บทที่ 477 วิญญาณสัตว์

"หวังข้าน้อยมาตลาดคราวนี้ หลัก ๆ ก็มาเพื่อหยกหยางกัง ในเมื่อพี่จางคือเจ้าของหอครามทอง เช่นนั้นหวังข้าน้อยก็ขอถามตรง ๆ ไม่ทราบว่าหอครามทองยังมีหยกหยางกังอีกเท่าไร แลกเปลี่ยนกันอย่างไร" หวังอวี่หันหน้าไปถามจางซิ่วฟู

"เรื่องนี้พูดง่าย ใครก็ได้ ไปคลังเอาหยกหยางกังมาให้หมด"

จางซิ่วฟูได้ยินเช่นนั้น ก็ยิ้มน้อย ๆ ตบฝ่ามือทีหนึ่ง สั่งการออกไปนอกห้องโถงหนึ่งคำ

"ขอรับ ท่านอาจารย์"

จากนอกห้องโถงก็ดังเสียงนอบน้อมของชายวัยกลางคนผู้หนึ่งตามมา