ตอนที่ 541

บทที่ 541 ท่านเซียนห้าหิน

minibunny · 6,074 ตัวอักษร

บทที่ 541 ท่านเซียนห้าหินสิ้นเสียงพูด ที่ปากทางออกช่องทางด้านล่าง ค่ายกลแสงขนาดเล็กก็ผุดออกมา ชายชราหลังค่อมที่สวมชุดสีเทาคนหนึ่ง เดินออกมาจากในนั้นชายชราหลังค่อมนี้ดวงตาสองข้างไร้ประกาย ผมสีเทาขาว ให้ความรู้สึกเหี่ยวแห้งราวไร้เรี่ยวแรงชีวิตโดยสิ้นเชิง"ท่านสหายผาศิลา หรือว่าข้ามาผิดที่ ที่นี่ไม่ใช่ลานหินสามเทพหรือ ได้ยินว่าที่นี่มีวาสนาแก่นทองคำปรากฏ ข้าถึงพาบุตรสุดที่รักมาลองเสี่ยงดวงเป็นพิเศษ ดูว่าเป็นวาสนาของเขาจริงหรือไม่" เด็กหญิงผมเหลืองมองชายชราหลังค่อมทีหนึ่ง กลอกตาทีหนึ่งตอบ"ไม่คิดว่าท่านสหายหมีก็รู้ข่าวนี้แล้ว ข้าเฒ่ากำลังกลุ้มใจเรื่องนี้อยู่พอดี ลานหินปีนี้บังเอิญถึงคราวข้าเฒ่าเวรยาม แต่ไม่คิดว่าจะเจอเรื่องเช่นนี้ อันนี้ทำเอาข้าเฒ่ากระอักกระอ่วนอยู่บ้างจริง" ชายชราหลังค่อมตอบอย่างเฉื่อยชา"กระอักกระอ่วน มีอะไรกระอักกระอ่วน ข้าเฒ่าก็ไม่ได้ว่าจะไม่ให้หินวิญญาณ ชิงวาสนาแล้วก็ไป พวกเจ้าลานหินขายของอย่างไรก็ขายไปอย่างนั้นก็พอ" เด็กหญิงผมเหลืองทำเสียงฮึหนึ่งคำ กล่าว"ท่านสหายหมีฟ้าพูดเล่นแล้ว แต่ก่อนก็ไม่ใช่ไม่มีท่านสหายจากเผ่าท่านมาลานหินสามเทพ แต่พวกเขาล้วนไม่มีความกล้าใหญ่อย่างท่านสหาย ขนรังเก่ามาถึงที่โดยตรง แทบอยากให้ทุกคนในแดนหลวนหลิงรู้ว่าท่านมาที่นี่" ชายชราหลังค่อมหาวทีหนึ่ง ยังคงสภาพอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรง"อย่าพูดมาก ในเมื่อให้ข้ารู้แล้วว่าที่นี่มีวาสนาแก่นทองคำปรากฏ ไหนเลยจะยอมล้มเลิกส่วนที่ขน ภูเขาเมฆดำ มาถึงที่ นั่นก็เพื่อความรอบคอบเป็นธรรมดา ที่นี่เป็นอาณาเขตเผ่ามนุษย์ ข้าก็ไม่อยากลงเอยด้วยการถูกแก่นทองคำเผ่ามนุษย์หลายคนล้อม ถูกขุดแกนดึงเอ็นพูดคำเดียว เจ้าไม่ให้ข้าเข้าไปจริงหรือไม่ให้ อย่าโทษข้าที่ปิดที่นี่ไว้ ไม่ปล่อยให้สักคนจากไปที่นี่ก็ไม่ใช่ในลานหิน วางภูเขาเมฆดำไว้ที่นี่ เจ้าก็พูดไม่ได้ว่าข้าเฒ่าไม่มีเหตุผล" เด็กหญิงผมเหลืองบนใบหน้าเผยความดุร้ายเส้นหนึ่งกล่าว"เอ่อ... ดูท่าท่านสหายจะต้องเข้าไปให้ได้แน่แล้ว... ก็ได้ ยังไงเสียตอนนี้แก่นทองคำในนั้นก็ไม่ใช่แค่หนึ่งสองคนแล้ว เพิ่มท่านสหายอีกท่านก็ไม่นับว่าเป็นอะไรแต่หลังท่านสหายเข้าไปแล้ว ต้องรับปากเงื่อนไขหนึ่ง ก็คือการซื้อขายของใด ๆ ในนั้น โดยเฉพาะการพนันหินต้องยุติธรรมแน่นอน เด็ดขาดห้ามบังคับซื้อบังคับขาย มิเช่นนั้นอย่าโทษข้าเฒ่าลงมือไล่คน" ชายชราหลังค่อมไอเบา ๆ หนึ่งคำ ถึงตอบอย่างจนใจอยู่บ้าง"ฮ่า ๆ อันนี้ย่อมแน่นอน ข้าจะไปรังแกรุ่นเล็กได้อย่างไร เพียงแต่ข้ายิ่งอยากรู้ ยังมีท่านสหายท่านไหนมาด้วย" เด็กหญิงผมเหลืองได้ยินเช่นนั้นหัวเราะฮ่า ๆ สีหน้าผ่อนคลายลง"ท่านสหายหมีเข้าลานก่อน ข้าค่อยเล่าให้ท่านฟังละเอียด" นักพรตผาศิลาเอียงตัวทำท่าเชื้อเชิญ"ดี ป้าเอ๋อร์ เจ้าตามข้าเข้าไปด้วยกัน อีกอย่างให้คนอื่นเฝ้าบนภูเขาให้ดี อย่าออกไปข้างนอกส่งเดช" เด็กหญิงผมเหลืองพยักหน้าแล้ว ก็สั่งการ ยักษ์ขน ข้าง ๆ หนึ่งคำ"ท่านแม่ คำเหล่านี้บอกพวกมันไปแล้ว หากมีใครกล้าไม่เชื่อฟัง รอกลับไปแล้ว ลูกจะบิดคอมันหัก" ยักษ์ขนตอบอย่าง "หึ่ง ๆ"ได้ยินยักษ์ขนพูดเช่นนี้ ชายชราหลังค่อมอดมองอีกฝ่ายอีกทีไม่ได้ จากนั้นหันตัวเดินไปยังค่ายกลแสงที่ออกมานั้นเด็กหญิงกับยักษ์ขนก็หน้าหนึ่งหลังหนึ่ง ตามไปติด ๆหลังเงาอักขระยันต์ผุดขึ้นระลอกหนึ่ง เงาร่างสามคนก็หายไปพร้อมกัน......ในห้องลับใต้ดินของร้านค้าที่ไม่สะดุดตาร้านหนึ่งของลานหินสามเทพนักพรตวัยกลางคนที่คลุมชุดนักพรตลายไท่จี๋คนหนึ่ง กำลังไพล่มือสองข้างไว้ข้างหลัง ยืนอยู่หน้ากระจกทองแดงขนาดเท่าฝ่ามือที่ล่องลอยอยู่เบื้องหน้าบานหนึ่งในผิวกระจกที่ดูเรียบลื่น มีภาพวูบวาบเป็นครั้งคราว ส่วนภาพในนั้นกลับเป็นฉากที่ชายชราหลังค่อมนำเด็กหญิงผมเหลืองและยักษ์ขนเข้าค่ายกลแสงเมื่อครู่นักพรตวัยกลางคนเห็นสามคนในภาพหายไป สายตาวาบเล็กน้อย ก็ไม่เห็นเขามีท่าทีใด ภาพในกระจกทองแดงเปลี่ยนทีหนึ่ง กลับบินขึ้นฟ้า ทุกสิ่งบนพื้นดินก็เล็กลง สุดท้ายที่ต่ำร้อยกว่าจ้าง ถึงหยุดกึก ภาพหันตรงไปยังด้านบนสุดของ ภูเขาเมฆดำ พอดีเห็นเพียงว่ากระท่อมหินสีดำที่หนาแน่นบนยอดภูเขาเมฆดำ ล้วนเงียบสงัด ไม่มีเงาคนแม้แต่น้อย ราวกับภูเขาลูกเล็กทั้งลูกว่างเปล่า ไม่มีสิ่งมีชีวิตแม้แต่ครึ่งตัว"ท่านลุงเทียนกวาง หมีฟ้าท่านนี้หรือว่าคือเผ่าปีศาจหมีบินจากอาณาเขตลมดำ" ด้านหลังนักพรตวัยกลางคน ดังเสียงถามของอีกคนหนึ่งคนนี้ดูอ่อนวัยยิ่ง ยังสวมชุดวังธาราคราม ก็คือเหยียนหลิงเซี่ยงที่ไม่กลับทั้งคืนนั่นเองตอนนี้เขายืนไพล่มืออยู่หลังนักพรตวัยกลางคน ดูว่าง่ายยิ่งนักพรตวัยกลางคนนี้เห็นได้ชัดว่าก็คือนักพรตเทียนกวางหนึ่งในสามเทพของลานหินเหยียนหลิงเซี่ยงกลับติดต่อนักพรตแก่นทองคำแห่งวังธาราครามท่านนี้ได้จริง"อืม นอกจากเผ่าปีศาจอาณาเขตลมดำ ยังจะมีเผ่าปีศาจไหนกล้าเข้าแดนหลวนหลิงเราอย่างเปิดเผยเช่นนี้หมีฟ้าท่านนี้ก็เป็นหนึ่งในเผ่าปีศาจขั้น 3 ที่แข็งแกร่งที่สุดในเผ่าหมีบิน น่ากลัวยิ่ง" นักพรตเทียนกวางตอบสองคำอย่างไม่รีบร้อน สะบัดแขนเสื้อใหญ่ปัดบนกระจกทองแดงทีหนึ่ง แสงขาวม้วนตลบ ทุกภาพก็หายลับไป"เผ่าปีศาจขั้น 3 ที่ร้ายกาจที่สุดหรือ" เหยียนหลิงเซี่ยงได้ยินเช่นนั้น ตกใจทีหนึ่ง"ใช่ ได้ยินว่าสายเลือดหมีบินร่างจริงของนางเคยแปรผันมาครั้งหนึ่ง เผ่าปีศาจหมีบินอื่นหลังปรากฏร่างเดิม งอกได้เพียงปีกคู่เดียว แต่นางงอกได้สองคู่ จึงเร็วเหลือเชื่อในความเร็วการเคลื่อนย้าย เหนือกว่าเผ่าปีศาจธรรมดาอื่นมาก" นักพรตเทียนกวางอธิบายสั้น ๆ สองคำ"พูดเช่นนี้ หมีฟ้าท่านนี้ก็มาเพื่อวาสนาแก่นทองคำของลานหินเช่นกัน" สีหน้าเหยียนหลิงเซี่ยงเริ่มไม่สู้ดีอยู่บ้าง"เหอ ๆ ก็พูดยากอยู่จริง" นักพรตวัยกลางคนลูบหนวดสั้นบนคางทีหนึ่ง ทำเสียง "เหอ ๆ" หนึ่งคำคำพูดประโยคนี้ กลับทำให้เหยียนหลิงเซี่ยงไม่รู้จะพูดอะไรดีก็ในตอนนี้ ประตูใหญ่ของห้องลับถูกเปิดจากข้างนอก มีสตรีที่หน้าตาธรรมดาคนหนึ่งเดินเข้ามา บนใบหน้าไม่มีสีหน้าใด ๆ แม้แต่น้อยหากหวังอวี่อยู่ที่นี่ ต้องตกใจใหญ่แน่นอนเพราะสตรีคนนี้ก็คือผู้บำเพ็ญวางรากฐานที่ผ่าหินก่อนหน้าพวกเขาในร้านหินเจ็ดดาราวันนั้นนั่นเองเหยียนหลิงเซี่ยงตอนนี้ พอเห็นสตรีคนนี้ ก็ค้อมกายคำนับทันที ถามไถ่ด้วยความเคารพว่า"คารวะท่านรุ่นพี่ห้าหิน"สตรีคนนี้กลับเป็นนักพรตแก่นทองคำคนสุดท้ายในสามเทพของลานหิน "ท่านเซียนห้าหิน""เทียนกวาง เจ้ามองเรื่องนี้อย่างไร หมีฟ้ากล้าเอารังเก่าของตนมาถึง อีกทั้งยังปิดปากทางออกลานหินโดยตรง ข้าทำไมรู้สึกว่าคนที่มาเจตนาไม่ดี" สตรีไม่สนใจเหยียนหลิงเซี่ยง กลับหันไปถามนักพรตเทียนกวาง"มนุษย์กับปีศาจไม่ร่วมฟ้า หมีฟ้ากล้าทำเช่นนี้ ย่อมมีเจตนาร้ายซ่อนอยู่ แต่เมื่อเทียบกับเผ่าปีศาจขั้น 3 ท่านนี้ ข้ากังวลผู้บำเพ็ญแก่นทองคำที่อยู่ในลานแล้วมากกว่าบรรพชนเฒ่าทัวเยฺว่ก็ไม่ต้องพูดถึง ตั้งแต่เข้าลานมาก็อยู่แต่ในที่พักไม่ออกไปไหน ส่วนท่านนายคิ้วเขียวนั้นกลับไปที่พักของเขาบ่อย ๆ สองคนเห็นได้ชัดว่าคบคิดกันแล้วลำพังสองคนนี้ก็รับมือยากแล้ว ตอนนี้เผ่าปีศาจขั้น 3 ท่านนี้ยังมาอย่างดุดัน หากยังมีแก่นทองคำนักบำเพ็ญนอกรีตอื่นซ่อนอยู่ในที่มืด คราวนี้รับมือไม่ดีสักที ความสงบสุขหลายปีของลานหินสามเทพก็อาจถูกทำลายได้จริง" ท่านเซียนห้าหินกล่าวอย่างเรียบเฉย

ปลดล็อกตอนนี้1.5

ซื้อครั้งเดียว อ่านซ้ำได้ตลอด

เข้าสู่ระบบเพื่อปลดล็อก

ตอนนี้รู้สึกยังไง?

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น

กำลังโหลดความคิดเห็น