บทที่ 147 ถ้ำอิสระ

"เจ้าจะเลือกวิชาเวทปฐมบทนี้รึ" เฒ่าเสื้อคลุมเทาที่นอนอยู่ที่ปากประตูห้องลับ สายตากวาดขนหางสีแดงม่วงในมือหวังอวี่ ถามอย่างมีสีหน้าแปลก ๆ

"ใช่ครับ น้องเล็กต้องการวิชามุดหนึ่งวิชา และพอดีเป็นรากลมเพลิง" หวังอวี่ตอบอย่างเคารพ

จังหวะนี้เขาถึงจะเป็นฝึกปราณช่วงปลายแล้ว แต่ใช้ญาณรู้กวาดเฒ่าเสื้อคลุมเทา ยังรู้สึกว่าลมหายใจบนตัวอีกฝ่ายลึกล้น ไม่กล้าประมาทเลย

"วิชามุดล้อลมเพลิงนี้ ถึงอานุภาพน่าตกใจ แต่เป็นวิชาเวทที่ใช้วิชามุดควบคุมคน เผลอนิดเดียวอาจถูกการสะท้อนของวิชามุดเอง เจ้าคิดให้ดีแล้วใช่ไหม" เฒ่าเสื้อคลุมเทาเตือน

"ท่านผู้อาวุโสตาแหลม น้องเล็กยังอยากลองหน่อย" หวังอวี่ได้ยินแล้วคาดไม่ถึง แต่คิดครู่ ก็ตอบโดยไม่เปลี่ยนใจ