บทที่ 88 ลานจอดรถ

เช้าวันเสาร์

เฉินฉี่ยืนลังเลอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าอยู่นานถึงสิบนาที

เมื่อวานนี้หลินหว่านถังซื้อเสื้อผ้าทางเน็ตให้เขาสองตัว สั่งแบบส่งด่วนวันเดียวถึง ตัวหนึ่งเป็นแจ็กเก็ตลำลองสีน้ำเงินเข้ม อีกตัวเป็นเสื้อโปโลสีเทาอ่อน ทั้งสองตัววางแผ่อยู่บนเตียง ป้ายราคายังไม่ได้ตัดออกด้วยซ้ำ

"ใส่แจ็กเก็ต" หลินหว่านถังชะโงกหน้าออกมาจากห้องน้ำครึ่งตัว ปากยังคาบแปรงสีฟันอยู่

"ผมว่าโปโลก็โอเคนะ"

"โปโลใส่คู่กับกางเกงวอร์มตัวเก่าของคุณดูเหมือนหัวหน้า รปภ. ใส่แจ็กเก็ตไปซะ"

เฉินฉี่ยอมสวมแจ็กเก็ตแต่โดยดี ขืนเถียงไปก็คงโดนปัดตกอยู่ดี

วันนี้เนี่ยนเนี่ยนใส่กระโปรงสีแดง สวมรองเท้าเต้นรำลายอุ้งเท้าแมวสีชมพูคู่เดิม เธอหมุนตัวอยู่หน้ากระจกตรงโถงทางเข้าสองรอบ พอใจกับลุคของตัวเองสุดๆ

"วันนี้คุณพ่อดูหล่อจังเลยค่ะ! ไม่ใส่สีเทาแล้วดูดีขึ้นจริงๆ ด้วย!"

"...ขอบใจนะ"

ออกจากบ้าน ขับรถออกไป

ใช่แล้ว เฉินฉี่ซื้อรถแล้ว

เพิ่งซื้อมาเมื่อสัปดาห์ก่อน เป็น วอลโว่ XC90 สีเทาเข้ม จ้าวเป่ยเป็นคนไปโชว์รูมเป็นเพื่อน ตอนนั้นจ้าวเป่ยขึ้นไปนั่งบนรถทดลองขับตั้งสิบห้านาที หลับตาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า "กลิ่นเบาะหนังแท้นี่มันกลิ่นแห่งความสำเร็จชัดๆ" เฉินฉี่เลยบอกมันไปว่านั่นมันกลิ่นน้ำยากำจัดกลิ่นรถใหม่ ทำเอาสีหน้าของจ้าวเป่ยพังทลายไปหนึ่งวินาทีเต็มๆ

วันที่ไปรับรถ เนี่ยนเนี่ยนกรี๊ดลั่น "คุณพ่อ รถของพ่อคันใหญ่มาก ใหม่เอี่ยมเลย หนูชอบที่สุดเลยค่ะ"

ขับรถมาราวๆ ยี่สิบนาที ก็ถึงโรงเรียนอนุบาล

ในลานจอดมีรถจอดอยู่ไม่น้อย หลากหลายยี่ห้อ มีรถหรูจากค่ายเยอรมันสองสามคัน รถญี่ปุ่นสองสามคัน และยังมีเทสลาอีกหนึ่งคัน

เฉินฉี่ถอยรถเข้าจอดตรงหัวมุม ไม่ได้คิดเรื่องทำเล จอดตรงไหนก็ได้ทั้งนั้น

พอรถจอดสนิท เนี่ยนเนี่ยนก็เกาะกระจกหน้าต่างเบาะหลังชะเง้อมองออกไปข้างนอก

"คุณพ่อตรงนู้นไง! รถของพ่อเกาเกา! คันสีเงินนั่นน่ะค่ะ!"

เฉินฉี่มองตามทิศทางที่นิ้วป้อมๆ ของลูกสาวชี้ไป

บีเอ็มดับเบิลยู ซีรีส์ 3 สีเงิน จอดเด่นอยู่ในตำแหน่งที่สะดุดตาที่สุด หันหน้ารถออก ล้างมาสะอาดเอี่ยมอ่อง ดุมล้อเงาวับ

เกาหย่วนยืนคุยอยู่กับผู้ปกครองอีกคนข้างตัวรถ เสียงดังไม่เบาทีเดียว

"...รถคันนี้เข้าศูนย์เช็กระยะทีสองพันกว่า เสียดายเงินก็เสียดายอยู่หรอกนะ แต่ขับสบาย ถือว่าคุ้ม"

เฉินฉี่จูงมือเนี่ยนเนี่ยนเดินมุ่งหน้าไปทางประตูทางเข้า

ตอนที่เดินผ่านข้างตัว เกาหย่วนเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง สายตาหยุดอยู่ที่แจ็กเก็ตสีน้ำเงินเข้มของเขาไม่ถึงครึ่งวินาที

"คุณเฉินใช่ไหมครับ? คุณพ่อของเนี่ยนเนี่ยน?" เกาหย่วนยิ้มพลางยื่นมือออกมา

"คุณเกา" เฉินฉี่ยื่นมือไปจับทักทายตอบ

"วันนี้นัดเพื่อนคนหนึ่งมาด้วยเหมือนกัน อยู่แถวละแวกนี้แหละครับ" เกาหย่วนหันหลังไปกวักมือเรียก

ตรงทางเข้าลานจอดรถ มีใครคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามา

สวมสูทลำลองสีดำล้วน บนข้อมือสวมนาฬิกา เซตผมด้วยเจลแต่งผมอย่างดี รองเท้าหนังขัดเงาวับจนแทบจะส่องหน้าคนได้

จางเหล่ย

ตอนที่เดินเข้ามา บนใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจตามมาตรฐานมืออาชีพ รอยยิ้มแบบนั้นเฉินฉี่คุ้นเคยเป็นอย่างดี ตอนอยู่ที่ติ่งหยวน ทุกครั้งที่ออกไปโรดโชว์พบลูกค้าก็ยิ้มแบบนี้นี่แหละ

"เหล่าเกา!" จางเหล่ยตบไหล่เกาหย่วน

จากนั้น สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับเฉินฉี่

รอยยิ้มพลันชะงักค้างไปราวๆ ศูนย์จุดสามวินาที ก่อนจะปรับสีหน้ากลับมาได้อย่างรวดเร็ว

"พี่ฉี่?"

"อืม"

"ไม่... ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" น้ำเสียงของเขาเมื่อเทียบกับคราวที่เจอกันในห้างลดระดับลงไปสองขีด ไม่มีน้ำเสียงแบบคนที่มองลงมาจากที่สูงอีกแล้ว หลังจากคราวก่อนเห็นโพสต์ที่จ้าวเป่ยลงในโมเมนต์วีแชต เขาคงต้องปรับสภาพจิตใจไปยกใหญ่ทีเดียว

"นายก็อยู่แถวนี้เหรอ?"

"หลานชายผมเรียนอยู่อนุบาลนี้น่ะ วันนี้เลยมาแทนพี่สาว"

เฉินฉี่พยักหน้ารับเล็กน้อย ไม่ได้ชวนคุยต่อ จูงมือเนี่ยนเนี่ยนเดินมุ่งหน้าไปที่ห้องเรียน

เนี่ยนเนี่ยนเดินไปได้เพียงสองก้าว จู่ๆ ก็หันขวับกลับไปมองจางเหล่ย

เธอเอียงคอ พินิจพิจารณาเขาอยู่สามวินาที

จากนั้นก็หันกลับมา กระตุกมือของเฉินฉี่เบาๆ

"คุณพ่อขา"

"หืม?"

"คุณลุงคนนั้นหนูเคยเห็นนะ"

เสียงพูดไม่ได้ดังมาก แต่เพราะลานจอดรถค่อนข้างเงียบ

จางเหล่ยจึงได้ยินเข้าเต็มสองหู

เนี่ยนเนี่ยนเจื้อยแจ้วต่อ "ก็คุณลุงที่พูดจาไม่น่าฟังในห้างคราวก่อนไงคะ ที่พ่อบอกว่าเขาเป็นคนไม่มีความสุขเพราะไม่ได้กินไอศกรีม"

พูดจบ เธอก็เอียงคอหันไปมองจางเหล่ยอีกรอบ

"คุณลุงคะ ตอนนี้คุณลุงได้กินไอศกรีมหรือยังคะ?"

ลานจอดรถพลันเงียบกริบลงทันตา

เกาหย่วนที่ยืนอยู่ข้างๆ อ้าปากค้าง แม้ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปแล้ว

สีหน้าของจางเหล่ยเปลี่ยนสลับไปมาถึงสามสีในเวลาแค่สองวินาที ทั้งแดง เผือดขาว แล้วเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ

เขาอ้าปากพะงาบๆ แต่ไม่มีคำพูดใดหลุดรอดออกมาสักแอะ

เฉินฉี่ย่อตัวลง ลูบหัวเนี่ยนเนี่ยนเบาๆ

"ไปกันเถอะ เดี๋ยวพ่อพาเข้าไปข้างใน"

เขาจูงมือเนี่ยนเนี่ยนเดินไปทางห้องเรียน วินาทีที่เดินสวนผ่านจางเหล่ย ไหล่ของทั้งคู่ห่างกันเพียงครึ่งเมตรเท่านั้น

เฉินฉี่ไม่ได้ปรายตามองเขาเลยแม้แต่น้อย

ผิดกับเนี่ยนเนี่ยนที่หันหลังกลับไปโบกมือหยอยๆ

"คุณลุงบ๊ายบายนะคะ!"

คำบอกลาอันไร้เดียงสาพร้อมรอยยิ้มสดใส

กลับเสียดแทงหัวใจยิ่งกว่าคำเยาะเย้ยถากถางนับพันคำ

กิจกรรมในห้องเรียนดำเนินไปชั่วโมงครึ่ง บรรดาผู้ปกครองต่างนั่งบนม้านั่งตัวเล็กด้านหลัง มันเป็นม้านั่งเตี้ยๆ สำหรับเด็กอนุบาล พอผู้ใหญ่นั่งลงไป หัวเข่าก็แทบจะเกยถึงคาง เฉินฉี่ที่สูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบแปดเซนติเมตรต้องนั่งขดตัวอยู่บนนั้น สภาพแทบไม่ต่างอะไรจากเก้าอี้พับที่ถูกพับเก็บ

พอกิจกรรมสิ้นสุดลง เหล่าผู้ปกครองก็เริ่มทยอยเดินออกไปข้างนอก

เกาหย่วนเดินเบียดเข้ามา สีหน้าดูเกร็งๆ ไม่เป็นธรรมชาติ สงสัยคงพอจะจับสังเกตอะไรบางอย่างได้จากเหตุการณ์ที่ลานจอดรถเมื่อครู่

"คุณเฉิน รถคันนั้นเพิ่งซื้อใหม่เหรอครับ? คันที่จอดอยู่ตรงมุมทิศตะวันออกนั่นน่ะ?"

"ครับ"

"วอลโว่ใช่ไหม? XC90 เหรอ?"

"ใช่ครับ"

มุมปากของเกาหย่วนกระตุกวูบ บีเอ็มดับเบิลยู ซีรีส์ 3 ของเขาราคารถเปล่าแค่สองแสนห้าหมื่น แต่วอลโว่ XC90 ราคารวมภาษีพร้อมออกรถปาไปเกือบหกแสน ห่างชั้นกันคนละระดับเลยทีเดียว

"ดีครับ ดีเลย ระบบความปลอดภัยของวอลโว่นี่เยี่ยมยอดอยู่แล้ว" เขาหัวเราะแห้งๆ

เฉินฉี่กดรีโมตกุญแจรถ ไฟหน้ากะพริบตอบรับสองครั้ง

เนี่ยนเนี่ยนปล่อยมือจากเขา วิ่งรี่ไปดึงประตูหลังเปิดออก แล้วหย่อนก้นนั่งลงไปทันที

"คุณพ่อเร็วๆ เข้าสิคะ! พ่อบอกเองนะว่าวันนี้จะพาหนูไปกินไอศกรีม! เอาถ้วยใหญ่เลยนะ!"

เฉินฉี่เดินตรงไปนั่งประจำที่คนขับ แล้วสตาร์ตเครื่องยนต์

ภาพในกระจกมองหลัง จางเหล่ยยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงหัวมุมลานจอดรถ เขายังไม่ได้ไปไหน มือทั้งสองข้างล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกง รองเท้าหนังเหยียบอยู่บนขอบแอ่งน้ำตื้นๆ

เขายืนนิ่งอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน

จนกระทั่งรถของเฉินฉี่แล่นออกจากลานจอด เลี้ยวเข้าสู่ถนนสายหลัก และกลืนหายไปกับกระแสการจราจรตรงสี่แยก

จางเหล่ยถึงค่อยขยับตัว เขาล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา เลื่อนหารายชื่อผู้ติดต่อจนเจอกับชื่อ "เฉินฉี่"

จ้องมองอยู่นานสองวินาที

พิมพ์ข้อความลงไปว่า "ยินดีด้วย" แล้วก็กดลบทิ้ง

ก่อนจะล็อกหน้าจอ แล้วหันหลังเดินจากไป