ตอนที่ 542

บทที่ 542 คลังสมบัติไร้ฟ้าและบรรพชนปีศาจอมตะ

minibunny · 7,193 ตัวอักษร

บทที่ 542 คลังสมบัติไร้ฟ้าและบรรพชนปีศาจอมตะ"แต่ก่อนไม่เคยได้ยินว่าสองคนนี้มีสัมพันธไมตรีกัน ตอนนี้พอเข้าลานหินสามเทพเราก็คบคิดกันทันที น่าสงสัยยิ่งจริง" นักพรตเทียนกวางตอบอย่างครุ่นคิด"แต่พวกเขาก็คงคิดไม่ถึงว่า ลานหินที่ผิวเผินมีเพียงท่านสหายผาศิลาท่านเดียวประจำการ ที่จริงเราสามคนอยู่ครบ" ท่านเซียนห้าหินหัวเราะเย็นหนึ่งคำกล่าว"อืม มีเราสามแก่นทองคำอยู่ที่นี่ คิดว่าอีกฝ่ายก็ก่อคลื่นลมใหญ่ไม่ได้ แต่ผู้มีอยู่ขั้น 3 เหล่านี้จู่ ๆ มารวมตัวที่ลานหินสามเทพทั้งหมด สุดท้ายคิดจะวางแผนอะไรกันวาสนาแก่นทองคำแม้จะหายาก แต่สำหรับพวกเขาดูเหมือนก็ไม่ต้องยกขบวนใหญ่ถึงเพียงนี้กระมัง ขอเพียงยอมทุ่มหินวิญญาณก้อนใหญ่ผ่าหิน ต่อให้วาสนาถูกพวกเขาผ่าออกจริง ลานหินยังจะขัดขวางหรือไง" นักพรตเทียนกวางหลังครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก็ส่ายหน้ากล่าวอีก"พูดถึงเรื่องนี้ ข้ากลับได้ยินข่าวที่ลับกว่าโดยบังเอิญในลานหิน แต่ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ" ท่านเซียนห้าหินได้ยินเช่นนั้น กลับเผยความลังเลเส้นหนึ่ง"ท่านสหายห้าหิน เวลาไหนแล้ว มีข่าวอะไรยังต้องปิดบังอำพราง" นักพรตเทียนกวางชำเลืองมองสตรีทีหนึ่ง ไม่พอใจขึ้นมาบ้าง"กิ๊ก ๆ ไม่ใช่หม่อมฉันอยากปิดบัง เพียงรู้สึกว่าข่าวนี้เหลือเชื่อเกินไป ส่วนใหญ่เป็นไปไม่ได้ ถึงไม่รู้ว่าควรพูดออกมาหรือไม่" สตรีหัวเราะกิ๊กกั๊ก กลับส่งเสียงไพเราะหูที่ต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง ใบหน้าที่เดิมธรรมดาสามัญ จู่ ๆ ก็มีเสน่ห์ขึ้นมาหลายส่วน"อ้อ ข่าวที่ทำให้ท่านสหายรู้สึกเหลือเชื่อได้ ดูท่าข่าวนี้ไม่ธรรมดาจริง พูดออกมาไม่เป็นไร ข้าจะตัดสินจริงเท็จในนั้นเอง" นักพรตเทียนกวางฟังแล้ว ยิ่งสนใจขึ้นเหยียนหลิงเซี่ยงข้าง ๆ กะพริบตา ในใจก็อยากรู้อยากเห็นอย่างมากเช่นกัน"ข่าวก็ง่ายมาก เพียงได้ยินคนพูดโดยบังเอิญว่า ในหินโกลาหลชุดนี้ นอกจากซ่อนวาสนาแก่นทองคำแล้ว ที่จริงยังซ่อนของล้ำค่าชิ้นหนึ่งของ จอมปีศาจไร้ฟ้า ได้ยินว่ายังเกี่ยวพันถึง คลังสมบัติไร้ฟ้า ที่จอมปีศาจท่านนี้ทิ้งไว้หลังปลดปล่อยกาย" ท่านเซียนห้าหินลังเลครู่หนึ่ง ก็ยังพูดข่าวที่ได้ยินออกมา"จอมปีศาจไร้ฟ้า ก็คือจอมปีศาจคนก่อนของราชสำนักปีศาจตงหวงเมื่อหลายพันปีก่อนหรือ มีข่าวสำคัญเช่นนี้ ไฉนไม่บอกข้าน้อยแต่เนิ่น ๆ ข้าจะส่งยันต์ส่งข่าวให้ท่านสหายผาศิลาทันที บอกเรื่องนี้" นักพรตเทียนกวางที่เดิมสีหน้าสงบนิ่ง สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย รีบล้วงยันต์ส่งข่าวดวงหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ"ท่านสหายเทียนกวางอย่ารีบ ท่านไม่ค่อยเข้าใจเรื่องฝั่งเผ่าปีศาจ ถึงจะตื่นตูมเช่นนี้ หากข่าวนี้เป็นจริง ข้าจะลังเลว่าควรบอกท่านหรือไม่หรือ ตามที่ข้ารู้ เรื่องนี้แปดในสิบเป็นข่าวลือไร้มูล ข้าก็รู้จากปากกึ่งปีศาจขั้นต่ำคนหนึ่ง อีกทั้งใช้วิชาค้นวิญญาณกับเขาแล้วข่าวเกี่ยวกับ คลังสมบัติไร้ฟ้า ที่จริงฝั่งเผ่าปีศาจทุกหลายสิบร้อยปีก็มักผุดออกมาหนึ่งสองข่าวไม่เพียงข่าวคลังสมบัติไร้ฟ้า แม้แต่ข่าวการคืนชีพของ บรรพชนปีศาจอมตะ ที่ครองความเป็นใหญ่ในตงหวงกว่าหมื่นปีก่อนหน้าราชสำนักปีศาจ ก็แพร่ในหมู่เผ่าปีศาจตงหวงเป็นครั้งคราวที่จริงเมื่อเทียบกับข่าวลือคลังสมบัติไร้ฟ้า เผ่าปีศาจส่วนใหญ่ยังเชื่อว่าบรรพชนปีศาจท่านนี้ต่างหากที่ไม่ตายไม่ดับจริง วิญญาณแท้เวียนว่ายไปเกิดเป็นคนอื่นไปนานแล้วจุดต่างเพียงอย่างเดียว ก็คงเป็นว่าคราวนี้คลังสมบัติไร้ฟ้าที่หายไป จู่ ๆ เกี่ยวพันถึงลานหินสามเทพ แต่เผ่าปีศาจที่มีฝีมือหน่อยจะไม่เชื่อเรื่องนี้แม้แต่กึ่งปีศาจที่ถูกข้าค้นวิญญาณก็ไม่เชื่อ พอรู้ข่าวจากฝั่งเผ่าปีศาจ ก็เพียงมองเรื่องนี้เป็นเรื่องขำ ๆ พูดกับคนอื่นตามปากเท่านั้น" ท่านเซียนห้าหินโบกมือ อธิบายอย่างไม่รีบร้อน"ที่แท้เป็นเช่นนี้ เช่นนั้นส่วนใหญ่ก็เป็นข่าวลือจริง แต่หากเป็นเช่นนี้ หมีฟ้าคราวนี้ขนรังเก่ามา หรือว่าเพียงเพื่อวาสนาแก่นทองคำชิ้นนี้จริง" นักพรตเทียนกวางฟังคำอธิบายจบ ถอนหายใจโล่งอก ยัดยันต์ส่งข่าวกลับเข้าแขนเสื้อ แต่ก็ยังถามอย่างกังขาอยู่บ้าง"อันนี้ข้าไม่รู้จริง ๆ ไม่แน่หมีฟ้าท่านนี้รักบุตรผู้สืบสกุลคนนี้เป็นพิเศษจริง ถึงยอมเสี่ยงมาที่นี่กระมัง" ท่านเซียนห้าหินก็ไม่เข้าใจอยู่บ้างเช่นกัน"ช่างเถอะ ก็ไม่ต้องคิดมาก ไม่ว่ามนุษย์กับปีศาจเหล่านี้จะมารวมตัวที่นี่คิดทำอะไร มีเราสามแก่นทองคำประจำการ บวกกับยังมีค่ายกลที่นี่ช่วย อย่างไรก็ไม่มีทางให้พวกเขาพลิกฟ้าได้เพียงแต่ท่านสหายห้าหิน ข้ากลับไม่รู้เลยว่าหลังจบเวรยามเมื่อสิบกว่าปีก่อน ท่านกลับเหมือนข้า เก็บตัวอยู่ใกล้ลานหินมาตลอด หากไม่ใช่ท่านสหายผาศิลาจู่ ๆ เรียกเจ้ากับข้ามาพร้อมกัน เกรงว่าข้าน้อยก็คงยังไม่รู้เรื่องนี้" นักพรตเทียนกวางพยักหน้าแล้ว เปลี่ยนหัวข้อ ถามสตรีอย่างเหมือนตามใจ"ท่านสหายเทียนกวาง ท่านจะถามข้าไปทำไม ท่านสหายเองก็เป็นเช่นนี้ไม่ใช่หรือ เวลาไม่เช้าแล้ว ข้าจะไปตรวจสอบหุ่นเชิดเหล่านั้นอีกที ป้องกันมันถูกคนทำอะไรในช่วงเวลาเช่นนี้ ทำให้เสียการใหญ่" ท่านนายห้าหินหัวเราะเบา ๆ หนึ่งคำ กลับหันตัวจากไปทันทีรอยยิ้มบนใบหน้านักพรตเทียนกวาง หลังท่านนายห้าหินจากไปก็ค่อย ๆ หายไปทีละน้อย หลังครุ่นคิดครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็สั่งการเหยียนหลิงเซี่ยงว่า"หลิงเซี่ยง อย่าอยู่ในลานอีกเลย คืนนี้ออกเดินทางจากลานหินเถอะ""ท่านลุง อันนี้เพราะเหตุใด การประชุมใหญ่หมื่นหินจะทำอย่างไร" เหยียนหลิงเซี่ยงตกใจใหญ่ อดถามเขาเพื่อการประชุมใหญ่หมื่นหินอีกไม่กี่วันข้างหน้า เตรียมพร้อมมาเต็มที่ แต่ตอนนี้ท่านลุงกลับให้เขาจากไปทันที ในใจย่อมไม่เต็มใจนับพันนับหมื่น"ฮึ เจ้ายังคิดถึงวาสนาอะไร การประชุมใหญ่หมื่นหินนั้นจะเปิดได้หรือไม่ ตอนนี้ก็พูดยากแล้ว" นักพรตเทียนกวางทำเสียงฮึหนึ่งคำ ความสงบนิ่งเมื่อครู่นั้นก็ไม่หลงเหลืออีกแล้ว"ในเมื่อท่านลุงพูดเช่นนี้แล้ว เช่นนั้นศิษย์คืนนี้จะออกเดินทางทันที หากเร็วหน่อย ไม่แน่อาจตามทันศิษย์น้องหวังที่จากไปก่อนได้" เหยียนหลิงเซี่ยงแม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เห็นสภาพนักพรตเทียนกวางเช่นนี้ ในใจสะดุ้งแล้ว ก็ได้แต่พยักหน้า"ศิษย์น้องหวังหรือ ก็คือศิษย์ยอดผาชำระเพลิงที่มาพนันหินกับเจ้านั่นหรือ" นักพรตเทียนกวางจู่ ๆ ถามหนึ่งคำ"ใช่ ศิษย์เดิมทีอยากเกลี้ยกล่อมศิษย์น้องหวังให้อยู่ต่อ ร่วมการประชุมใหญ่หมื่นหินด้วยกัน แต่เขากลับยืนกรานไม่ยอมอยู่" เหยียนหลิงเซี่ยงตอบตามตรง"อ้อ ระมัดระวังถึงเพียงนี้ กลับเป็นคนที่มีดวงชะตาคนหนึ่ง เจ้าก็ไม่ต้องออกเดินทางตอนกลางคืนแล้ว ไปเดี๋ยวนี้เลย ข้ากลัวว่าไปกลางคืนเกรงว่าจะสายไปแล้วจริงด้วย ตอนไปอย่าไปทางเข้าที่เป็นทางการ ข้าจะเปิดเครื่องห้ามค่ายกลทันที ปล่อยเจ้าออกไปเงียบ ๆ แล้วใช้อันนี้บดบังลมปราณ เช่นนี้ส่วนใหญ่ก็จะไม่ถูกคนพบจำไว้ หลังออกจากลานหินแล้วผ้าคลุมนี้เด็ดขาดอย่าถอด ต่อไปไม่ว่าใครเรียกเจ้า ก็อย่าหันหลังกลับเด็ดขาด มีเพียงออกไปไกลหมื่นลี้ ถึงจะนับว่าปลอดภัยจริง" นักพรตเทียนกวางลังเลเล็กน้อย ก็รีบตัดสินใจใหม่ทันที ล้วงผ้าคลุมสีเทาขาวชิ้นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้ออีก โยนให้โดยตรง"ขอรับ ศิษย์หลานจำไว้แล้ว" เหยียนหลิงเซี่ยงเห็นนักพรตเทียนกวางเคร่งขรึมเช่นนี้ ในใจก็หวั่นวิตกอยู่บ้าง รับผ้าคลุมมา สวมบนศีรษะโดยตรง"ตามข้ามาเถอะ"นักพรตเทียนกวางพยักหน้าแล้ว ก้าวยาวเดินตรงไปยังกำแพงหินหนา ๆ ด้านหนึ่งเสียง "พึ่บ" ดังขึ้นกำแพงที่ดูแน่นหนานี้ กลับแปรเป็นหมอกขาวอ่อนชั้นหนึ่งในพริบตาที่นักพรตเทียนกวางสัมผัส ทำให้เงาร่างสองคนหายไปในนั้นทีละคน......หวังอวี่ยืนบนเรือกระดูก อัดฉีดพลังเวทเข้าศัสตราเวทใต้ตัวอย่างบ้าคลั่ง ให้เรือกระดูกพุ่งไปราวลูกธนูหน้าไม้ในที่สูงหลายร้อยเมตร ต่อให้มีพลังเวทคุ้มกายกาย ก็ยังได้ยินเสียงหวี่ ๆ ข้างหูยังดีที่หันหน้ากลับหลายครั้ง ก็ไม่พบว่ามีอะไรตามมาหวังอวี่ถึงถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อยไม่รู้เพราะเหตุใด ตอนได้กลิ่นคาวประหลาดที่พุ่งออกมาจากภูเขาลูกเล็กสีดำนั้นเมื่อครู่ กลับทำให้ขนทั้งตัวลุกชัน ราวกับเจอศัตรูตามธรรมชาติที่น่าสะพรึงกลัวอะไร ไม่กล้าเตร่อยู่ที่นั่นแม้แต่ชั่วขณะยังดีที่ภายใต้การเร่งเร้าโดยไม่เสียดายพลังเวท เรือกระดูกวิ่งออกมาไกลหลายสิบลี้ในลมหายใจเดียว คิดว่าภูเขาสีดำนั้นจะมีอะไรประหลาดอีก ก็ไม่น่าส่งผลถึงเขาได้อีกหวังอวี่ถึงเริ่มครุ่นคิดว่าภูเขาลูกเล็กสีดำนั้นสุดท้ายมีความเป็นมาอย่างไร สุดท้ายเป็นใครที่ขนมาปิดปากทางออกลานหินก็ในตอนนี้ บนยอดเขาลูกหนึ่งด้านล่างข้างหน้า จู่ ๆ ก็ส่งเสียงกรีดร้องน่าอนาถของหญิงสาวหนึ่งเสียงเสียงแหลมหูโหยหวนผิดปกติ ราวกับเต็มไปด้วยความสิ้นหวังไม่สิ้นสุดสีหน้าหวังอวี่ไม่เปลี่ยน แต่ดวงตาทั้งสองกลับหรี่ลงเล็กน้อยในพริบตา

ปลดล็อกตอนนี้1.5

ซื้อครั้งเดียว อ่านซ้ำได้ตลอด

เข้าสู่ระบบเพื่อปลดล็อก

ตอนนี้รู้สึกยังไง?

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น

กำลังโหลดความคิดเห็น