บทที่ 90 ฉี่หมิง

ชื่อบริษัทจัดการไพรเวทอิควิตี้ฟันด์ คิดกันมาตั้งสามวัน

จ้าวเป่ยนั่งอยู่บนถังสี... ไม่สิ ตอนนี้เปลี่ยนเป็นเก้าอี้พับแล้ว เขานั่งเสนอมาครึ่งชั่วโมง ทั้งหมดสิบสองชื่อ

"ฉี่ถังแคปิตอลดีไหม? ไม่ได้สิ ซ้ำกับบริษัทเทคโนโลยี ตระกูลเฉินแคปิตอล? เชยสะบัด เหล่าเฉินแคปิตอล? ยิ่งเชยเข้าไปใหญ่ งั้น จ้าวเป่ยแคปิตอล ล่ะ?"

"ไปไกลๆ เลยมึง"

"แล้วจะให้ชื่ออะไรล่ะ?"

เฉินฉี่ถือปากกาขีดเขียนลงบนสมุดโน้ต เขียนไปยี่สิบกว่าชื่อ แล้วก็ขีดฆ่าทิ้งเองทั้งหมด

พอกลับถึงบ้านตอนค่ำ เนี่ยนเนี่ยนกำลังนอนคว่ำวาดรูปอยู่บนโต๊ะน้ำชา วันนี้เธอวาดรูปบ้านสองหลัง หลังใหญ่หลังหนึ่ง หลังเล็กหลังหนึ่ง

"พ่อคะ นี่คือบริษัทสองแห่งของพ่อนะคะ! บริษัทหลังใหญ่ทำแบตเตอรี่ ส่วนหลังเล็กทำเงินค่ะ!"

"แล้วบริษัททำเงินชื่ออะไรล่ะ?"

"ชื่อ... ชื่อว่า บริษัทหาเงิน ค่ะ!"

"ฝีมือตั้งชื่อของลูกนี่พอๆ กับอาจ้าวเลยนะ"

"ฉี่หมิง"

เฉินฉี่เงยหน้าขึ้นมองเธอ

"ดาวประกายพรึกน่ะ" เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง "ดาวดวงแรกที่ส่องสว่างก่อนฟ้าจะสาง ไม่ใช่ว่าคุณชอบพูดอยู่เสมอหรอกเหรอว่า 'มองเห็นก่อนที่คนอื่นจะทันได้มองเห็น' น่ะ?"

เฉินฉี่จรดปากกาเขียนลงในสมุดโน้ตสองคำ

ฉี่หมิง

"คุณ ผมขออ้างว่าชื่อนี้ผมเป็นคนตั้งได้ไหม?"

"อยากพูดก็พูดไปสิ ยังไงฉันก็ขี้เกียจไปคอยอธิบายให้คนอื่นฟังอยู่แล้ว"

วันรุ่งขึ้น ณ สำนักงานบริหารจัดการตลาด

ยังคงเป็นเคาน์เตอร์เดิม เจ้าหน้าที่สาวคนเดิมที่ใส่แว่นกรอบดำ ผมรวบตึงเรียบร้อยไร้ที่ติ

"มาอีกแล้วเหรอคะ?" เธอจำเฉินฉี่ได้

"มาจดทะเบียนบริษัทใหม่ครับ บริษัท ฉี่หมิง แคปิตอล แมเนจเมนท์ จำกัด"

"ขอบเขตการดำเนินธุรกิจล่ะคะ?"

"การบริหารจัดการไพรเวทอิควิตี้ฟันด์ การบริหารการลงทุน และการบริหารสินทรัพย์ครับ"

"ทุนจดทะเบียนเท่าไรคะ?"

"สิบล้าน ชำระเต็มจำนวนครับ"

หญิงสาวค้นหาข้อมูลในระบบครู่หนึ่ง

"ชื่อไม่ซ้ำค่ะ อนุมัติผ่านเรียบร้อย"

เธอสั่งพิมพ์หนังสือแจ้งผล ประทับตรา แล้วยื่นส่งให้

เฉินฉี่รับกระดาษแผ่นนั้นมา

บริษัท ฉี่หมิง แคปิตอล แมเนจเมนท์ จำกัด

ตราประทับสองดวง ดวงหนึ่งของฉี่ถังเทคโนโลยี อีกดวงหนึ่งของฉี่หมิงแคปิตอล

มือซ้ายคุมภาคการผลิตจริง มือขวากุมการเงิน

สองขาพร้อมก้าวเดิน

พอจ้าวเป่ยรู้ชื่อเข้า ปลายสายก็เงียบไปสองวินาที

"ฉี่หมิง? ใครเป็นคนตั้งวะ?"

"ฉันตั้งเอง"

"จริงดิ?"

"อืม"

"งั้นกูถามมึงคำหนึ่ง คำว่า 'ฉี่' ก็คือฉี่ในชื่อมึง แล้วคำว่า 'หมิง' มาจากไหนวะ?"

เฉินฉี่ไม่ได้ตอบ

"พี่สะใภ้ใช่ไหม?" เสียงของจ้าวเป่ยแหลมสูงขึ้นมาครึ่งคีย์ "เอาคำว่า 'หว่าน' ของพี่สะใภ้มาแยกส่วนใช่ไหม ด้านล่างของตัวรื่อเป็นตัวเหมี่ยน... ไม่ถูกสิ คำว่า 'หมิง' มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคำว่า 'หว่าน' เลยนี่หว่า..."

"มึงคิดมากไปแล้ว ดาวประกายพรึก ดาวที่สว่างที่สุดก่อนฟ้าสาง มันก็ง่ายๆ แค่นี้แหละ"

"แล้วทำไมไม่ตั้งว่าฉี่เลี่ยงวะ?"

"เพราะฉี่เลี่ยงฟังดูเหมือนคนขายหลอดไฟ"

จ้าวเป่ยถึงกับพูดไม่ออก

บ่ายวันเดียวกัน ณ โรงงานไพลอตแพลนต์ เขตพัฒนาเศรษฐกิจ

ซูหมิงเจ๋อยืนอยู่หน้าถังกวนผสม

ถังกวนผสมขนาดสองตันเพิ่งส่งมาถึงเมื่อสัปดาห์ก่อน ตัวถังด้านในทำจากสแตนเลส ปรับความเร็วรอบด้วยระบบอินเวอร์เตอร์ มันใหญ่กว่าเครื่องบดลูกบอลดาวเคราะห์เก่าซอมซ่อในห้องแล็บมหาวิทยาลัยที่เขาเคยใช้ไม่รู้ตั้งกี่เท่า

เขายืนจ้องมันอยู่อย่างนั้นเต็มๆ สิบนาที

มือไม่ได้แตะเลย ได้แต่มอง

เฉินอวี่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่แอะเดียว

แว่นตาของซูหมิงเจ๋อยังคงเป็นอันเดิมที่มีเทปกาวพันขาแว่นข้างซ้าย เลนส์สะท้อนประกายเย็นเยียบจากผิวสแตนเลสของถังกวนผสม

เขายื่นมือออกไปเคาะผนังถังสองที ตึ้งๆ เสียงทึบหนักก้องสะท้อนไปทั่วโรงงานอันโล่งกว้าง

"ผนังหนาพอ" เขาเอ่ยออกมาสั้นๆ แค่สามคำด้วยน้ำเสียงแห้งแล้ง

จากนั้นก็เดินไปหน้าแผงควบคุม เปิดสวิตช์ไฟหลัก อินเวอร์เตอร์ส่งเสียงหึ่งขึ้นมาทีหนึ่ง ไฟแสดงสถานะสีเขียวสว่างขึ้น

เขายังไม่ได้กดเดินเครื่องเพื่อเริ่มกวน ทำเพียงจ้องมองแสงไฟสีเขียวดวงนั้นนิ่งๆ

สิบสองปีแล้ว นับตั้งแต่เริ่มเรียนปริญญาเอกจนถึงตอนนี้

ห้องแล็บในมหาวิทยาลัยต้องชะงักไปสองปี อุปกรณ์เสื่อมสภาพ งบประมาณกลายเป็นศูนย์ ต้องไปโพสต์กระทู้ในเว็บบอร์ดที่ไม่มีใครสนใจ มีคนเข้ามาดูแค่สี่สิบเจ็ดครั้ง

แต่วันนี้ เขากลับได้มายืนอยู่หน้าถังกวนผสมเครื่องใหม่เอี่ยม

ไฟสีเขียวสว่างวาบ

รอเพียงแค่เขากดปุ่มสตาร์ตเท่านั้น

เฉินอวี่มองแผ่นหลังของซูหมิงเจ๋อ ร่างนั้นผอมเกร็ง เสื้อไหมพรมสีเทายับยู่ยี่ กระดูกข้อต่อตรงท้ายทอยปูดโปน ดูราวกับกิ่งไม้แห้งกรังท่อนหนึ่ง

ผ่านไปราวครึ่งนาที

ซูหมิงเจ๋อก็หันกลับมา

"ไปตามพี่จ้าวของนายมา"

"พี่จ้าวเหรอครับ? ให้มาทำอะไรครับ?"

"มาเก็บกวาดรอบๆ ถังกวนผสมให้สะอาด ย้ายชั้นวางเครื่องมือไปไว้ติดผนังด้านทิศเหนือ เปลี่ยนถังขยะใบใหม่ มะรืนนี้ฉันจะเดินเครื่อง"

เขาขยับแว่นตา ดวงตาใต้กรอบแว่นทอประกายวาบขึ้นมา

มันไม่ใช่ความตื่นเต้น หากแต่เป็นแววตาของคนที่เฝ้ารอมาเนิ่นนานจนในที่สุดก็ได้ลงมือทำเสียที

เฉินอวี่รีบสาวเท้าวิ่งลงไปชั้นล่างเพื่อตามหาจ้าวเป่ย

จ้าวเป่ยกำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าโต๊ะพับตรงชั้นหนึ่ง สายตาจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์แก้เอกสารการปฏิบัติตามกฎระเบียบอยู่ แก้ไปถึงหน้าที่หกสิบสามแล้ว และนี่ก็เป็นการแก้รอบที่สาม

"พี่จ้าว! อาจารย์ซูบอกว่ามะรืนนี้จะเดินเครื่องแล้วครับ! ให้พี่ไปช่วยเก็บกวาดรอบๆ ถังกวนผสมหน่อยครับ!"

จ้าวเป่ยเงยหน้าขึ้นจากจอ ขอบตาคล้ำเป็นวง ผมเผ้ายุ่งเหยิง กระดุมคอเสื้อเชิ้ตปลดออกไปสองเม็ด

"กูเป็น CFO ไม่ใช่พนักงานทำความสะอาดโว้ย"

"อาจารย์ซูเป็นคนสั่งครับ"

จ้าวเป่ยถอนหายใจยาวเหยียด ยันตัวลุกขึ้นจนหัวเข่าลั่นดังกร๊อบ

"พลูด่าง ฝากเฝ้าห้องด้วยนะเว้ย" เขาหันไปพูดกับต้นพลูด่างบนขอบหน้าต่าง "กูต้องไปเป็นภารโรงแล้ว"

ใบที่สิบหกของต้นพลูด่างไหวระริกเบาๆ ตามสายลม ราวกับจะแสดงความเห็นอกเห็นใจละมั้ง

คืนวันนั้น เฉินฉี่ส่งข้อความวีแชตไปหาหลินหว่านถัง

"ฉี่หมิงแคปิตอลจดทะเบียนเรียบร้อยแล้วนะ"

เธอตอบกลับมาทันควัน "อืม"

"คุณเป็นคนตั้งชื่อนี้นี่"

"คุณตั้งเองต่างหาก ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย"

"ก็คุณบอกเองว่าดาวประกายพรึก"

"ฉันจะพูดอะไรมันไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือคุณต้องทำให้มันสำเร็จต่างหาก"

ผ่านไปอีกไม่กี่วินาที

ข้อความที่สองก็เด้งตามมา: "ในตู้เย็นมีไข่เค็มที่แม่คุณส่งมา เหลืออยู่อีกสามฟอง ถ้าคุณไม่กินมันจะเสียเอานะ"

เฉินฉี่จ้องมองข้อความนี้

ในตู้เย็นมีไข่เค็ม

ความหมายก็คือ "ฉันรู้ว่าคุณกำลังทำเรื่องยิ่งใหญ่ แต่ก็อย่าลืมกินข้าวด้วยล่ะ"

หน้าต่างระบบสีฟ้าเย็นเยียบพลันกะพริบวาบขึ้นมาในหัว

[ตรวจพบว่าการจดทะเบียนบริษัทจัดการกองทุนไพรเวทอิควิตี้เสร็จสมบูรณ์ แนะนำให้โฮสต์เร่งชำระเงินลงทุนเต็มจำนวนและยื่นจดแจ้งโดยเร็ว]

[หมายเหตุเพิ่มเติม: คำแนะนำในการตั้งชื่อของคู่สมรสโฮสต์มีความแม่นยำ 100% แนะนำให้ปรึกษาคู่สมรสก่อนตัดสินใจเรื่องสำคัญในอนาคตทุกครั้ง]

"แกเปลี่ยนไปเป็นที่ปรึกษาปัญหาชีวิตคู่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

[เลเวล 3 แถมฟรีโมดูลคำแนะนำเพื่อรักษาความสัมพันธ์ในครอบครัว แม้ว่าระบบจะยังเข้าใจอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์เพียงแค่ระดับเริ่มต้นก็ตาม]

เฉินฉี่ปิดหน้าต่างระบบลง

แล้วเดินออกไปที่ระเบียง

นอกบานหน้าต่างกระจกของบ้านใหม่ แสงไฟสะท้อนระยิบระยับแตกกระจายไปทั่วผืนน้ำ ที่ปลายฟ้าไกลโพ้นมีดาวดวงหนึ่งทอประกาย สว่างเด่นอยู่เพียงลำพังเหนือเส้นขอบฟ้าของเมืองใหญ่

ไม่รู้เหมือนกันว่าใช่ดาวประกายพรึกหรือเปล่า

แต่มันกลับสว่างไสวเหลือเกิน