บทที่ 516 หลอมกลั่นวิญญาณปีศาจ

"ศิษย์หลานก็ยังคำเดิม ข้าไม่มีใจจะแต่งงาน ได้แต่ขอปฏิเสธความหวังดีของท่านอา

ท่านอาหากไม่มีเรื่องอื่น ก็ขอลาก่อน" หมู่หรงหลานลังเลครู่หนึ่ง ก็ยังกัดฟันส่ายหน้า จากนั้นค้อมกาย รีบออกจากห้องโถงมุ่งออกไปนอกถ้ำที่พัก

มองจากแผ่นหลัง กลับให้ความรู้สึกแก่ผู้คนราวกับกำลังหนีเตลิด

คราวนี้ หวังอวี่ไม่ได้ลงมือขัดขวางอีก เพียงจับจ้องหญิงคนนี้จากไปอย่างเงียบ ๆ แต่ดำริจิตเส้นหนึ่งกลับบินออกไปอย่างเงียบเชียบ เกาะติดชายกระโปรงของหญิงคนนี้โดยไม่มีใครล่วงรู้

ในฐานะที่เป็นดำริจิตที่แยกและควบแน่นจากจิตรับรู้ ไม่อาจอยู่นอกร่างได้นานนัก อีกทั้งก็ไม่อาจออกห่างจากร่างเนื้อได้มาก แต่ระยะแค่นี้ย่อมไม่มีปัญหา