บทที่ 476 คำเชิญจากสำนักใหญ่

"สหายร่วมวิถีไม่ต้องปล่อยวิชาเวทออกมาจริง ๆ ขอเพียงควบแน่นลายเวททั้งเก้าสิบแปดดวงออกมาให้ครบก็พอแล้ว ข้าไม่อยากทำลายกิจการของพี่ศิษย์จาง มิเช่นนั้นต่อให้ควักสมบัติออกมาเกินครึ่ง ก็ชดใช้ค่าหอครามทองแห่งนี้ไม่ไหว" ชายหนุ่มแซ่เหยียนดูเหมือนมองออกถึงสิ่งที่หวังอวี่คิด จึงรีบกล่าวเช่นนี้

"ที่แท้เป็นเช่นนี้ อย่างนี้ก็ไม่ยาก" หวังอวี่ถึงบางอ้อ ก็จีบนิ้วทำมือคาถาด้วยสองมืออย่างไม่เกรงใจ พร้อมกันนั้นในปากก็เริ่มท่องคาถาพึมพำ

แสงแดงเป็นจุด ๆ เริ่มผุดขึ้นทีละน้อยในความว่างเบื้องหน้าร่าง จากนั้นก็ม้วนตลบอย่างรวดเร็ว ควบแน่นเป็นสัญลักษณ์สีแดงฉานทีละดวง ๆ ค่อย ๆ รวมตัวเป็นภาพผังสีแดงภาพหนึ่ง

ภาพผังนี้เพิ่งก่อรูปขึ้น สัญลักษณ์ทั้งเก้าสิบแปดดวงก็เปล่งแสงแดงจ้าพร้อมกัน แผ่รัศมีบาดตาออกมา อุณหภูมิในความว่างเริ่มพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว กลายเป็นร้อนระอุจนทนได้ยากอยู่หลายส่วน

นักบำเพ็ญวางรากฐานสองคนแห่งวังธาราคราม มองเห็นภาพนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยทั้งคู่ แทบจะรับรู้ได้ถึงภัยคุกคามอันใหญ่หลวงแบบหนึ่งจากภาพผังลายเวทสีแดงนี้ทั้งสองคน ชายหนุ่มยิ่งรีบกล่าวว่า