บทที่ 508 คนคุ้นเคย

ไม่นานนัก หวังอวี่ก็เห็นหมู่เขาอันเป็นที่ตั้งของตำหนักอวี้เหิงและอาคารมากมายที่ปรากฏราง ๆ ในนั้น

เขาแม้จะมาถึงถ้ำสวรรค์ธาราครามได้ไม่กี่วัน แต่ตอนที่มาตำหนักอวี้เหิงครั้งก่อน ย่อมได้ใช้จิตรับรู้จดจำตำแหน่งของสถานที่สำคัญหลายแห่งไว้อย่างเงียบ ๆ ตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว โดยเฉพาะที่อย่างหอเก็บคัมภีร์และหอยาเม็ด

ดังนั้น เขาเร่งวิชาเคลื่อนย้ายด้วยไฟโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย วนกลางอากาศทีหนึ่งโดยตรง แล้วร่อนลงยังหอสูงขนาดมหึมาที่สูงเจ็ดแปดชั้นหลังหนึ่ง

ที่ประตูใหญ่ของหอ มีชายหญิงหลายคนกำลังเข้าออก แผ่นหลังของหญิงสาววัยแรกรุ่นคนสุดท้ายที่อยู่ท้ายสุด ทำให้หวังอวี่มองแล้ว กลับมีความรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

แต่เขาที่วังธาราครามนอกจากเหยียนหลิงเซี่ยงแล้ว จะเป็นไปได้อย่างไรที่ยังมีคนอื่นที่รู้จักอีก