บทที่ 89 จ่ายสด

พอกลับถึงบ้าน หลินหว่านถังก็พูดขึ้นมาเรื่องหนึ่ง

"ยังไงเช่าเขาก็คือเช่าอยู่ดี เนี่ยนเนี่ยนใกล้จะเข้าประถมแล้ว ต้องซื้อสักห้องในเขตพื้นที่การศึกษาได้แล้วละ"

ตอนที่พูดเรื่องนี้เธอกำลังปอกแอปเปิล มีดในมือขยับด้วยจังหวะสม่ำเสมอ ไม่ช้าไม่เร็ว แสดงว่าไตร่ตรองมานานแล้วถึงค่อยเอ่ยปาก ท่าทางนิ่งสงบ

"คุณเล็งแถวไหนไว้?" เฉินฉี่นั่งไถดูแอปอสังหาริมทรัพย์ท้องถิ่นอยู่บนโซฟา

"ปินเจียงอีฮ่าว โครงการที่เราเช่าอยู่นี่แหละ นิติบุคคลดี โรงเรียนก็ใกล้"

"ใหญ่แค่ไหน?"

"อย่างน้อยสามห้องนอนสองห้องนั่งเล่น เนี่ยนเนี่ยนต้องมีห้องส่วนตัว คุณต้องมีห้องทำงาน ถ้าได้สี่ห้องนอนจะดีที่สุด"

เฉินฉี่เปิดดูรายการห้องที่กำลังประกาศขายของปินเจียงอีฮ่าว

มีอยู่ห้องหนึ่ง ชั้น 32 พื้นที่ 200 ตารางเมตร สี่ห้องนอน สองห้องนั่งเล่น สองห้องน้ำ ทิศเหนือใต้โปร่งโล่ง ลมพัดผ่านสะดวก พร้อมห้องทำงานแยก ตกแต่งเสร็จสรรพ

ราคาประเมิน: 5.2 ล้าน

เขาจ้องดูอยู่สองวินาที

"ไปดูกัน"

วันหยุดสุดสัปดาห์ สิบโมงเช้า

ในสำนักงานขาย ปูพื้นด้วยหินอ่อน มีโมเดลโครงการขนาดมหึมาปักธงผืนเล็กเอาไว้ แอร์เปิดเย็นเฉียบราวกับห้องเก็บน้ำแข็ง

เฉินฉี่จูงมือเนี่ยนเนี่ยนเดินเข้าไป วันนี้เขาใส่เสื้อแจ็กเกตสีน้ำเงินเข้มตัวนั้น ส่วนหลินหว่านถังสวมเสื้อโค้ตสีกากี ตัวที่เขาซื้อมาให้ในราคา 880 หยวน

พนักงานขายรีบเดินเข้ามาต้อนรับ เธอเป็นหญิงสาวในชุดสูททำงานพร้อมรอยยิ้มมาตรฐาน สายตากวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า จากรองเท้า นาฬิกา ไปจนถึงกระเป๋า เฉินฉี่ไม่มีทั้งนาฬิกาทั้งกระเป๋า ส่วนรองเท้าก็เป็นรองเท้าลำลองของยูนิโคล่ รอยยิ้มของพนักงานขายจึงจืดจางลงไปสองส่วนทันที

"สนใจดูแบบห้องไหนคะ?"

"ห้องชั้น 32 น่ะครับ 200 ตารางเมตร"

มุมปากของพนักงานขายกระตุกเล็กน้อย "ห้องนั้นราคารวม 5.2 ล้านค่ะ วางดาวน์ขั้นต่ำต้อง..."

"จ่ายสดครับ"

พอสองคำนี้หลุดออกจากปาก รอยยิ้มของพนักงานขายก็ดีดจาก "โหมดมาตรฐาน" พุ่งตรงเข้าสู่ "โหมดแขกวีไอพี" ทันที ช่วงเวลาในการเปลี่ยนผ่านใช้เวลาเพียง 0.5 วินาที เปลี่ยนสีหน้าได้เร็วจริงๆ

"เชิญทางนี้เลยค่ะ! ช่องทางชมห้องแบบวีไอพี! เดี๋ยวฉันไปเบิกกุญแจให้นะคะ!"

ขึ้นตึก ชั้น 32

พอประตูลิฟต์เปิดออก ทางเดินกว้างขวาง ผนังห้องเป็นสีขาวนวล พื้นปูด้วยกระเบื้องสีเทาอ่อน

เปิดประตูเข้าไป

เนี่ยนเนี่ยนพุ่งตัวเข้าไปเป็นคนแรก

ห้องนั่งเล่น

ใหญ่โตเหลือเกิน

เธอไปยืนหมุนตัวอยู่กลางห้องนั่งเล่นหนึ่งรอบ แหงนหน้าขึ้น อ้าปากค้างเป็นรูปตัวโอ

"พ่อคะ! บ้านหลังนี้ใหญ่กว่าห้องเรียนที่โรงเรียนอนุบาลของหนูอีก!"

"อืม"

"ใหญ่กว่าห้องแล็บของคุณปู่ซูไหมคะ?"

"ไม่หรอก แต่ใหญ่กว่าห้องปัจจุบันของลูกสิบเท่า"

"สิบเท่ามันเยอะแค่ไหนเหรอคะ?"

"ก็เท่ากับเอาห้องของลูกมาวางเรียงต่อกันสิบห้องนั่นแหละ"

เนี่ยนเนี่ยนวิ่งไปมาในห้องนั่งเล่นสองรอบ รองเท้าเหยียบลงบนพื้นไม้ส่งเสียงตึกๆๆ

จากนั้นเธอก็วิ่งถลาเข้าไปในห้องนอนฝั่งทิศใต้ที่มีขนาดเล็กที่สุด ตำแหน่งใต้หน้าต่างพอดีกับที่ที่จะวางเตียงเจ้าหญิงสีชมพูตัวนั้น

"ห้องนี้เป็นห้องของหนู!" เธอเท้าสะเอวทั้งสองข้าง ประกาศสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ

หลินหว่านถังเดินเข้าไปในห้องครัว

เคาน์เตอร์ครัวรูปตัวยู มีขนาดใหญ่กว่าห้องที่เช่าอยู่อีกหนึ่งไซส์ ท็อปเคาน์เตอร์หินควอตซ์สีขาว เตาแก๊สแบบฝัง และมีช่องเว้นไว้สำหรับตู้เย็นแบบสองบานเปิด

นิ้วมือของเธอรูดผ่านบนพื้นผิวเคาน์เตอร์เบาๆ หนึ่งครั้ง

เฉินฉี่มองเห็นกิริยานี้จากห้องนั่งเล่น

ตอนที่ไปดูห้องเช่าที่ถนนปินเจียงครั้งแรก เธอก็เอานิ้วรูดบนเคาน์เตอร์ครัวแบบนี้ทีหนึ่ง ตอนที่หลินเจี้ยนกั๋วมาดูห้อง ก็เอานิ้วรูดบนเคาน์เตอร์ครัวไปทีหนึ่งเหมือนกัน

พิธีการตรวจรับมอบบ้านของครอบครัวนี้ก็คือ... รูดไปหนึ่งที

"ห้องนี้ใช้ได้เลย" หลินหว่านถังเอ่ย

แปลเป็นภาษาคนก็คือ "ซื้อ"

พอกลับมาที่สำนักงานขาย ก็เซ็นสัญญา

พนักงานขายหยิบเอกสารปึกหนึ่งออกมา หนาตั้งสามเซนติเมตร

เฉินฉี่ตรวจดูทีละหน้า หลินหว่านถังก็ตรวจดูอย่างละเอียด ทั้งสองคนนั่งตรงข้ามกัน แบ่งเอกสารไปคนละครึ่ง อ่านส่วนของตัวเองจบแล้วก็สลับกันตรวจ

พนักงานขายยืนรออยู่ข้างๆ พร้อมยกชาหลงจิ่งมาเสิร์ฟสองแก้ว

ตรวจดูกันอยู่สี่สิบนาที จึงได้เซ็นชื่อ

เฉินฉี่ล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋า เปิดแอปพลิเคชันธนาคาร

5.2 ล้าน

โอนเต็มจำนวน

ติ๊ง

ยอดเงินเข้าบัญชีเรียบร้อย

เนี่ยนเนี่ยนนั่งกินลูกอมที่พนักงานขายเอามาให้ตรงโซฟาด้านข้าง ในปากอมไว้หนึ่งเม็ด ในมือยังกำไว้อีกสามเม็ด

"พ่อคะ พ่อซื้อเสร็จแล้วเหรอ?"

"ซื้อเสร็จแล้ว"

"งั้นบ้านหลังนี้ก็เป็นของเราแล้วเหรอคะ?"

"ใช่แล้ว"

"แล้วหนูขี่สกูตเตอร์ในห้องนั่งเล่นได้ไหมคะ?"

"ลูกไม่มีสกูตเตอร์นี่"

"งั้นพ่อก็ซื้อให้สักคันสิคะ!"

"...ทีละเรื่องน่า"

ตอนที่เดินออกจากสำนักงานขาย แดดกำลังอุ่นสบาย เนี่ยนเนี่ยนนั่งขี่คอเฉินฉี่ มือทั้งสองข้างตบลงบนกระหม่อมของเขาเบาๆ

"พ่อคะ พวกเรามีบ้านหลังใหญ่แล้ว!"

คนที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นพากันหันมามองครอบครัวพ่อแม่ลูก พ่อสวมแจ็กเกตสีน้ำเงินเข้ม แม่สวมเสื้อโค้ตสีกากี เด็กหญิงตัวน้อยขี่อยู่บนคอของพ่อ ชูลูกอมสามเม็ดในมือพลางร้องดีใจ

ดูเป็นครอบครัวธรรมดาๆ ครอบครัวหนึ่ง ที่มองไม่ออกเลยสักนิดว่าเพิ่งจะควักเงินสด 5.2 ล้านซื้อบ้านไปหยกๆ

ในคืนนั้นเอง

จ้าวเป่ยก็รู้เรื่องนี้เข้า

ไม่ใช่เฉินฉี่เป็นคนบอก แต่เพราะหลินหว่านถังถ่ายรูปวิวจากหน้าต่างบานกระจกของบ้านใหม่ส่งลงในกลุ่มวีแชตครอบครัว แล้วจ้าวเป่ยก็บังเอิญเห็นรูปที่หลินหว่านถังโพสต์ลงในโมเมนต์

และจ้าวเป่ยก็ทำเรื่องที่ทำให้เฉินฉี่รู้สึกอยากจะกระโดดถีบเขาทีหลัง

เขาแชร์รูปนั้นลงในโมเมนต์ของตัวเอง

พร้อมแคปชันว่า: "เจ้านายผมย้ายเข้าบ้านใหม่แล้วครับ คอนโดหรูชมวิวแม่น้ำ 200 ตารางเมตร ยินดีด้วยครับ ยินดีด้วย ขอให้พ่อบุญธรรมของผมเจริญวันเจริญคืน พาผมบินไปด้วยนะคร้าบ"

โมเมนต์ของจ้าวเป่ยตั้งค่าเป็นสาธารณะ

เขาทำงานในวงการหลักทรัพย์มาห้าปี รายชื่อผู้ติดต่อมีเป็นพันๆ คน ทั้งแวดวงการเงิน แวดวงวัสดุก่อสร้าง และวงการอื่นๆ สารพัด

ข่าวนี้จึงแพร่กระจายออกไปเป็นวงกว้างราวกับระลอกคลื่น

จางเหล่ยเพิ่งจะไถฟีดมาเจอเอาในคืนถัดมา

เขากำลังนั่งเล่นมือถืออยู่ในห้องเช่าขนาดสองห้องนอนของตัวเอง หลอดไฟในห้องนั่งเล่นส่งเสียงหึ่งๆ บนโต๊ะมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปชามหนึ่ง เส้นอืดหมดแล้ว

เขาไถฟีดมาเจอโพสต์ในโมเมนต์ของจ้าวเป่ยเข้าพอดี

200 ตารางเมตร คอนโดหรูชมวิวแม่น้ำ จ่ายสด

เขาจ้องมองรูปนั้นอยู่นานสองนาน ในภาพคือวิวราตรีริมแม่น้ำปินเจียง ไฟสัญญาณเดินเรือบนผิวน้ำกะพริบเป็นสีแดงสลับเขียว แสงไฟจากตึกสำนักงานที่อยู่ไกลออกไปสะท้อนแตกกระจายอยู่บนผิวน้ำ

เขาเปิดเข้าไปดูอัลบั้มภาพในโทรศัพท์ของตัวเอง เลื่อนหาอยู่นาน

จนเจอภาพแคปหน้าจอภาพหนึ่ง

โพสต์ในโมเมนต์ที่เขาเคยลงไว้ในวันนั้น "วันนี้เจออดีตเพื่อนร่วมงานที่ตกงานมาแปดเดือน ยังฝันหวานจะรวยอยู่อีก โคตรกระอักกระอ่วนเลย"

โพสต์นั้นเขาลบทิ้งไปตั้งนานแล้ว แต่ภาพแคปหน้าจอยังอยู่ ตอนที่แคปหน้าจอไว้เขารู้สึกกระหยิ่มใจมาก แต่พอมาเห็นข้อความนี้ในตอนนี้ ในกระเพาะกลับตีตื้นจนรู้สึกเปรี้ยวปร่าไปหมด

เขาปิดหน้าจอโทรศัพท์

วางโทรศัพท์ทิ้งไว้บนโต๊ะ มันสั่นขึ้นมาหนึ่งครั้ง มีข้อความวีแชตส่งมาจากเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง

"พี่เหล่ย พี่รู้จักเฉินฉี่แห่งฉี่ถังเทคโนโลยีไหม? จ้าวเป่ยโพสต์บอกว่าเป็นเจ้านายเขา ซื้อห้อง 200 ตารางเมตรจ่ายสดเลยนะ แถมเปิดบริษัทเองด้วย ได้ยินว่าจะทำกองทุนอีกต่างหาก พี่ที่เป็นลูกน้องเก่าน่าจะไปพึ่งพาเขาหน่อยนะ โหดจัดเลยว่ะ"

จางเหล่ยจ้องข้อความนี้นิ่งไปครู่หนึ่ง

แล้วพิมพ์ตอบกลับไปเพียงคำเดียว

"อืม"

ถ้ารู้แต่แรกว่าจะเป็นแบบนี้ ฉันคงทำตามจ้าวเป่ย รีบกอดขาประจบให้แน่นไปแล้ว ตอนนี้ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้วจริงๆ