บทที่ 544 ศึกหมีปีศาจ

แสงเรืองสีเทาก็ไม่รู้ว่าเป็นสิ่งใด พากลิ่นคาวเหม็นสายหนึ่ง แสงทองที่พุ่งออกจากพื้นดินหลังถูกมันม้วนตลบทีหนึ่ง กลับร่วงหล่นลงพากันราวกับต้นหญ้าต้นไม้

กำปั้นที่พันด้วยหมอกสีทองชกลงบนนั้น ก็มีความรู้สึกประหลาดราวกับชกลงบนแผ่นหนังเหนียวแน่น หมัดที่เร็วราวสายฟ้าแลบก็อดช้าลงเล็กน้อย

หมีคนกลับฉวยโอกาสนี้ แขนขยับ มือใหญ่ปุกปุยที่ห่อด้วยชี่ดำสายหนึ่ง ตะปบไปยังกำปั้นหวังอวี่ราวพัดใบลาน

รูม่านตาหวังอวี่แสงเย็นวาบทีหนึ่ง ข้อมือที่ชกหมัดออกก็พร่ามัวเล็กน้อย

หนึ่งหมัดหนึ่งอุ้งเล็บก็ปะทะกัน