บทที่ 507 วิชาเวทสายไม้

นอกจากเขาเล็กสีเขียวมรกตที่งอกบนหัวแล้ว หวังอวี่ยังพบว่าลายเลือดระหว่างคิ้วของตน ก็ต่างจากตอนสายเลือดจระเข้กลืนเหล็กตื่นครั้งที่สองคราวก่อนอยู่บ้าง ดูเหมือนจะใหญ่ขึ้นและซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย

เขาส่องกระจก ใช้นิ้วมือลูบลายเลือดระหว่างคิ้ว รู้สึกได้ถึงความนูนขึ้นเล็กน้อย อีกทั้งยังมีไอเย็นเป็นสาย ๆ แผ่ออกมาจากในนั้น

สิ่งนี้ทำให้หวังอวี่แปลกใจในใจอยู่เล็กน้อย จากนั้นสายตาไหวทีหนึ่ง ก็ตกไปที่เกล็ดชั้นนั้นบนตัวอีกครั้ง

เกล็ดทุกเกล็ดล้วนเป็นสีเขียวเข้ม เมื่อเทียบกับครั้งก่อน ความเงางามดูเหมือนจะสว่างขึ้นหลายส่วน กลายเป็นราวกับแผ่นเกราะโลหะ อีกทั้งหนาขึ้นเล็กน้อย

หวังอวี่ขยับแขนทีหนึ่ง นิ้วมือหนึ่งที่กลายเป็นกรงเล็บแหลมคมแล้ว กรีดผ่านเกล็ดที่หน้าอกทีหนึ่ง