บทที่ 146 กระจกแม่ลูกล่องลอย

หวังอวี่ในห้องหิน นั่งขัดสมาธิบนพื้น รอเงียบ ๆ

พอรู้สึกว่าเวลาน่าจะถึง เขาทันใดเปล่งเสียง "เข้าหน้าจอล็อกอิน" อีกครั้ง แสงขาวเบื้องหน้าม้วนตลบ คนก็กลับมาในห้องโถงสีเงินขาว ปรากฏบนเก้าอี้โลหะดำตรง ๆ

สายตาหวังอวี่ในทันทีตกบนจอใหญ่

เห็นเพียงบนจอ บนผิวกรวยเครื่องกลสีทองอร่าม ถึงกับมีตัวอักษรขาวสี่ตัว "คำนวณคาดการณ์เสร็จ" วาบไม่หยุด

"ไท่หยวน ดึงผลการคำนวณคาดการณ์ออกมา"