บทที่ 517 ลายวิญญาณคุ้มครอง

ชั่วเวลาก้านธูปหนึ่งเศษให้หลัง

ในห้องลับบำเพ็ญของถ้ำที่พัก

หวังอวี่หลับตาทั้งสองแน่น สองมือจีบนิ้วทำมือคาถานั่งขัดสมาธิบนหินหยกแดงฉาน ไม่ไหวติง ราวกับเข้าสมาธิลึกโดยสิ้นเชิง แต่สีหน้าซีดขาวอยู่บ้างอย่างเลือนราง ริมฝีปากไม่มีสีเลือดแม้แต่น้อย บนหน้าผากยิ่งเห็นหยาดเหงื่อขนาดเท่าเม็ดถั่วไหลลงมาไม่หยุดทีละเม็ด ทั้งคนกำลังอยู่ในการสิ้นเปลืองอันมหาศาลบางอย่าง

เหตุที่เขาตอนได้วิชาปราบวิญญาณมาไม่รีบหลอมลายวิญญาณคุ้มครองทันที ข้อแรกคือตอนนั้นในมือไม่มีวิญญาณปีศาจขั้น 2 ข้อสองคือกระบวนการหลอมลายวิญญาณคุ้มครองอันตรายยิ่ง

หากจิตรับรู้ไม่แข็งแกร่งพอ พลังควบคุมดวงจิตไม่พอ พลาดพลั้งไปหน่อยก็อาจถูกวิญญาณปีศาจสะท้อนกลับ กลายเป็นซากศพเดินได้