บทที่ 496 ไข่เลือดและเด็กชาย

หวังอวี่รู้สึกว่าตนเองอยู่ในความมืดที่ห่อหุ้มไว้ผืนหนึ่ง เวลาราวกับสูญสิ้นความหมายไปสำหรับเขา ในสมองก็ไม่มีความคิดส่วนเกินใด ๆ

แต่ที่ประหลาดคือ เขากลับรู้สึกได้ชัดเจนว่า ในความมืดรอบด้านดูเหมือนจะมีเงาคนพร่ามัวเงาหนึ่ง จ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นเยียบมาโดยตลอด

เขามองไปยังเงาคนในความมืดโดยสัญชาตญาณ แต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไร ก็ไม่อาจมองเห็นรูปลักษณ์ของเงาคนได้ชัดเจน

เป็นเช่นนี้เอง เขาอยู่ในความมืดไม่รู้นานเท่าไร เงาคนในความมืดดูเหมือนจะหมดความสนใจในที่สุด ก้าวเท้าเดินออกมาจากความมืด

ฝีเท้าเบา แต่ก็สงบเยือกเย็นยิ่ง ให้ความรู้สึกประหลาดแบบไม่แยแสใด ๆ แก่ผู้พบเห็น