่แหละที่รู้ดีที่สุด ตอนแรกจ่ายค่าซื้อสถานที่ไปสองล้านแปด ค่าจัดซื้อเครื่องมืออุปกรณ์หมดไปอีกกว่าหนึ่งล้านสี่แสน ค่าปรับปรุงพื้นที่สี่แสนเจ็ดหมื่นสามพัน รวมกับค่าใช้จ่ายดำเนินงานจิปาถะต่างๆ ในบัญชีเหลือเงินอยู่อีกราวๆ

เขาคำนวณตัวเลขในหัวอย่างรวดเร็ว

ห้าล้านเศษๆ เท่านั้น

พูดอีกอย่างก็คือ เงินที่ซูหมิงเจ๋อเอ่ยปากขอนั้น แทบจะกวาดเงินก้นถุงก้อนสุดท้ายในบัญชีไปจนเกลี้ยง

จ้าวเป่ยเหลือบมองเฉินฉี่แวบหนึ่ง

สายตาคู่นั้นสื่อความหมายชัดเจนว่า พี่ชาย คิดให้ดีๆ นะเว้ย ถ้าจ่ายก้อนนี้ไป เดือนหน้าเราไม่มีปัญญาจ่ายแม้กระทั่งค่าไฟด้วยซ้ำ

เฉินฉี่ไม่ได้หันไปมองเขา

สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ซูหมิงเจ๋อ

ซูหมิงเจ๋อยืนอยู่หน้าไวท์บอร์ด ร่างกายผอมแห้งจนเห็นโหนกแก้มชัด เสื้อสเวตเตอร์ไหมพรมสีเทายับยู่ยี่ ขาแว่นที่พันด้วยเทปกาวสะท้อนแสงไฟนีออนวับวาบ

ชายที่จมปลักอยู่ในมหาวิทยาลัยมานานถึงสิบสองปี ห้องแล็บถูกสั่งระงับไปสองปี โดนคนอื่นฮุบเอาแผนงานทางเทคนิคไป บัดนี้เดินก้าวเข้ามาในห้องแล็บที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงแห่งนี้

เขาไม่ได้กำลังเอ่ยปากขอเงิน แต่เขากำลังขอคำมั่นสัญญาต่างหาก

ในเมื่อคุณบอกว่าทิศทางมันถูกต้อง บอกว่าจะให้ผมมาลองทำ งั้นก็ปล่อยให้ผมได้ลองทำอย่างเต็มที่ เรื่องอื่นผมยอมได้หมด แต่ในระหว่างกระบวนการทดลอง คุณห้ามเข้ามายุ่มย่ามเด็ดขาด

นี่คือศักดิ์ศรีหยดสุดท้ายของคนทำงานวิจัย

"ให้"

คำสั้นๆ เพียงคำเดียว

คราวนี้จ้าวเป่ยถือแก้วมัคไม่อยู่จริงๆ น้ำกระฉอกหกรดกางเกงจนเปียกชุ่ม แต่เขากลับไม่มีกะจิตกะใจจะก้มลงเช็ดด้วยซ้ำ

"เหล่าเฉิน! ในบัญชีมันเหลือแค่นั้นแล้วนะ! ถ้าจ่ายก้อนนี้ออกไปเราแทบจะไม่..."

"ส่วนที่ขาดเดี๋ยวผมเติมเอง" เฉินฉี่ไม่ได้หันกลับไปมอง "พรุ่งนี้ผมจะโอนเงินเข้าบัญชีนิติบุคคลของฉี่ถังเพิ่มอีกก้อน ห้าล้านนี้พอสำหรับเฟสแรกไหมครับ?"

ประโยคสุดท้ายนั้นเขาเอ่ยถามซูหมิงเจ๋อ

ซูหมิงเจ๋อพยักหน้ารับ

"พอ ส่วนเฟสสองค่อยว่ากันทีหลัง"

เขาหมุนตัวเดินตรงไปที่โต๊ะปฏิบัติการ หยิบสมุดบันทึกการทดลองเล่มใหม่เอี่ยมขึ้นมาเปิดไปยังหน้าแรก

แล้วจรดปากกาลูกลื่นเขียนตัวอักษรสี่ตัวลงไปด้านบนสุดอย่างบรรจงเป็นระเบียบ

QTNa01

จากนั้นก็ลงมือเขียนรายการจัดซื้อทันที

จ้าวเป่ยเดินไปนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ ชะโงกหน้าแอบดู ลายมือนั้นเล็กนิดเดียวแต่เรียงแถวเป็นระเบียบ ทุกรายการระบุสเปก ระดับความบริสุทธิ์ และราคาต่อหน่วยเอาไว้อย่างละเอียด

"อาจารย์ซูครับ... รายการพวกนี้ของคุณ รวมๆ แล้วประมาณเท่าไหร่เหรอครับ?"

ซูหมิงเจ๋อไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา "เขียนเสร็จเดี๋ยวคุณก็รู้เองแหละ"

จ้าวเป่ยเดินคอตกกลับมาทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะพับ ก้มมองรอยเปียกน้ำเป็นวงบนกางเกงตัวเอง แล้วหันไปมองต้นพลูด่างบนขอบหน้าต่าง

สิบสองใบถ้วน

เขาเอื้อมมือไปลูบใบอ่อนใบใหม่ล่าสุดที่เพิ่งผลิออกมาเบาๆ

"น้องชาย" เขาเอ่ยกับต้นพลูด่าง "เสาหลักค้ำจุนจิตวิญญาณของแก เกือบพาพวกเราล้มละลายแล้วในวันนี้"

ในคืนวันเดียวกันนั้น

ตอนที่เฉินฉี่กลับถึงบ้าน หลินหว่านถังกำลังยืนล้างจานอยู่ในครัว

เนี่ยนเนี่ยนเข้านอนไปแล้ว ในห้องนั่งเล่นเปิดโคมไฟตั้งโต๊ะดวงเล็กทิ้งไว้ บนโต๊ะน้ำชามีจานใส่แอปเปิลที่ปอกหั่นไว้สี่ชิ้นวางอยู่

เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา ยังไม่ได้แตะแอปเปิล แต่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดแอปธนาคาร

ยอดเงินคงเหลือในบัญชีส่วนบุคคล

เขาจ้องหน้าจออยู่สองวินาที

จากนั้นก็กดโอนเงินห้าล้านจากบัญชีส่วนตัวเข้าบัญชีนิติบุคคลของฉี่ถังเทคโนโลยี

ติ๊ง

โอนเงินสำเร็จ

เขากดปิดหน้าจอโทรศัพท์ แล้วเอนหลังพิงพนักโซฟา

หลินหว่านถังเดินออกมาจากครัว มือยังเปียกน้ำล้างจานอยู่นิดหน่อย เธอนั่งลงข้างเขาแล้วหยิบแอปเปิลขึ้นมาหนึ่งชิ้น

"ซูหมิงเจ๋อยอมอยู่ต่อแล้วเหรอคะ?"

"อยู่ต่อแล้วครับ เขาของบวิจัยและพัฒนาอิสระไปห้าล้าน"

"แล้วคุณก็ให้ไปแล้วเหรอ?"

"ให้ไปแล้วครับ"

หลินหว่านถังกัดแอปเปิลคำหนึ่ง เคี้ยวอยู่สองสามที

"แล้วในบัญชีบริษัทยังเหลือเงินอยู่อีกเท่าไหร่คะ?"

"พอโอนเติมเข้าไปก็มีอยู่ห้าล้านกว่าครับ หมุนเวียนเป็นค่าใช้จ่ายไปได้อีกสักสามสี่เดือน"

"แล้วในพอร์ตการเงินล่ะ?"

"ในบัญชีส่วนตัวยังมีอีกยี่สิบกว่าล้านครับ เติมเพิ่มได้สบายๆ"

หลินหว่านถังเหลือบมองเขาแวบหนึ่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้มลงมองมือถือของตัวเอง

ผ่านไปราวสิบวินาที เธอเปิดแอปวีแชตขึ้นมา เลื่อนหาห้องแชตของจ้าวเป่ย

แล้วพิมพ์ส่งไปสั้นๆ เพียงสามคำ

"อนุมัติแล้ว เดินเรื่องเลย"

จ้าวเป่ยส่งสติกเกอร์ร้องไห้น้ำตาไหลพรากตอบกลับมาแทบจะในวินาทีนั้น

หลินหว่านถังกดล็อกหน้าจอ แล้วเลื่อนจานแอปเปิลที่เหลือไปตรงหน้าเฉินฉี่

"กินสิคะ"

"คุณไม่กินเหรอ?"

"ไม่หิวค่ะ"

"คุณยังไม่ได้กินสักชิ้นเลยนะ"

"คุณกินเข้าไป ฉันก็อิ่มแล้วค่ะ"

เฉินฉี่หยิบแอปเปิลขึ้นมากัดคำหนึ่ง รสชาติหวานกรอบกำลังดี

โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะน้ำชาสั่นขึ้นมาครั้งหนึ่ง

หน้าต่างระบบเด้งแจ้งเตือนขึ้นมา ส่องแสงสีฟ้าครามสบายตา

[ตรวจพบว่าโฮสต์โอนเงินเข้าบัญชีนิติบุคคลของฉี่ถังเทคโนโลยีจำนวน 5 ล้านหยวน ยอดเงินลงทุนสะสมในภาคธุรกิจจริงได้รับการอัปเดต: 13,670,000 หยวน → 18,670,000 หยวน]

[ตรวจพบข้อมูลพร้อมกัน: หวังปั๋วเหิง ผู้อำนวยการฝ่ายการลงทุนของฉิงเทียนนิวเอเนอร์จี ได้ว่าจ้างหน่วยงานภายนอกเพื่อตรวจสอบประวัติเชิงลึกของฉี่ถังเทคโนโลยี ขอบเขตการตรวจสอบครอบคลุมถึงที่มาของเงินทุนนิติบุคคล ทิศทางด้านเทคโนโลยี และภูมิหลังของบุคลากรหลัก]

[แนะนำให้โฮสต์เร่งกระบวนการยื่นจดทะเบียนกองทุนไพรเวทอิควิตี้ เพื่อจัดโครงสร้างการบริหารสินทรัพย์ให้ถูกต้องตามกฎระเบียบ รองรับข้อสงสัยเรื่องที่มาของเงินทุนที่อาจเกิดขึ้น]

เฉินฉี่จ้องข้อความบรรทัดสุดท้ายนั้นนิ่ง

หวังปั๋วเหิง

อดีตเจ้านายของซูหมิงเจ๋อ คนที่เคยขโมยแผนงานด้านเทคนิคไป ตอนนี้ยังย้อนกลับมาสืบประวัติกันอีกจนได้

เขาคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงบนโซฟา

แล้วจัดการกินแอปเปิลชิ้นสุดท้ายจนหมด

"คุณครับ"

"คะ"

"พรุ่งนี้คุณช่วยแวะไปที่ห้องแล็บหน่อยได้ไหม รายการจัดซื้อของซูหมิงเจ๋อต้องมีคนไปช่วยประสานงานกับพวกซัพพลายเออร์ ฝีมือต่อราคาของจ้าวเป่ยเนี่ย... คุณก็รู้ๆ กันอยู่"

หลินหว่านถังหันมามองเขาแวบหนึ่ง

แววตาคู่นั้นเจือความพินิจพิเคราะห์ ซ้ำยังมีบางอย่างที่เฉินฉี่เองก็อธิบายไม่ถูกแฝงอยู่ข้างใน

"ได้ค่ะ"

คำตอบรับสั้นๆ เพียงคำเดียว