บทที่ 113 หมีกอดเปล่งอานุภาพ

"วิชาโล่เพลิงสิบสองลวดลายวิญญาณ?" ชายหนุ่มสีหน้าเย็นชาที่รูปร่างราวมารกระดูกขาว มองหวังอวี่ที่ร่างห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงรุกราน บนหน้าเผยสีหน้าตกใจ

"เจ้ารู้จักของจริง ๆ ด้วย นับเป็นศิษย์มารวิถีคนแรกที่ได้เห็นวิชาเวทนี้ ร่างมารกระดูกขาวของเจ้าก็น่าสนใจอยู่บ้าง แต่ทำลายวิชาโล่เพลิงข้าไม่ได้แล้วมีประโยชน์อะไร" หวังอวี่ในเปลวเพลิงห่อหุ้ม กล่าวด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

"วิชาเวทสิบสองลวดลายวิญญาณ เป็นวิชาเวทเข้าขั้นที่อานุภาพมากที่สุดจริง ๆ แต่เจ้าฝึกปราณช่วงกลางคนหนึ่ง จะมีพลังเวทเร่งได้แค่ไหน ต่อให้ข้ายืนเฉย ๆ เจ้าก็เกรงว่าคงวิชานี้ได้ไม่นานหรอก" สีหน้าตกใจบนหน้าชายหนุ่มหุบ กลับหัวเราะเย็น

"คำพูดของเจ้าไม่ผิด ดังนั้นข้าก็ไม่ตั้งใจจะเปลืองต่อ"

หวังอวี่ตอบเรียบ ๆ ประโยคเดียว สูดลมหายใจลึก ร่างจู่ ๆ ก็ใหญ่ขึ้นหนึ่งรอบ พออ้าปากก็พ่นคลื่นพลังขาวโพลน ในตาประกายผลึกวาบไหว ครึ่งบนใหญ่ขึ้นอีกหนึ่งรอบ เสื้อผ้าฉีกแยกตรง ๆ เผยหัวพยัคฆ์ใหญ่เหมือนจริงราวมีชีวิตบนหลัง ผิวกายตามผุดไอควันสีทองชั้นหนึ่ง พุ่งควบแน่นใส่สองแขนอย่างรวดเร็ว รำไรเป็นถุงมือเหล็กสีทองพร่าเลือนสองข้าง