บทที่ 99 พ่อตามาตรวจงาน

หลินเจี้ยนกั๋วเดินทางเข้าเมืองมาเพื่อจัดการเรื่องย้ายสิทธิประกันสังคม

ที่จริงไม่ต้องถ่อมาจัดการด้วยตัวเองก็ได้ แต่คนแก่อยู่เฉยไม่เป็น ขืนอุดอู้อยู่บ้านก็เอาแต่นั่งจ้องตากับจางซิ่วหลาน สู้ตัดใจซื้อตั๋วรถไฟความเร็วสูงนั่งตรงดิ่งมาเลยยังดีกว่า

เขาไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าไว้สักคำ

พอถึงสถานีรถไฟความเร็วสูงแล้วถึงค่อยโทรหาหลินหว่านถัง

"พ่อถึงแล้วนะ"

หลินหว่านถังกำลังจัดยาอยู่ในห้องยา มือข้างหนึ่งแนบหูโทรศัพท์ อีกข้างถือใบสั่งยา

"พ่อเหรอคะ? ทำไมจู่ๆ ก็มาล่ะ หนูยังปลีกตัวไปตอนนี้ไม่ได้เลย เดี๋ยวหนูให้เฉินฉี่ไปรับนะคะ"

"ไม่ต้องให้เขามาหรอก พ่อนั่งรถไฟใต้ดินไปเองได้"

"เขากำลังว่างอยู่พอดีค่ะ พ่อยืนรออยู่ตรงทางออกนั่นแหละ"

หลังวางสาย หลินหว่านถังก็ส่งวีแชตหาเฉินฉี่ทันที: "พ่ออยู่ที่สถานีรถไฟความเร็วสูง คุณแวะไปรับหน่อยสิ"

เฉินฉี่ตอบกลับแทบจะในเสี้ยววินาที: "รับทราบ จะรีบออกไปเดี๋ยวนี้ครับ"

สี่สิบนาทีต่อมา

บริเวณทางออกสถานีรถไฟความเร็วสูง

หลินเจี้ยนกั๋วยืนเอามือไพล่หลังอยู่ริมถนน เขาสวมเสื้อขนเป็ดตัวเก่าสีน้ำเงินเข้ม ข้างเท้ามีกระเป๋าผ้าใบวางอยู่หนึ่งใบ

รถยนต์วอลโว่ XC90 สีเทาเข้มคันหนึ่งแล่นเข้ามาเทียบข้างทางอย่างนุ่มนวล ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าเขา

กระจกรถเลื่อนลง เผยให้เห็นเฉินฉี่ที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย

"พ่อครับ ขึ้นรถเถอะ"

หลินเจี้ยนกั๋วกวาดตามองรถคันนี้ ตัวถังใหญ่โตโอ่อ่า เส้นสายเฉียบคมบึกบึน สีรถเคลือบเงาวับจนสะท้อนเห็นเงาคนได้ชัดเจน

เขาไม่ได้พูดอะไร เปิดประตูด้านข้างคนขับแล้วก้าวขึ้นไปนั่ง

ภายในห้องโดยสารอบอวลด้วยกลิ่นจางๆ ของเบาะหนังแท้ อุณหภูมิแอร์เย็นสบายกำลังพอดี

เฉินฉี่ช่วยยกกระเป๋าผ้าใบของเขาไปวางไว้ที่เบาะหลัง

"จะไปทำเรื่องที่ไหนเหรอครับ?"

"สำนักงานประกันสังคม"

"เสร็จแล้วจะไปไหนต่อครับ?"

"เสร็จธุระแล้วจะแวะไปหาเนี่ยนเนี่ยน จากนั้นค่อยกลับบ้านนอก"

"คืนนี้ไม่ค้างสักคืนเหรอครับ?"

"ไม่ค้างหรอก ที่บ้านยังมีเรื่องต้องทำ"

ตัวรถแล่นไปบนทางด่วนยกระดับวงแหวนรอบเมืองอย่างนิ่งสนิท

หลินเจี้ยนกั๋วนั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ วางมือทาบไว้บนหัวเข่า สายตากวาดมองสำรวจไปทั่วห้องโดยสาร

ทั้งเบาะหนังแท้ แผงคอนโซลลายไม้จริง และหน้าจอควบคุมส่วนกลางขนาดใหญ่

มือของเขาแอบลูบไปตามรอยตะเข็บบนขอบเบาะหนังอย่างแผ่วเบาเป็นที่สุด

"รถคันนี้" เขาจ้องมองไปข้างหน้า "ราคาเท่าไหร่ล่ะ?"

"ราคารวมออกรถหกแสนต้นๆ ครับ" เฉินฉี่หมุนพวงมาลัยพลางตอบ

หลินเจี้ยนกั๋วไม่ได้ต่อบทสนทนาอีก

หกแสนหยวน

รถซานตาน่าที่เขาขับมาแปดปี วันที่ซื้อมาเพิ่งจะเจ็ดหมื่นกว่าหยวนเท่านั้นเอง

บรรยากาศภายในห้องโดยสารพลันเงียบสงัดลง มีเพียงเสียงยางรถบดผ่านรอยต่อของสะพานทางด่วนดังแว่วเข้ามาเบาๆ

จัดการเรื่องเอกสารประกันสังคมเสร็จสิ้นก็เป็นเวลาบ่ายสองโมงตรง

"พ่อครับ แวะไปนั่งเล่นที่บริษัทผมสักพักเถอะ อยู่ไม่ไกลจากแถวนี้หรอกครับ" เฉินฉี่เอ่ยชวน

หลินเจี้ยนกั๋วคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง "ไปดูหน่อยก็ไม่เสียหาย"

โกลบอลไฟแนนเชียลเซ็นเตอร์

รถยนต์เลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน เฉินฉี่พาหลินเจี้ยนกั๋วก้าวเข้าลิฟต์

มุ่งตรงขึ้นสู่ชั้นสามสิบหก

ประตูลิฟต์เปิดออก

เบื้องหน้าคือประตูกระจกบานใหญ่ของฉี่หมิงแคปิตอล บนผนังด้านหลังเคาน์เตอร์ต้อนรับมีตัวอักษรสีดำผิวด้านขนาดใหญ่สี่ตัว แสงไฟส่องกระทบลงมา ขับเน้นความเรียบหรูภูมิฐานและทรงพลัง

พนักงานต้อนรับสาวเห็นเฉินฉี่ก็รีบลุกขึ้นยืนทันที

"สวัสดีค่ะคุณเฉิน"

เฉินฉี่พยักหน้ารับ "นี่พ่อตาผมเอง"

หญิงสาวแย้มยิ้มตามมารยาทอย่างมืออาชีพทันควัน "สวัสดีค่ะคุณอา! เชิญด้านในเลยค่ะ"

หลินเจี้ยนกั๋วสีหน้าเคร่งขรึม พยักหน้ารับน้อยๆ เป็นการตอบรับ

ก้าวเดินเข้าสู่พื้นที่สำนักงาน

พื้นที่โล่งกว้างขนาดกว่าสี่ร้อยตารางเมตรปูด้วยพรมสีเทา ย่างเท้าเดินเหยียบลงไปแทบไร้เสียงเล็ดลอด

ภายในออฟฟิศมีพนักงานเดินไปมาอยู่ประปรายสองสามคน

จ้าวเป่ยถือเอกสารเดินออกมาจากมุมเครื่องพิมพ์ พอเห็นเฉินฉี่กับหลินเจี้ยนกั๋วก็รีบกุลีกุจอปรี่เข้ามาต้อนรับทันที

วันนี้เขาแต่งสูทผูกเนกไทเต็มยศ เนี้ยบกริบไร้ที่ติ

"คุณเฉิน สวัสดีครับคุณอา!" จ้าวเป่ยค้อมตัวสามสิบองศา งัดเอาความหัวไวและกะล่อนออกมาใช้เต็มที่ "คุณอาครับ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับเนี่ย พี่ฉี่เรียกผมมาช่วยงาน ตอนนี้ผมเป็นซีเอฟโอของบริษัทแล้วครับ"

เดินลึกเข้ามาจนถึงห้องทำงานประธานกรรมการ

ภายในกว้างขวางโอ่อ่า มองผ่านกระจกบานใหญ่จรดพื้นออกไปเห็นทัศนียภาพย่านซีบีดีใจกลางเมืองทั้งหมด มีแม่น้ำเบื้องล่างไหลคดเคี้ยวโอบล้อมเป็นแนวโค้ง

ชุดโซฟาหนังแท้ตัวหนาตั้งเด่นอยู่ในโซนรับแขก

"พ่อนั่งก่อนสิครับ เดี๋ยวผมชงชาให้"

เฉินฉี่หยิบกระปุกชาต้าหงเผาออกมา

หลินเจี้ยนกั๋วนั่งลงบนโซฟา เบาะนุ่มยวบจนต้องขยับปรับท่านั่ง ยืดหลังให้ตรงขึ้นอีกนิด

เขามองเฉินฉี่ต้มน้ำ ล้างใบชา และรินชาด้วยท่วงท่าช่ำชอง

ท่าทางสุขุมนิ่งสนิท ไม่รีบร้อนเลยแม้แต่น้อย

ประตูห้องเทรดดิ้งรูมเปิดออก ฉู่เจี๋ยถือรายงานผลงานเดินออกมา

พอเห็นว่ามีแขกอยู่ในห้องทำงานของเฉินฉี่ เขาก็เคาะบานประตูที่แง้มอยู่เบาๆ

"คุณเฉินครับ มูลค่าทรัพย์สินสุทธิวันนี้คำนวณเรียบร้อยแล้วครับ"

"เข้ามาคุยข้างในสิ"

ฉู่เจี๋ยเดินเข้ามา ยื่นรายงานให้เฉินฉี่ด้วยสองมืออย่างนอบน้อม

"ถ่านหินโค้กวันนี้เปิดลิ่งขีดเดียวต่อเนื่องเลยครับ มูลค่าทรัพย์สินสุทธิรวมของกองทุนแตะระดับ 1.21 แล้ว ตัวเลขฝั่งบริหารความเสี่ยงอยู่ในเกณฑ์ปกติทุกอย่างครับ"

ยามที่ฉู่เจี๋ยเอ่ยปาก ทั้งน้ำเสียงและท่าทางเปี่ยมล้นไปด้วยความเคารพยำเกรงอย่างที่สุด นั่นคือการยอมสยบต่อฝีมืออันเหนือชั้นอย่างแท้จริง

"รับทราบแล้ว คอยจับตาดูต่อไป" เฉินฉี่วางรายงานลงบนโต๊ะ

"ได้ครับคุณเฉิน" ฉู่เจี๋ยค่อยๆ ถอยออกไป พลางช่วยดึงประตูปิดตามหลังให้อย่างเรียบร้อย

หลินเจี้ยนกั๋วยกถ้วยชาขึ้น

กลิ่นชาหอมกรุ่นเข้มข้น

เขาจิบไปคำหนึ่งแล้ววางถ้วยลง

สายตาที่ทอดมองตึกสูงนอกกระจกบานใหญ่ เลื่อนกลับมาหยุดลงที่ตัวเฉินฉี่

"คนที่ออกไปเมื่อกี้นี้ เขาทำหน้าที่อะไรเหรอ?"

"เป็นเทรดเดอร์ครับ คอยเคาะซื้อขายในตลาด จบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ เคยทำงานในสถาบันการเงินยักษ์ใหญ่มาก่อน"

"เขาดูแลเงินอยู่เท่าไหร่ล่ะ?"

"สี่สิบล้านครับ"

มือของหลินเจี้ยนกั๋วบนหัวเข่ากำแน่นขึ้นมาวูบหนึ่ง

สี่สิบล้านหยวน

เขาไม่ได้ซักไซ้อะไรต่ออีก

ชายชรานั่งอยู่ตรงนั้น ดื่มชาในถ้วยจนหมด

"ไปกันเถอะ ไปรับเนี่ยนเนี่ยนได้แล้ว" เขายืนขึ้น

ลงจากตึกแล้วก้าวขึ้นรถ

ตลอดทางที่มุ่งหน้าไปยังโรงเรียนอนุบาล หลินเจี้ยนกั๋วนั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ เอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว

มาถึงหน้าประตูโรงเรียนอนุบาล เด็กๆ ยังไม่เลิกเรียน

เฉินฉี่จึงเดินไปซื้อน้ำที่ร้านสะดวกซื้อข้างๆ

หลินเจี้ยนกั๋วนั่งอยู่ในรถเพียงลำพัง

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดเข้าแอปวีแชต

เลื่อนหากลุ่มที่ชื่อ "ครอบครัวใหญ่ตระกูลหลิน"

เขาเปิดอัลบั้มรูป แล้วเลือกรูปถ่ายขึ้นมาหนึ่งรูป

มันเป็นรูปที่เขายกมือกดถ่ายไว้เล่นๆ ระหว่างยืนรอลิฟต์อยู่ตรงชั้นสามสิบหกเมื่อครู่นี้

ในรูปนั้นมีประตูกระจกบานใหญ่ของฉี่หมิงแคปิตอล ตัวอักษรสีดำด้านขนาดใหญ่โต และเคาน์เตอร์ต้อนรับที่โอ่อ่าสว่างไสว

เขากดส่ง

ไม่ได้พิมพ์ข้อความอะไรเลย

ส่งไปเพียงแค่รูปถ่ายรูปเดียวโดดๆ

ในกลุ่มเงียบกริบไปนานถึงสองนาทีเต็ม

จากนั้น

หลินเฉียงก็ส่งข้อความขึ้นมา: "โอ้โห นี่มันบริษัทใหญ่ที่ไหนกันเนี่ย?"

หลินเจี้ยนกั๋วใช้นิ้วชี้ค่อยๆ จิ้มลงบนแป้นพิมพ์เก้าช่อง พิมพ์ตัวอักษรไปเพียงตัวเดียว

กดส่ง

"อืม"

หลินหว่านถังที่อยู่อีกฟากในห้องยาของโรงพยาบาลเห็นข้อความในกลุ่ม

เธอจ้องมองรูปถ่ายใบนั้นสลับกับคำว่า "อืม"

มุมปากพลันยกยิ้มขึ้นมาบางๆ

เธอส่งวีแชตหาเฉินฉี่ทันที: "พ่อส่งรูปลงกลุ่มแล้ว ตอนนี้เขาเก๊กเนียนกว่าคุณซะอีก"

เฉินฉี่ถือขวดน้ำแร่สองขวดเดินกลับขึ้นมาบนรถ

ก้มมองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่ง

ก็ทนไม่ไหวจนหลุดขำพรวดออกมา

"พ่อครับ ดื่มน้ำก่อนครับ" เขายื่นขวดน้ำให้

หลินเจี้ยนกั๋วรับน้ำไปพลางปั้นหน้าขรึม "หัวเราะอะไร ตั้งใจขับรถไปเลย"