บทที่ 87 ภาพวาดของเนี่ยนเนี่ยน

โรงเรียนอนุบาลจัดกิจกรรมขึ้นมางานหนึ่ง ในหัวข้อ "คุณพ่อของฉัน"

โดยให้เด็กๆ วาดภาพคนละหนึ่งรูป แล้วออกไปยืนเล่าให้เพื่อนฟังหน้าชั้น

เนี่ยนเนี่ยนวาดจนเต็มหน้ากระดาษ A4

ในภาพมีบ้านหลังใหญ่โตมโหฬารหนึ่งหลัง ภายในบ้านอัดแน่นไปด้วยรูปวงกลมและสี่เหลี่ยม เธอบอกว่านั่นคือพวกเครื่องจักร ข้างบ้านมีคนตัวจิ๋วห้าคนยืนเรียงกัน คนที่ตัวสูงที่สุดใส่เสื้อสีเทา "นี่คือพ่อของหนู" คนข้างๆ มีวงกลมสองวงวาดอยู่บนหัวซึ่งใหญ่กว่าใบหน้าเสียอีก "แว่นตาของคุณปู่ซู" ส่วนข้างคนตัวจิ๋วอีกคนมีก้อนสีเขียวๆ วาดอยู่ มีใบโผล่มาแค่ไม่กี่ใบ "ต้นไม้ของอาจ้าว มีใบไม้ยี่สิบใบแล้ว"

ตอนที่เนี่ยนเนี่ยนขึ้นไปยืนบนม้านั่งตัวเล็กเพื่อเล่าให้ฟัง เธอตะเบ็งเสียงดังลั่น

"คุณพ่อของหนูมีโรงงานใหญ่มากๆ! ข้างในมีเครื่องจักรเยอะแยะเลย! เครื่องจักรพวกนั้นทำแบตเตอรี่ได้ด้วยนะคะ! แบบที่ชาร์จไฟให้ตึกทั้งหลังได้เลย!"

ครูหวังพยักหน้ารับ อื้มๆ

"ในโรงงานของคุณพ่อยังมีคุณปู่ซูด้วย! แว่นตาของคุณปู่ซูใหญ่กว่าหน้าอีกค่ะ! คุณปู่เอาแต่วาดเส้นคดๆ งอๆ ทุกวัน หนูดูไม่รู้เรื่องหรอก แต่พ่อบอกว่าคุณปู่ซูเก่งสุดยอดไปเลย!"

"แล้วก็ยังมีอาจ้าวด้วย! อาจ้าวปลูกต้นไม้ไว้ต้นหนึ่ง! มีใบไม้ยี่สิบใบ! อาจ้าวบอกว่าต้นไม้ต้นนั้นคือเสาหลักค้ำจุนจิตวิญญาณของเขาค่ะ!" เธอชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเอียงคอ "แต่หนูว่ามันก็แค่กอหญ้าต้นหนึ่งเท่านั้นแหละ"

ทั่วทั้งห้องปรบมือกันเกรียวกราว ไม่ใช่เพราะฟังเข้าใจ แต่เป็นเพราะเสียงแปดหลอดของเธอช่วยปลุกเด็กๆ ที่เพิ่งตื่นนอนกลางวันและยังสะลึมสะลืออยู่ให้สะดุ้งตื่นจนต้องขยี้ตากันยกใหญ่

ตกบ่ายช่วงเวลาเลิกเรียน

ครูหวังดักรอพบหลินหว่านถังอยู่ที่หน้าประตูใหญ่

"คุณแม่ของเนี่ยนเนี่ยนคะ ขอรบกวนเวลาคุยด้วยสักครู่นะคะ"

หลินหว่านถังสลับมือถือกล่องข้าว

"มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?"

"กิจกรรมวันนี้ เนี่ยนเนี่ยนพูดเล่าได้เก่งมากเลยค่ะ แต่เนื้อหาภาพที่น้องวาด... ครูอยากจะสอบถามยืนยันกับคุณแม่สักหน่อยน่ะค่ะ"

ครูหวังหยิบภาพวาดแผ่นนั้นออกมา

"น้องบอกว่าคุณพ่อมีโรงงาน ใหญ่มาก ข้างในมีเครื่องจักรเต็มไปหมด แล้วยังบอกว่าในโรงงานมี 'คุณปู่ซู' ที่ใส่แว่นตาอันใหญ่เบ้อเริ่ม แถมยังมี 'อาจ้าว' ที่ปลูกต้นไม้ที่มีใบยี่สิบใบไว้อีกต้นหนึ่งด้วยค่ะ"

คุณครูมองหลินหว่านถังด้วยสายตาเฉพาะตัวของคนที่ผ่านการอบรมมา "เด็กคนนี้จินตนาการกว้างไกลเกินไปหรือเปล่าคะ?"

หลินหว่านถังมีสีหน้าเรียบเฉย

"ที่แกพูดมาเป็นเรื่องจริงทั้งหมดค่ะ"

"อ๊ะ... อะไรนะคะ?"

"โรงงานมีจริง เครื่องจักรมีจริง คุณปู่ซูก็มี อาจ้าวก็มีเหมือนกันค่ะ ส่วนต้นไม้นั่นไม่ใช่ต้นไม้หรอกนะคะ เป็นต้นพลูด่าง แล้วก็มีใบยี่สิบใบจริงๆ ด้วย"

ปากของครูหวังอ้าๆ หุบๆ อยู่อย่างนั้น พูดอะไรไม่ออก

"แล้ว... แล้วคุณสามีทำงานอะไรเหรอคะ?"

"พลังงานใหม่ค่ะ"

"อ๋อๆๆ" ครูหวังร้อง "อ๋อ" ติดกันสามที สมองคงประมวลผลข้อมูลจนโอเวอร์โหลดไปเรียบร้อยแล้ว

หลินหว่านถังหิ้วกล่องข้าวเดินจากไป

ระหว่างทางกลับบ้าน เธอส่งวีแชตหาเฉินฉี่: "กิจกรรมวันนี้ของเนี่ยนเนี่ยน เล่าเรื่องห้องแล็บของคุณหมดเปลือกเลย ครูนึกว่าลูกแต่งเรื่องขึ้นมาเอง"

เฉินฉี่ตอบกลับ: "ลูกเรียกต้นพลูด่างของจ้าวเป่ยว่าต้นไม้เหรอ?"

"อืม แถมยังบอกว่าเป็นแค่กอหญ้าด้วย"

"ประเมินได้ตรงเผงดี"

ชาตินี้จ้าวเป่ยคงไม่มีวันรู้เลยว่า เสาหลักค้ำจุนจิตวิญญาณของเขา ในสายตาของเด็กห้าขวบถูกจัดให้อยู่ในสถานะไหน... กอหญ้าต้นหนึ่ง

บนโต๊ะอาหารมื้อค่ำ เนี่ยนเนี่ยนก็เปิดฉากเล่าเรื่องของวันนี้ขึ้นมาอีกรอบ

"คุณพ่อ! วันนี้หนูเล่าเรื่องพ่อให้เพื่อนฟังทั้งห้องเลยนะ! หนูบอกว่าพ่อมีโรงงานใหญ่เบ้อเริ่มด้วย!"

"อืม"

"พ่อของเล่อเล่อขายรถ พ่อของโต้วโต้วซ่อมคอมพิวเตอร์ ส่วนพ่อของเกาเกาก็เปิดบริษัท" เธอหักนิ้วนับ "พ่อของเกาเกามาโรงเรียนคราวก่อน ขับรถคันเงาวับมาด้วย สีเงินแหละ"

"เกาเกาคือใคร?"

"ก็ลูกชายของอาเกาไงคะ! อาเกาชอบอวดมากเลยว่ารถตัวเองแพงแค่ไหน"

เฉินฉี่คีบผักกวางตุ้งเข้าปากคำหนึ่ง เกาหย่วน ไอ้นายทุนน้อยขี้อวดที่เคยเจอในห้างคราวนั้นนี่เอง

"จริงสิ" หลินหว่านถังวางตะเกียบลง "เสาร์หน้าโรงเรียนอนุบาลมีกิจกรรมเปิดบ้านให้ผู้ปกครองเข้าร่วม คุณไปนะ"

"ผมไปเหรอ? แล้วคุณไม่ไปล่ะ?"

เธอตวัดสายตามองเขา "คุณใส่เสื้อผ้าให้มันดูดีเป็นผู้เป็นคนหน่อย อย่าใส่ไอ้เสื้อฮู้ดสีเทาตัวนั้นอีกล่ะ"

"เสื้อฮู้ดสีเทามันทำไมเหรอ?"

"คราวก่อนเนี่ยนเนี่ยนวาดรูปคุณแล้วบอกว่า 'คุณพ่อใส่แต่สีเทาตลอดเวลาเพราะพ่อแต่งตัวสวยๆ ไม่เป็น' ครูทั้งโรงเรียนอนุบาลเห็นกันหมดแล้ว"

เฉินฉี่ก้มหน้าก้มตาพุ้ยข้าวเข้าปากไปสองคำ ตัดสินใจไม่ดึงดันเถียงเรื่องนี้ต่อ

เนี่ยนเนี่ยนยกมือขอเสนอความเห็น "คุณพ่อใส่สีแดงสิคะ! สีแดงสวยดีออก! เหมือนตอนชนเพดานสูงสุดเลย!"

ข้าวในปากเฉินฉี่แทบจะสำลักลงคอ

"ใครสอนคำว่าชนเพดานให้ลูกเนี่ย?"

"อาจ้าวค่ะ! วันก่อนอาจ้าวมากินข้าวที่บ้านแล้วบอกว่า วันนี้ชนเพดานแล้วดีใจจังเลย! หนูเลยจำได้ ชนเพดานก็แปลว่ามีความสุขไงคะ!"

ตะเกียบในมือหลินหว่านถังชะงักไปครึ่งจังหวะ

เฉินฉี่ตั้งใจว่าคงต้องหาเวลาไปคุยกับจ้าวเป่ยเรื่อง "การใช้ศัพท์เทคนิคทางการเงินต่อหน้าเด็กห้าขวบ" เสียหน่อยแล้ว

คืนนั้นหลังจากเนี่ยนเนี่ยนหลับไปแล้ว เฉินฉี่นั่งอยู่ในห้องหนังสือ มีข้อความจากจ้าวเป่ยเด้งเข้ามาในโทรศัพท์

"เหล่าเฉิน แกรู้จักเกาหย่วนที่โรงเรียนอนุบาลนั่นไหม? ลูกชายมันชื่อเกาเกาก็อยู่ห้องเดียวกับเนี่ยนเนี่ยนบ้านแกด้วย ฉันลองเช็กดูแล้ว มันเปิดร้านขายสุขภัณฑ์อยู่ในโฮมมาร์ท รายได้ต่อปีราวๆ สามสี่แสน วันๆ เอาแต่วางก้ามทำตัวเป็นเสี่ยใหญ่ในกลุ่มผู้ปกครองแถวนั้น"

"แกไปเช็กเรื่องนี้ทำไม?"

"ก็ปกป้องคนของเราไง เนี่ยนเนี่ยนนี่นับเป็นหลานสาวฉันครึ่งคนเลยนะ มีคนมาเบ่งอวดรวยใส่หลานฉัน ฉันไม่สบอารมณ์ว่ะ"

คนอย่างจ้าวเป่ย ถึงปากจะเสียไปบ้าง แต่น้ำใจและความรักพวกพ้องมีให้เต็มร้อยเสมอ

"มีอีกเรื่อง" จ้าวเป่ยส่งมาอีกข้อความ "ช่วงนี้เกาหย่วนสนิทสนมกับคนคนหนึ่งมาก ลองทายซิว่าใคร"

"ใคร"

"จางเหล่ย"

เฉินฉี่จ้องมองชื่อสองพยางค์นั้นนิ่ง

จางเหล่ย

คนที่ตอนสัมภาษณ์งานพูดว่า "ตำแหน่งเซลส์ ฐานเงินเดือนสามพันห้า" คนนั้น... คนที่เนี่ยนเนี่ยนบอกตอนอยู่ห้างว่า "คุณลุงคนนั้นพูดจาไม่น่าฟังเลย" คนนั้น

เพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของเขา ที่อาศัยอยู่ในเขตการศึกษานี้เช่นกัน

"สองคนนั้นไปรู้จักกันได้ยังไง?"

"ที่ศูนย์วัสดุก่อสร้างน่ะสิ จางเหล่ยไปซื้อชุดตู้ห้องน้ำที่ร้านของเกาหย่วน สองคนนั้นเลยแอดวีแชตกันไว้ คุยไปคุยมาถึงได้รู้ว่ามีลูกเรียนอยู่อนุบาลละแวกเดียวกัน"

จ้าวเป่ยส่งมาสำทับอีกประโยค: "เสาร์หน้ามีวันเปิดบ้านผู้ปกครอง เกาหย่วนไปแน่ๆ มันโผล่ไปทุกงานอยู่แล้ว ถ้าจางเหล่ยไปด้วยกันกับมันล่ะก็"

เฉินฉี่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ทำเพียงกดล็อกหน้าจอ

เขาเดินออกไปที่ระเบียง สายลมพัดผ่านผิวน้ำในแม่น้ำ แสงไฟนำร่องสีแดงสลับเขียวกะพริบวิบวับอยู่ท่ามกลางม่านหมอก

หน้าจอระบบพลันสว่างวาบขึ้นในหัว ส่องแสงสีฟ้าเย็นเยียบ

[ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังจะเข้าร่วมกิจกรรมทางสังคม ณ สถานศึกษาของบุตร แนะนำให้แต่งกายให้เหมาะสม ปล. ดัชนีการประเมินทางสังคมของเสื้อฮู้ดสีเทาต่ำกว่าเกณฑ์เฉลี่ย แนะนำให้เปลี่ยน]

"แม้แต่แกยังมารังเกียจเสื้อผ้าฉันเรอะ"

[ระบบเพียงแค่รายงานข้อเท็จจริง ข้อเท็จจริงคือ โฮสต์มีสินทรัพย์เกินหลักร้อยล้านไปแล้ว แต่แต่งตัวเหมือนพนักงานธุรการเงินเดือนสี่พัน นี่ไม่ได้เรียกว่าติดดิน แต่เรียกว่าไม่สมฐานะ]

เฉินฉี่ก้มมองเสื้อฮู้ดสีเทาบนตัว

มันซักจนสีซีดไปหน่อยจริงๆ นั่นแหละ คอเสื้อก็เริ่มเป็นขุยแล้วด้วย

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแอปชอปปิง ค้นหาคำว่า "เสื้อแจ็กเก็ตลำลองผู้ชาย" แล้วนั่งดูราคาอยู่สองนาที

สุดท้ายก็กดปิดไป

พรุ่งนี้ค่อยให้หลินหว่านถังช่วยเลือกให้ดีกว่า รสนิยมของเธอยังน่าเชื่อถือกว่าอัลกอริทึมแนะนำของแอปพวกนี้ตั้งเยอะ

เขากดล็อกหน้าจอ โทรศัพท์ในมือให้ความรู้สึกหนักแน่น

เสาร์หน้า วันเปิดบ้านผู้ปกครอง

เกาหย่วนจะมา

จางเหล่ย ก็น่าจะมาด้วยเหมือนกัน